Ja, ik neem deel!

Onlangs ervoeren wij eens te meer een ergernis, wat zou het leven dor ende saai zijn zonder ergernissen, wat zouden wij verworden tot zombies zonder deze adrenalineopstootjes, wat zouden onze scherpe kantjes onherkenbaar afgerond worden zonder deze onweerstaanbare aanvalletjes van ongenoegen ende frustratie, voorwaar, wij zeggen u, als morgen iedereen – inclusief wij en u – op slag perfect wordt, een modelwezen waar helemaal niets op aan te merken valt, dan is dat het einde van de mensheid en het begin van het robottijdperk, hallelujah en leve de feilbare mens!

Graag ook bezorgen we daarom andere levende wezens dergelijke ergernisprikken, wij willen hen immers het genot niet onthouden, slechts één voorbeeld dat nogal voor de hand ligt, is de inhoud van dit blog zelve, voor de sterkhouders die zich door de jungle aan zinnen een weg banen, moet dit een foltering wezen, niet alleen gaat het om lange teksten, maar de zinnen zijn dan ook nog eens allerminst hapklaar gemaakt, wat een ellende, en dat op een computerscherm, in het internettijdperk, godgeklaagd is het gewoon!

Zo komt het er echter allemaal uit, en we houden eigenlijk niet van de term ’sterkhouder’ – is dat echt een koosjer Nederlands woord? – blijkbaar wel, het zint ons maar niet, bovendien hebben we al twee keer de term ‘tijdperk’ gebruikt op korte termijn, dat is ook maar niks, het zal dan wel een slechte dag wezen vandaag, we moeten ons sterk houden en vooral niet al te veel in herinnering vallen, we zullen toch heus het tijdperk der dementie nog niet ingetreden zijn? goed, terug naar de essentie, als het even kan of mag, u zit ongetwijfeld nog steeds op het puntje van uw stoel te wachten, vandaag zijn we echter heel snel klaar, onze ergernis is beknopt te formuleren en komt gewoon hierop neer:

Wie peilt naar de kwaliteit van zijn website, doet dit beter niet via een opdringerige pop-up die de inhoud van de site gedeeltelijk aan het gezichtsveld onttrekt, want dat zou al het eerste punt van kritiek zijn, mochten we er ooit ook maar aan denken om de gelinkte enquête in te vullen, wat we dus niet van plan zijn, nu niet, morgen niet, nooit, niet op deze site en niet op een andere, en daardoor zijn we gedoemd om telkens geërgerd te worden bij de aanblik van deze flink storende pop-up en zijn we gedoemd om die telkens weer weg te klikken, NEE, LIEVER NIET !

Things to do in Lokeren when you’re dead

 

Ooit, zowat 93 jaar geleden, toen het nog echt zomerde en winterde en alles zich uitsluitend afspeelde in twee kleuren, zwart en wit, ooit waren we op wandel met een hond, toevallig was het ook de onze, wat is “onze”, de hond is grotendeels eigen baas, wij geloven niet in het klik-klak-trainen, het is dan ook geen potentieel gevaarlijke hond, of “ik heb een kleine maar kijk wat een grote hond!”-geval, neen, we laten de natuur vrij, dat gebeurt sowieso al veel te weinig, een hond wordt niet getraind, hij of zij wordt geprogrammeerd en programmeren doen we in C# of Visual Basic of PHP, maar daar komen geen dieren aan te pas, o neen.

