Kuifje in Iran: de avonturen van een levenskunstenaar

We hebben gewacht op de vrijlating van Stefaan Boeve, de levenskunstenaar en ontdekkingsreiziger, en tot onze blijdschap is vandaag de dag gekomen, zelf kennen we de heer Boeve helemaal niet, toch niet persoonlijk, dankzij de perikelen van hemzelve en zijn reisgezellin zijn beiden verworden tot internationaal bekende figuren, graag feliciteren we de ouders en familie en vrienden en kennissen, want niemand had dit graag verkeerd zien aflopen, kapingen en ontvoeringen passen meestal in een welomlijnd doel en niet altijd is het echt de bedoeling om mensen om te brengen, hooguit om iets te verkrijgen van “de andere kant”, zo mag een journalist die ergens in Gaza ontvoerd wordt op beide oren slapen, traditioneel komt die dra vrij in blakende gezondheid, ze zouden wel gek zijn, de Palestijnen, om de wereldopinie op dergelijke dwaze manier tegen hen te krijgen.

Maar we bevinden ons hier dan ook niet in het helse Gaza, nee, het gaat hier over het paradijselijke Iran, een toeristische trekpleister, bekend om zijn zonovergoten stranden, sfeervolle rijkeluisbars en gastvrije bevolking, wij hebben gewacht op de terugkeer of tenminste de vrijlating van de heer Boeve omdat het niet kies zou zijn om al kritiek te leveren nog voor de zaak opgehelderd is, en de zaak, wat is de zaak precies, de zaak toonde alweer treffend aan wat voor onbenullen er in dit land leven, afgaande op de ruwe commentaren op sommige internetnieuwssites, het mag dan wel okee zijn om een mening te hebben over iets, maar die verkondigen op een min of meer doordachte wijze is één ding, wild in het rond schoppen als een syfilitische beer is een ander, wat zouden wij zo graag eens behoren tot de laatste categorie, helaas, we zijn te goed opgevoed, terwijl moeder anale geneugten ervoer in het bijzijn van onze butler bracht onze lieve vader ons de finesses van de Nederlandse grammatica bij, ach heimwee, heimwee is een suikerspin die je keer op keer haar zoete gif inspuit.

Terug naar het onderwerp: Kuifje (minister De Gucht) gaat morgen persoonlijk de heer Boeve ophalen, ginder in Iran, wat een fijn gebaar, en het is tijd voor wat overpeinzingen, tijd om uit te maken waar de grenzen liggen van de “levenskunst” en waar het louter gaat over roekeloosheid, een skiër die plots bedolven wordt onder een lawine is een door natuuronheil getroffen ziel, die geholpen moet worden, een team trekt erop uit, voorzieningen worden benut, fondsen ook, misschien zetten bepaalde reddingswerkers hun eigen leven wel op het spel, maar wat als de skiër alle waarschuwingen in de wind sloeg betreffende een bepaald skigebied, en lak had aan de weersvoorspellingen, en tegen alle beter weten in toch dat gevaarlijke stuk wou ‘temmen’? is dit een avontuurlijke geest of een idioot? er bestaat geen twijfel over dat deze avonturier ook recht heeft op overleving, op een zoektocht, op repatriëring, maar op zijn minst mag men toch een vermanend vingertje verwachten van de redders slash autoriteiten? wordt Boeve morgen ingehaald als een held, als een tegen alle verwachtingen in overlevende Steve Fossett die het gehaald heeft ondanks de barre omstandigheden en in het bezit van amper 1 fles water?

