De gil
Deze ochtend schrokken wij ten huize Godgeklaagd wakker wegens een plotse gil die ergens dichtbij geslaakt werd, was het wel een gil?, het leek eerder op het geluid dat voortgebracht wordt door een of ander werktuig, ze zijn inderdaad aan het werk in de straat, en dat al maanden lang, hoewel er de voorbije weken helemaal geen beweging te merken is, het lijkt wel een oorlogsgebied, beeld je in, een oorlogsgebied, hier in Vlaanderen, ooit zagen wij als curieuze voorfilm een Vlaamse kortfilm getiteld “You can’t make an omelette without breaking some eggs”, tenminste we denken dat de titel zo luidde, het was een kortfilm van de hand van jongeheer Walleyn, de zoon van (het was de periode van het schandaal – welk schandaal ontglipt ons nu, iets van een politieke partij, dat mensen daar nog van opschrikken, enfin, zoek het op als u interesse hebt), en het hilarische thema was een ontluikende oorlog tussen de Vlamingen en de Hollanders, schitterende kortfilm gewoon, Ann Peeters deed erin mee, menen we ons nog te herinneren, het was surrealistisch en toch zo herkenbaar, wat dreef ons ook alweer hier?, o ja, de ijselijke gil.
Omdat de gil van wel heel dichtbij kwam, op zijn minst van in de tuin, was het wel zo raadzaam om even poolshoogte te nemen, ondanks het ontiegelijke uur, wat is het stommelen als men nog halfdronkenslapend is, vast overtuigd dat er helemaal niets te zien zou zijn, zoals altijd, schuifelden we richting keukendeur, gelukkig was het al licht, anders zagen we al zeker niets, allicht was het al licht want het was al na achten, straks gaan we Gezelle nog na, “wat krinkelt er en wat winkelt er? een bezoeker aan de Colruyt!”, eindelijk belandden we bij de keukendeur, die uitgeeft op het terras met daarachter de tuin, waarom eigenlijk niet andersom, meteen de tuin als je buitenstapt en eens het gazon over bereik je het terras, enfin, we plonkten onze jeukerige neus tegen het glas en sperden de door flossige webbetjes verhulde oogballen wijd open, en toen zagen we hét tafereel.
Het was een bende, een bende katten, drie zwarte als de achterhoede en één zwart-grijsgestreepte op het voorplan, misschien de leider, of toevallig de voorhoede, wie zal het zeggen, u ongetwijfeld niet want u was er al helemaal niet bij, de drie zwarte katten zagen er heel onheilspellend uit, het waren net kleine panters, in oorlogsstemming, de gestreepte leek druk bezig met iets op de tegels van het terras, en van dat iets kwam dat bijzonder rare en ondefinieerbare geluid, een schepseltje in nood? misschien een kattenbaby? in biologie en ontelbaar andere zaken zijn wij allerminst een kenner, ‘kattenbaby’ zal dan ook ongetwijfeld de foutieve term zijn, misschien zelfs ook spellinggewijs, of spellingsgewijs, het zal ons worsts wezen, maar wat was toch dat ding op de grond? het was een kikker! het geluid kwam van de kikker, de kikker gilde en het was de eerste keer dat we een kikker hadden horen gillen.
We jaagden de katten weg, wensten de gillende kikker nog een prettig leven en gingen koffie zetten, wees ingelicht dat bijbehorend filmpje niet van eigen hand komt, maar van een onbepaalde plaats, we hebben het geplukt van het internet, en hoewel het geluid niet meteen honderd procent hetzelfde was, geeft het toch een idee, gillende kikkers, stel u voor, stel u voor zeg ik u!