We waren dus op wandel, met de hond, een teefje, “wat een teef”, eindelijk kom je daar mee weg, en op een gegeven ogenblik, een natuurwonder zullen we het niet noemen, bekroop die hond de lust om te plassen, zoals dat ongetwijfeld ook u soms overkomt, nee lieg maar niet, het kan gewoon niet anders (onze excuses aan de onfortuinlijken die mogelijkerwijs hiervan vrijstelling genieten door een of andere medische aandoening, we kunnen ons er weinig bij voorstellen, het is dan ook alweer weekend en ons hoofd is leeg); de hond moest plassen, zoals het een echte teef past deed ze dat door haar achterste neer te hurken (voor de niet-hondenkenners: de mannetjes heffen 1 van hun achterpoten op, bij voorkeur mikken ze daarbij op een autoband – met wat geluk is het een Skoda – maar veeleer gaat het hier om een lantaarnpaal of iets anders erects – met wat geluk het linkerbeen van ‘alien’ E. Wally); enfin, ondertussen is het plasje allang voorbij, en wat merken we uit onze linkerooghoek? een stationaire vuilnisvrachtwagen, en een berispend kijkende bestuurder, even checken, kijkt hij echt naar ons? jawel, en kijkt hij echt berispend, wenkbrauwen gefronst en afkeurend schuddend hoofd? jawel, mijn god die berispt ons om het plassen van de hond op straat! even later, in een gezellig etablissement (ons huis), wat nakaartend (strippoker), met een verkwikkend drankje (Bloody Mary), hadden we door wat er gebeurd was: die man had de hurkende hondenbeweging gedetecteerd en, als afvalkenner, had geconcludeerd dat onze hond daar zomaar haar gevoeg deed, op het trottoir, en wij ernaar kijken en gewoon verder wandelen, dat moest het zijn.

Vanaf morgen echter wordt ook het hondenplassen in Lokeren berispend bekeken – of er ook echt een boete aan te pas komt, is ons niet duidelijk, maar dat heeft ook geen belang, wij hebben nog nooit een voet gezet in Lokeren en dat zal ook wel niet gebeuren, tenzij we verwezen worden naar een penitentiaire instelling aldaar, vanaf morgen verandert er het een en ander in Lokeren, en daardoor krijgt Lokeren een eervolle vermelding in het lijstje van “plaatsen met absurde wetten”; volgens ons aller VRT “zal het baasje tot de orde worden geroepen als de hond een plasje maakt op een openbare plaats”… hallo! wij tweevoeters hebben al vaak een duivelse last om ergens een plasplaats te vinden, en dan al zeker de teefjes onder ons, bovendien laat een hond zich niet zomaar bevelen “plas hier!” en waar is hier trouwens, zodra je buiten komt is het overal toch een “openbare plaats”? met andere woorden: je hond moet thuis plassen, desnoods op het parket of op het tapijt, de gezegenden kunnen hun hond daarvoor een tuin of terras aanbieden, de ongelukkigen zullen keer op keer”tot de orde geroepen moeten worden”, wat daarmee bedoeld wordt is allerminst onduidelijk, wacht even, dat hebben we al eens een keer gezegd.

In zowat elke stad, elk dorp, elk gehucht dat wij ooit doorkruist hebben, kan je bijna geen stap verzetten zonder dat je hond een of ander stuk afval besnuffelt en al dan niet verorbert, net voor je de leiband een snok hebt kunnen geven, onze hond moet al duizenden verkauwde stukken kauwgom verorberd hebben, honderden klokhuizen, tientallen pitten van perziken en ander vrucht, en ontelbare andere niet nader geïdentificeerde entiteiten afval, hetgeen nu eens leidt tot ongemak, dan weer tot heuse ziekte, en soms ook noopt tot een spoedpoepbeurt, maar pas dan, ja dan, staat de vermanende wetsvinger klaar om je tot de orde te roepen, gelukkig hebben wij altijd een poepzakje bij, ook tijdens wandelingen zonder hond.

De hond moet dus plassen op commando, dat lijkt ons een helse taak en ongetwijfeld zal het nobele – “Nultolerantie tegen overlast! al moeten we er onze dienst-Visa-kaart voor inleveren!” – Lokerse stadsbestuur die broodnodige trainingssessies zelf financieren, ze kwamen overigens nog met andere nieuwe ludieke maatregelen af die vanaf morgen dus gelden: het liedje van de ijskar mag slechts 15 seconden duren (jaaa! daar moet echt een expert mee bezig geweest zijn, het is immers proefondervindelijk bewezen dat een ijskardeuntje van 16 seconden ondraaglijk is, maar een deuntje dat 1 seconde minder lang duurt valt best wel te pruimen); verdelers van pamfletten moeten zelf de weggeworpen exemplaren oprapen (ook al gooit de ontvanger ervan die 100 kilometer verder weg, na het uitstappen uit de trein? wordt een speciaal comité van “pamflettenverdelersspotters” opgericht zodat telkens een team van minstens 10 spotters de verdelers in de gaten kan houden? als je als ontvanger van een akelig pamflet het papiertje verfrommelt en op de treinsporen gooit net voor een aanstormende trein, geldt dit gebod dan ook nog? afijn u begrijpt, het wordt bijzonder spannend in Lokeren); onze favoriet is deze: “tijdens de winter mogen geen ijspegels aan de daken hangen”, of nee, toch niet, het is deze: “mensen laten schrikken is uit den boze”, we zien het al voor ons, een guitigaard loopt door de hoofdstraat van Lokeren, roept luid “BOE!” en wordt onmiddellijk achternagezeten door een krijsende menigte burgers die hun stijf wijsvingertje met opengesperde mond op het stuk onverlaat richten, in ware “Invasion of the Body Snatchers”-stijl. Moet kunnen.