Is het niet enorm naïef om mensen te bestempelen als “levenskunstenaars”, louter omdat ze het aandurfden om zich te begeven in een onherbergzame streek? en presenteren ze zich zo niet op een dienblaadje voor het lokale gespuis als “pasmunt”? “I am European citizen, use me”, sommigen uitten hun bewondering voor de “brug” die Boeve en co leggen met minder toegankelijke gebieden en volkeren, een pasmunt is geen brug, het is een munteenheid die gretig aangewend wordt door mensen die niets anders om handen hebben dan daarop te azen, nee, bij het begrip “levenskunstenaar” stellen wij ons toch volledig andere zaken voor, onlangs werd een kudde Zuid-Koreanen vrijgelaten door de Taliban, goede wending voor die ontwikkelingswerkers, dachten wij, tot we verder lazen en tot onze ontzetting ontdekten dat ze vrijwillig op reis waren in gastvrij Afghanistan, vroeg of laat geven de redders er de brui aan, wie zal het hen kwalijk nemen? welkom thuis, mijnheer Boeve, en lang leve het levenskunstenaarschap.

Things to do in Lokeren when you’re dead

 

Ooit, zowat 93 jaar geleden, toen het nog echt zomerde en winterde en alles zich uitsluitend afspeelde in twee kleuren, zwart en wit, ooit waren we op wandel met een hond, toevallig was het ook de onze, wat is “onze”, de hond is grotendeels eigen baas, wij geloven niet in het klik-klak-trainen, het is dan ook geen potentieel gevaarlijke hond, of “ik heb een kleine maar kijk wat een grote hond!”-geval, neen, we laten de natuur vrij, dat gebeurt sowieso al veel te weinig, een hond wordt niet getraind, hij of zij wordt geprogrammeerd en programmeren doen we in C# of Visual Basic of PHP, maar daar komen geen dieren aan te pas, o neen.

We waren dus op wandel, met de hond, een teefje, “wat een teef”, eindelijk kom je daar mee weg, en op een gegeven ogenblik, een natuurwonder zullen we het niet noemen, bekroop die hond de lust om te plassen, zoals dat ongetwijfeld ook u soms overkomt, nee lieg maar niet, het kan gewoon niet anders (onze excuses aan de onfortuinlijken die mogelijkerwijs hiervan vrijstelling genieten door een of andere medische aandoening, we kunnen ons er weinig bij voorstellen, het is dan ook alweer weekend en ons hoofd is leeg); de hond moest plassen, zoals het een echte teef past deed ze dat door haar achterste neer te hurken (voor de niet-hondenkenners: de mannetjes heffen 1 van hun achterpoten op, bij voorkeur mikken ze daarbij op een autoband – met wat geluk is het een Skoda – maar veeleer gaat het hier om een lantaarnpaal of iets anders erects – met wat geluk het linkerbeen van ‘alien’ E. Wally); enfin, ondertussen is het plasje allang voorbij, en wat merken we uit onze linkerooghoek? een stationaire vuilnisvrachtwagen, en een berispend kijkende bestuurder, even checken, kijkt hij echt naar ons? jawel, en kijkt hij echt berispend, wenkbrauwen gefronst en afkeurend schuddend hoofd? jawel, mijn god die berispt ons om het plassen van de hond op straat! even later, in een gezellig etablissement (ons huis), wat nakaartend (strippoker), met een verkwikkend drankje (Bloody Mary), hadden we door wat er gebeurd was: die man had de hurkende hondenbeweging gedetecteerd en, als afvalkenner, had geconcludeerd dat onze hond daar zomaar haar gevoeg deed, op het trottoir, en wij ernaar kijken en gewoon verder wandelen, dat moest het zijn.

Vanaf morgen echter wordt ook het hondenplassen in Lokeren berispend bekeken – of er ook echt een boete aan te pas komt, is ons niet duidelijk, maar dat heeft ook geen belang, wij hebben nog nooit een voet gezet in Lokeren en dat zal ook wel niet gebeuren, tenzij we verwezen worden naar een penitentiaire instelling aldaar, vanaf morgen verandert er het een en ander in Lokeren, en daardoor krijgt Lokeren een eervolle vermelding in het lijstje van “plaatsen met absurde wetten”; volgens ons aller VRT “zal het baasje tot de orde worden geroepen als de hond een plasje maakt op een openbare plaats”… hallo! wij tweevoeters hebben al vaak een duivelse last om ergens een plasplaats te vinden, en dan al zeker de teefjes onder ons, bovendien laat een hond zich niet zomaar bevelen “plas hier!” en waar is hier trouwens, zodra je buiten komt is het overal toch een “openbare plaats”? met andere woorden: je hond moet thuis plassen, desnoods op het parket of op het tapijt, de gezegenden kunnen hun hond daarvoor een tuin of terras aanbieden, de ongelukkigen zullen keer op keer”tot de orde geroepen moeten worden”, wat daarmee bedoeld wordt is allerminst onduidelijk, wacht even, dat hebben we al eens een keer gezegd.