Eng Land

Het moet gezegd, de liefde is over, de liefde die al bloeide en krioelde sinds jongsaf, wij zijn namelijk lichtelijk anglofiel van aard, weet u, en iedere keer dat we aan de overzijde belandden, hetzij per boot, hetzij per trein, te voet of met de wagen, iedere keer dat we aanmeerden of spoorgewijs binnengleden, of het nu Dover was of Folkestone of Hull, voelden we ons als het ware thuis komen, de kronkelende landweggetjes, de pittoreske huizen en tearooms, het beruchte links rijden waar mensen nog steeds schrik voor hebben – het went heel snel, de mens is immers een kuddedier, als iedereen links rijdt, geloof ons maar vrij, dan volgt u automatisch – de taal uiteraard en de vriendelijkheid, hoffelijkheid en beleefdheid (hier moet je al tegen iemand aanlopen voor er een ’sorry’ geproduceerd wordt, daar wordt er al spontaan een ’sorry’ geuit als iemand dicht naast je passeert in een winkel).

Alles is veranderd, we zijn er weliswaar al een paar jaar niet meer geweest, maar hier, in de zwaarst bewaakte penitentiaire instelling van Albanië, krijgen we maar een handvol tv-zenders op de buis, twee daarvan zijn BBC1 en ITV, dus zijn we redelijk goed op de hoogte van het reilen en zeilen in het Verenigd Koninkrijk, en het ziet er niet goed uit, waar ‘hooligans’ vroeger nog uitsluitend een term was die in het voetbalsupportersmilieu gezocht diende te worden, is dat nu een algemeen toepasbare term in het Enge Land, de een na de andere misdaad valt op je bord, moorden met pistolen en messen en zelfs bijlen, verkrachtingen, vernielingen, you name it, in sommige gebieden durft zelfs de politie niet meer te komen, ook paratroopers raadden in een of andere uitzending iedereen aan de nodige omzichtigheid te hanteren, waar hebben we het hier eigenlijk over? over kinderen.

Pubers, tieners, riffraff van de eerste orde, krapuul in miniformaat, meedogenloze schelmen die nog te jong zijn om goed van kwaad te onderscheiden maar daar ook lak aan hebben, ASBO’s zijn daar asociale jongeren, maar onder ‘asociaal’ versta je beter iets anders dan ergens verlegen in een hoekje vertoeven, nee, we hebben het over ‘gangs’, de mythisch-decadente kiem van de bendecultuur van Los Angeles en elders is overgesprongen naar het Enge Land en heeft daar volop vrucht gedragen, in de baarmoeder van de rasholigannatuur, gisteren nog werd een 11-jarige jongen doodgeschoten in Liverpool, zomaar, door een andere prille tiener, kinderen, niemand durft te klikken, uit angst voor… kinderen, en er zijn talloze andere moorden, al dan niet opgelost, de onfortuinlijk genaamde Jesse James, tiener, vermoord omdat hij geen deel wou uitmaken van welke ‘gang‘ dan ook, men vraagt zich af waar de ouders van al die kleine ettertjes dan wel uithangen, misschien weten die van niets, hun 14-jarige knul gaat ‘cool’ de deur uit, ‘hooded’, de kolf van een pistool uit zijn broeksriem piepend - ’Veel plezier in de bioscoop, jongen!’.