In zowat elke stad, elk dorp, elk gehucht dat wij ooit doorkruist hebben, kan je bijna geen stap verzetten zonder dat je hond een of ander stuk afval besnuffelt en al dan niet verorbert, net voor je de leiband een snok hebt kunnen geven, onze hond moet al duizenden verkauwde stukken kauwgom verorberd hebben, honderden klokhuizen, tientallen pitten van perziken en ander vrucht, en ontelbare andere niet nader geïdentificeerde entiteiten afval, hetgeen nu eens leidt tot ongemak, dan weer tot heuse ziekte, en soms ook noopt tot een spoedpoepbeurt, maar pas dan, ja dan, staat de vermanende wetsvinger klaar om je tot de orde te roepen, gelukkig hebben wij altijd een poepzakje bij, ook tijdens wandelingen zonder hond.

De hond moet dus plassen op commando, dat lijkt ons een helse taak en ongetwijfeld zal het nobele – “Nultolerantie tegen overlast! al moeten we er onze dienst-Visa-kaart voor inleveren!” – Lokerse stadsbestuur die broodnodige trainingssessies zelf financieren, ze kwamen overigens nog met andere nieuwe ludieke maatregelen af die vanaf morgen dus gelden: het liedje van de ijskar mag slechts 15 seconden duren (jaaa! daar moet echt een expert mee bezig geweest zijn, het is immers proefondervindelijk bewezen dat een ijskardeuntje van 16 seconden ondraaglijk is, maar een deuntje dat 1 seconde minder lang duurt valt best wel te pruimen); verdelers van pamfletten moeten zelf de weggeworpen exemplaren oprapen (ook al gooit de ontvanger ervan die 100 kilometer verder weg, na het uitstappen uit de trein? wordt een speciaal comité van “pamflettenverdelersspotters” opgericht zodat telkens een team van minstens 10 spotters de verdelers in de gaten kan houden? als je als ontvanger van een akelig pamflet het papiertje verfrommelt en op de treinsporen gooit net voor een aanstormende trein, geldt dit gebod dan ook nog? afijn u begrijpt, het wordt bijzonder spannend in Lokeren); onze favoriet is deze: “tijdens de winter mogen geen ijspegels aan de daken hangen”, of nee, toch niet, het is deze: “mensen laten schrikken is uit den boze”, we zien het al voor ons, een guitigaard loopt door de hoofdstraat van Lokeren, roept luid “BOE!” en wordt onmiddellijk achternagezeten door een krijsende menigte burgers die hun stijf wijsvingertje met opengesperde mond op het stuk onverlaat richten, in ware “Invasion of the Body Snatchers”-stijl. Moet kunnen.

Eng Land

Het moet gezegd, de liefde is over, de liefde die al bloeide en krioelde sinds jongsaf, wij zijn namelijk lichtelijk anglofiel van aard, weet u, en iedere keer dat we aan de overzijde belandden, hetzij per boot, hetzij per trein, te voet of met de wagen, iedere keer dat we aanmeerden of spoorgewijs binnengleden, of het nu Dover was of Folkestone of Hull, voelden we ons als het ware thuis komen, de kronkelende landweggetjes, de pittoreske huizen en tearooms, het beruchte links rijden waar mensen nog steeds schrik voor hebben – het went heel snel, de mens is immers een kuddedier, als iedereen links rijdt, geloof ons maar vrij, dan volgt u automatisch – de taal uiteraard en de vriendelijkheid, hoffelijkheid en beleefdheid (hier moet je al tegen iemand aanlopen voor er een ‘sorry’ geproduceerd wordt, daar wordt er al spontaan een ‘sorry’ geuit als iemand dicht naast je passeert in een winkel).

Alles is veranderd, we zijn er weliswaar al een paar jaar niet meer geweest, maar hier, in de zwaarst bewaakte penitentiaire instelling van Albanië, krijgen we maar een handvol tv-zenders op de buis, twee daarvan zijn BBC1 en ITV, dus zijn we redelijk goed op de hoogte van het reilen en zeilen in het Verenigd Koninkrijk, en het ziet er niet goed uit, waar ‘hooligans’ vroeger nog uitsluitend een term was die in het voetbalsupportersmilieu gezocht diende te worden, is dat nu een algemeen toepasbare term in het Enge Land, de een na de andere misdaad valt op je bord, moorden met pistolen en messen en zelfs bijlen, verkrachtingen, vernielingen, you name it, in sommige gebieden durft zelfs de politie niet meer te komen, ook paratroopers raadden in een of andere uitzending iedereen aan de nodige omzichtigheid te hanteren, waar hebben we het hier eigenlijk over? over kinderen.

Pubers, tieners, riffraff van de eerste orde, krapuul in miniformaat, meedogenloze schelmen die nog te jong zijn om goed van kwaad te onderscheiden maar daar ook lak aan hebben, ASBO’s zijn daar asociale jongeren, maar onder ‘asociaal’ versta je beter iets anders dan ergens verlegen in een hoekje vertoeven, nee, we hebben het over ‘gangs’, de mythisch-decadente kiem van de bendecultuur van Los Angeles en elders is overgesprongen naar het Enge Land en heeft daar volop vrucht gedragen, in de baarmoeder van de rasholigannatuur, gisteren nog werd een 11-jarige jongen doodgeschoten in Liverpool, zomaar, door een andere prille tiener, kinderen, niemand durft te klikken, uit angst voor… kinderen, en er zijn talloze andere moorden, al dan niet opgelost, de onfortuinlijk genaamde Jesse James, tiener, vermoord omdat hij geen deel wou uitmaken van welke ‘gang‘ dan ook, men vraagt zich af waar de ouders van al die kleine ettertjes dan wel uithangen, misschien weten die van niets, hun 14-jarige knul gaat ‘cool’ de deur uit, ‘hooded’, de kolf van een pistool uit zijn broeksriem piepend - ’Veel plezier in de bioscoop, jongen!’.

Nee, de lust om het Enge Land te bezoeken is wat weg, sowieso moeten we hier dan eerst nog ontsnappen, en misschien is alles wat overdreven ook, misschien zijn er nog wel enclaves ginder waar het wel nog veilig is – wat is veilig - maar zelfs dan loop je kans om zeven kogels in het hoofd te krijgen door een politieman.

Zet dat internet eens af!

Zelfs Elton John krijgt ons niet uit onze zomerslaap.

Es ist für dich

De Noordrand eist de val van Icarus

Wij hebben de titel van deze ‘post’ niet zelf bedacht, is het overigens ‘post’ of ‘posting’ of gaan de taalpuristen liever niet de Engelse toer op, hier en daar zagen we mensen verwijzen naar een eerder schrijfsel als naar een ‘log’ of ‘logje’ maar slaat dat woord niet op het weblog in het algemeen?, komt de term ‘blog’ immers niet van de samensmelting van ‘web’ en ‘log’?, of weten we voor de zoveelste keer niet waarover we het hebben, het zou ons begot niet verbazen, de titel dus, zoals gezegd, komt niet van ons maar pronkt bovenaan een nieuwsbericht van – alweer – de VRT-nieuwssite.