Nee, de lust om het Enge Land te bezoeken is wat weg, sowieso moeten we hier dan eerst nog ontsnappen, en misschien is alles wat overdreven ook, misschien zijn er nog wel enclaves ginder waar het wel nog veilig is – wat is veilig - maar zelfs dan loop je kans om zeven kogels in het hoofd te krijgen door een politieman.

Motorcycle funerals

Want een échte motorrijder maakt zijn allerlaatste rit toch heus niet in een auto … ?

http://www.motorcyclefunerals.com/

The Office (2)

De gil

Deze ochtend schrokken wij ten huize Godgeklaagd wakker wegens een plotse gil die ergens dichtbij geslaakt werd, was het wel een gil?, het leek eerder op het geluid dat voortgebracht wordt door een of ander werktuig, ze zijn inderdaad aan het werk in de straat, en dat al maanden lang, hoewel er de voorbije weken helemaal geen beweging te merken is, het lijkt wel een oorlogsgebied, beeld je in, een oorlogsgebied, hier in Vlaanderen, ooit zagen wij als curieuze voorfilm een Vlaamse kortfilm getiteld “You can’t make an omelette without breaking some eggs”, tenminste we denken dat de titel zo luidde, het was een kortfilm van de hand van jongeheer Walleyn, de zoon van (het was de periode van het schandaal – welk schandaal ontglipt ons nu, iets van een politieke partij, dat mensen daar nog van opschrikken, enfin, zoek het op als u interesse hebt), en het hilarische thema was een ontluikende oorlog tussen de Vlamingen en de Hollanders, schitterende kortfilm gewoon, Ann Peeters deed erin mee, menen we ons nog te herinneren, het was surrealistisch en toch zo herkenbaar, wat dreef ons ook alweer hier?, o ja, de ijselijke gil.

Omdat de gil van wel heel dichtbij kwam, op zijn minst van in de tuin, was het wel zo raadzaam om even poolshoogte te nemen, ondanks het ontiegelijke uur, wat is het stommelen als men nog halfdronkenslapend is, vast overtuigd dat er helemaal niets te zien zou zijn, zoals altijd, schuifelden we richting keukendeur, gelukkig was het al licht, anders zagen we al zeker niets, allicht was het al licht want het was al na achten, straks gaan we Gezelle nog na, “wat krinkelt er en wat winkelt er? een bezoeker aan de Colruyt!”, eindelijk belandden we bij de keukendeur, die uitgeeft op het terras met daarachter de tuin, waarom eigenlijk niet andersom, meteen de tuin als je buitenstapt en eens het gazon over bereik je het terras, enfin, we plonkten onze jeukerige neus tegen het glas en sperden de door flossige webbetjes verhulde oogballen wijd open, en toen zagen we hét tafereel.

Het was een bende, een bende katten, drie zwarte als de achterhoede en één zwart-grijsgestreepte op het voorplan, misschien de leider, of toevallig de voorhoede, wie zal het zeggen, u ongetwijfeld niet want u was er al helemaal niet bij, de drie zwarte katten zagen er heel onheilspellend uit, het waren net kleine panters, in oorlogsstemming, de gestreepte leek druk bezig met iets op de tegels van het terras, en van dat iets kwam dat bijzonder rare en ondefinieerbare geluid, een schepseltje in nood? misschien een kattenbaby? in biologie en ontelbaar andere zaken zijn wij allerminst een kenner, ‘kattenbaby’ zal dan ook ongetwijfeld de foutieve term zijn, misschien zelfs ook spellinggewijs, of spellingsgewijs, het zal ons worsts wezen, maar wat was toch dat ding op de grond? het was een kikker! het geluid kwam van de kikker, de kikker gilde en het was de eerste keer dat we een kikker hadden horen gillen.

We jaagden de katten weg, wensten de gillende kikker nog een prettig leven en gingen koffie zetten, wees ingelicht dat bijbehorend filmpje niet van eigen hand komt, maar van een onbepaalde plaats, we hebben het geplukt van het internet, en hoewel het geluid niet meteen honderd procent hetzelfde was, geeft het toch een idee, gillende kikkers, stel u voor, stel u voor zeg ik u!

Zet dat internet eens af!

Zelfs Elton John krijgt ons niet uit onze zomerslaap.

The Office (1)

Interpol

Es ist für dich