Een mooie titel, niet?, een mens stelt er zich terstond allerlei dingen bij voor, de Noordrand is dan een kamp (‘voor Vlaanderen, voor Noord!’), een vesting, een clan, club, beweging, vereniging, en om een of andere reden eist die nu de val van Icarus, terwijl wij hier meenden dat die al eeuwen geleden gevallen was, de werkelijkheid echter is als vanouds heel wat banaler, alhoewel, de werkelijkheid kan vaak ook stukken fantastischer zijn dan fictie, en met ‘fantastisch’ bedoelen we heus niet ‘schitterend’ of ‘geweldig’, nee ten huize Godgeklaagd zijn we voor altijd begiftigd met een onfeilbaar en onvermoeibaar pessimisme, waarom de dingen positief inzien als alles des klotes is, nee het stukje met de ietwat idyllische titel gaat gewoon over de bewoners ten noorden van Zaventem, u weet wel, die luchthaven in België, en hoe ze het tot hier hebben met dat lawaai ‘s nachts en hoe ze daar wat aan willen zien doen en wel zo rap mogelijk en dus eisen ze een schilderij…

“De Val van Icarus” blijkt een werk te zijn van Pieter Brueghel de Oude zowaar en het hangt in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten in Brussel, en via het in beslag laten nemen van dit schilderij wil de groep daar in de noordelijke rand het eerste deel van de dwangsommen innen die een rechter hen eerder toekende, 50.000 euro of iets in die aard, nu moeten we eerlijk zijn en toegeven dat het eventuele nachtlawaai in de buurt van Zaventem ons geen ene reet kan schelen, we wonen dan ook niet in de buurt en zouden zo gek niet zijn, maar blijkbaar hebben de lui van de Noordrand dan toch dé oplossing gevonden: bankbiljetten in de oren stoppen dempt het lawaai, en bankbiljetten die verkregen zijn via een of ander ongelukkiglijk gedoemd schilderij maken de remedie extra werkzaam. VROOOAAAAAAAAAAAARRRRRRRRRRRRRRR !!!, na dit heerlijke decibelbad beseffen we opeens de link met het schilderij: Icarus! die vloog immers ook, zij het dan kortstondig.

Het is al een tijdje geleden dat we onze gal spuwden over dat verrukkelijke ende vertederende ras der – ‘Wat kunnen we anders doen?’ – stakers, men herinnert zich nog de staking op Zaventem in april door een stelletje lamlendigen, een overste had bij de inspectie een linkerwenkbrauw opgetrokken en het was meteen van datte, enfin, we weten niet meer goed wat de aanleiding was en het was ongetwijfeld iets van natuurhistorisch belang voor de Rechten van de Werkmensch, het probleem bij velen tegenwoordig is dat ze niet inzien dat staken een recht is en geen plicht, enkele dappere helden die als vanouds de dupe waren van het collectieve “wat kunnen we anders doen”-gevoel, lees: gestrande reizigers omwille van een onnozele maaltijdcheque, hebben actie ondernomen en daagden het zooitje voor de rechter, eind dit jaar wordt dit ongetwijfeld en hopelijk - pun intended – vervolgd, 48 stakers riskeren de galg 2.000 euro boete, de vakbonden vinden dat hun werkers niets te verwijten valt (26.000 reizigers in de kou is inderdaad niets) en mocht het toch tot een veroordeling komen, dan… dreigen ze met nieuwe acties. Want – u mag gerust mee scanderen, binnenkort komt de schlager uit – “Wat Kunnen Ze Anders Doen”, Olé!

Nooit meer dammen

We hebben allemaal wel al eens gedamd, bij voorkeur tijdens die ellenlange jeugdjaren die gekenmerkt werden door al te korte broeken, al te zomerse zomers en een onbestemd gevoel van onbestemdheid, dat eigenlijk nooit meer weggegaan is, bij voorkeur zeggen we, want laat ons toch toegeven, dammen is een spel voor mietjes of heel jonge jongelingen, als we ons twee wat oudere personen voor de geest halen die samen iets zitten te doen, non-seksueel natuurlijk, dan denken we spontaan aan iets als schaken, nog steeds een spel, maar voorzien van dat geweldige aura van stijlvolheid en nobiliteit, mochten we dezelfde twee aantreffen over een dambord, dan zouden we onmiddellijk de Gouden Gids openslaan, op zoek naar het dichtstbijzijnde rust- en verzorgingstehuis, dit uiteraard ingeval de personen op een of andere wijze te onzen laste vallen, mochten het ook voor ons complete vreemdelingen zijn, dan zouden we hen enkel smalend bekijken en ons weegs gaan, of uw weegs mochten we ons onverhoopt op uw Erf bevinden.

Dammen dus, de Engelschen ver weg noemen het checkers en de Engelschen wat dichterbij houden het op draughts, ongetwijfeld zijn er specialisten in deze bezigheid, zoals er ook fervente vinkenzetters zijn of paalzitters, geen handeling is zo idioot of hij wordt ergens wel uitgeoefend, eerlijk gezegd zouden we ons niet graag introduceren bij iemand in de zin van: “blabla en van beroep raketgeleerde en in onze vrije tijd plegen we graag een potje dammen, ja daar zijn we immers een echte krak in”, het is dat we nog moeten eten of het kwam er nu al uit, oh we herinneren ons nog wel het zoete genoegen van het verdubbelen van de damschijf als je de achterlinie van de tegenstander bereikt, het lichthoofdige getintel bij het slaan van wel drie stukken ineens (de stommerik!), maar al bij al is dat noedels in vergelijking met de royale spaghetti die schaken is.

Trouwens, we zouden het nooit in ons hoofd gehaald hebben om het hier in Godsnaam te hebben over dammen, ware het niet dat ook bezigheidstherapieën der halve garen nu en dan eens in het nieuws komen, in dit geval is ons de lust om ooit weer een damschijf ter hand te nemen, of eender welke schijf for that matter, een slijpschijf, of een wielschijf, enig mogelijke uitzondering die we willen maken is de knieschijf van Maaike Cafmeyer, zoals we zeiden voor u ons abrupt onderbrak, in dit geval is ons de lust om ooit weer te dammen voorgoed ontnomen, omdat er nu een machine is, lees: computer, die onoverwinnelijk is in het dammen, een Cuba Libre kan hij niet produceren, die computer, en hij zal ook geen antwoord kunnen geven op de vraag: “Wie is Maaike Cafmeyer”, maar schaken kan Chinook als de beste, hij is er dan ook al mee bezig sinds 1989, dan mag een mens al wat resultaat verwachten, nietwaar, we wensen Chinook dan ook het allerbeste en mogen alle damned dammers van over de hele wereld al gauw hun schijven aan de beuken hangen, of zoiets, wij konden het uiteraard niet laten en hebben toch de proef op de som moeten nemen, het duurde niet lang of Chinook meldde ons “you are in very serious trouble”, ach, als we al zeker niet kunnen winnen, dan doen wij gewoon niet mee, zo zijn wij, hoewel we het opnamen tegen een afgeslanktere versie van het Chinook-beest, misschien hebt u meer geluk, kunde of doorzettingsvermogen, Chinook treft u hier.

NMR (Nooit Meer Radiologie)

Het zijn van die kleine dingen, uitspraakjes langs de neus weg, lakonieke commentaren, randbemerkingen, die echt doel treffen en niet ellenlange litanieën of breedsprakerige redeneringen, zelf hebben we mettertijd al hier en daar fraaie staaltjes opgevangen van ongewilde absurditeiten die net daardoor veel meer impact hebben dan eender welke Monty-Pythonsketch, die invloedrijke vrouw slash bazin die tot ieders verbazing het grootste deel van de vergadering wijdt aan het vermoeden dat iemand van de staf toiletpapier steelt, de dokter die gealarmeerd vaststelt dat je ijzergehalte gigantisch gedaald is en al stappen plant en dan bij toeval ontdekt dat hij de resultaten van je naamgenoot aan het bestuderen was, de collega die haar nieuwe collega aan je komt voorstellen en niet op je naam kan komen – je werkt dan ook nog maar 4 jaar samen – ,  voorwaar, het leven zit vol subtiele heerlijkheden, de helaasheid der dingen? helemaal niet, de heerlijkheid der dingen!, de ondraaglijke schichtigheid van het bestaan.

Het komkommert nog steeds, en regenen doet het ook nog, tot spijt van wie het benijdt, en rampen en onheil dalen als vanouds op deze planeet neer, vandaag lezen we over een kleuter die gebeten werd door een hond, alweer, een vliegtuigramp in Brazilië, 200 mensen dood, opgevreten door de vlammen, een dode bij karting in Sint-Niklaas, een dode spookrijder op de E40, nu kan hij pas echt beginnen spoken, een man dood in Limburg bij het maaien van gras, gestoken door wespen!, het is al eeuwen zo en het zal nog eeuwen zo blijven, onheil en dood is een onafscheidelijk duo dat nooit ofte nimmer op vakantie gaat.

‘Ook dat nog’, rubriek in de VRT-nieuwssite waar plaats wordt gemaakt voor de frivoliteiten en luchtiger fratsen des levens, bracht gisteren een verhaaltje dat afgesloten werd met hoger vermelde absurdistische uitloper, het ging over een vrouw die in Bergen een scanonderzoek onderging in het ziekenhuis, je weet wel, in zo een NMR-scanner waar je in geschoven wordt als een hotdog in zijn broodje, niets aan de hand, ware het niet dat de dokter haar vergat en naar huis ging, klaar voor het weekend (het gebeurde vorige week vrijdag), de arme vrouw had hopelijk geen claustrofobische aanleg, want in plaats van 15 minuten lag ze er wel een heel uur, tot de verpleegster van dienst kwam afsluiten en de partner van de vrouw aantrof in de wachtzaal en de vrouw dan eindelijk uit het toestel kon worden bevrijd, wij horen u al geeuwen en het is pas middag, dat overkomt ons ook wel eens, maar dan de hele dag door, de ondraaglijke geeuw van het bestaan, maar de clou van het verhaal komt achteraan, het berichtje eindigde met een mededeling van het ziekenhuis, een reactie op de gebeurtenis, het ziekenhuis verontschuldigde zich natuurlijk en wees erop dat er in de vakantie slechts 1 dokter is voor 2 van die toestellen, maar het is wat daarop volgde dat ons verwilderd ende onthutst achterliet: “Maar gevaar was er niet. De kuisploeg had haar anders sowieso wel ontdekt op maandag.”

De broek van Roger Federer

Wij hebben het niet zo begrepen op komkommertijd, begrijp ons niet verkeerd, we hebben allerminst problemen met de zomerperiode, hoe meer hoe liever, hoewel dat hier in Belgenland een nogal loze kreet is, meestal wordt het grootste deel van die periode weggespoeld en dan bedoelen we niet met een frisse pint, maar met Vlaams regenwater, Vlaamse donkere wolken en een Vlaamse stevige wind; we kermen van het begrip ‘komkommertijd’, och ja, we hadden het kunnen opzoeken, waar die term nu eigenlijk vandaan komt, maar soms is ergernis zo diepgeworteld dat die zelfs de moeite niet wil doen op onderzoek te gaan over zijn bron, oorzaak en eventuele remedie, de mens wentelt zich immers even graag en naarstig in zijn ergernis als een varken in modder, dat is een waarheid als een euh koe, wat een beestenboel vandaag, afijn, wat hebben komkommers nu eigenlijk te maken met een periode waarin het zogezegd mediagewijs stil zou zijn?, is het omdat men dan uitgebreid over komkommers bericht bij gebrek aan beter? of over groente tout court?, zeg het ons maar niet, het interesseert ons geen wortel, geen radijs, geen schele biet!

Komkommertijd betekent voor ons daarentegen: periode waarin journalisten ook met verlof gaan zoals normale mensen en waardoor tijdelijk het nieuwsaanbod grotendeels een lauwwarm aanbod is waar men amper zijn pap mee kan koelen, maar wie maalt erom, toch zeker niet de Vandendorpes van om de hoek want die zijn net als alle andere dorpsgenoten te vinden op hun jaarlijkse campingstekje ergens in het midden of zuiden van Frankrijk, jaarlijks naar dezelfde plek trekken waar je al dan niet in je blote flikker je hamburgers bakt op een rooster, je goedkope wijn drinkt uit je koelbox en de ene keer al minder stiekem dan de andere je oogkassen vult met rondparaderend half naakt, we rennen al bijkans kokhalzend naar de dichtstbijzijnde toiletput, nee, ‘komkommertijd’ betekent: ‘mensen, voor een poosje moet je hier niet veel serieuze dingen verwachten, want we zijn onderbezet’, gelukkig is er nog wel ruimte voor het dagelijkse onheil, het is ondertussen een vaststaand feit geworden dat je in 99 van de 100 gevallen het woord ‘vrachtwagen’ zult aantreffen in dezelfde zin waar je het woordje ‘ongeval’ vindt, ons lijkt het dat zeker 73 procent van de verkeersongelukken te voorkomen zijn door de toegang tot de openbare wegen te verbieden aan alle vrachtwagens, hoe die chauffeurs dan hun werk moeten doen is hun probleem, en zij die hun rondtuffend beroep danig zullen missen tijdens hun noodgedwongen technische werkloosheid kunnen thuis de voeten op tafel leggen, ondertussen de krant lezen en zich inbeelden dat het stuurwiel zich tussen de dijen bevindt, net hetzelfde. Stilaan kan men naar analogie met het spreekwoord ‘geen rook zonder vuur’ een nieuw deugdelijk beproefde zinsnede toevoegen aan de koffer der menselijke wijsheden: ‘geen accident zonder kamion’, waarbij de dialectische toonzetting meteen de nodige anciënniteit en authenticiteit verleent aan het onding.

Komkommers dus, komkommer en kwel, het hoeft overigens geen komkommertijd te zijn voor ronduit onnozele berichten in de media, veelal is er ergens ruimte voor faits divers, in het beste geval iets subliems à la Man Bijt Hond, in het ergste iets randdebiels als De Rode Loper, beide kunnen we echter niet meer volgen, de hoofdzender van de VRT komt immers niet op de kabel in de zwaarst bewaakte penitentiaire instelling van Albanië, ook op nieuwssites zoals die van de VRT worden laconieke nieuwtjes en het handjevol aan min of meer “goed nieuws” weggemoffeld in een categorie die passend “ook dat nog…” heet, voer voor die eenzame kantoorwerker die moederziel alleen het front recht houdt in de vakantieperiodes, welnu, deze ochtend vonden wij een nieuwsbericht, het was een sportbericht en het was niet terug te vinden onder “ook dat nog…”, maar bij het ‘heuse’ nieuws, onder de Sporza-hoofdpunten dus, het ging over de vijfvoudige Wimbledon-tenniskampioen uit Zwitserland die afgelopen zondag het record evenaarde van Bjorn Borg, meer bepaald over hoe hij voor de ceremonie meteen na de wedstrijd een deftig plunje aantrok en daarbij blijk gaf van het onvoorstelbare feit dat hij dan zelf toch ook niet zo perfect was, want hij had zijn pantalon achterstevoren aangetrokken: ‘de Zwitser stak de beker in de lucht terwijl hij zijn broek achterstevoren droeg’, zo luidde het olijk, graag verstuurden wij een forse komkommer naar degene die verantwoordelijk is voor dit stukje, die wordt dan via een begeleidend briefje vriendelijk doch dringend verzocht de groente niet in de lucht te steken, maar elders, ondertussen mag hij zijn broek ook achterstevoren dragen, maar dat zal de uitvoering van onze innige wens wel danig bemoeilijken.

Mickey Mouse spoelt hersentjes met akelig schorre stem in onwerkelijk Hamas-tv-land