The Smiths – Heaven Knows I’m Miserable Now
Soundpedia
Gisteren was het de vierde juli, voor ons niet veel bijzonders, voor onze Amerikaanse wereldgenoten een feestdag van jewelste, toch was gisteren een bijzondere dag, in zeker opzicht dan, en vooral voor diegenen die er natuurlijk om geven, gisteren immers werd de BBC-journalist Alan Johnston eindelijk vrijgelaten in Gaza, het gespuis dat hem vrij kreeg was misschien wel het gespuis dat hem vasthield, wie zal het zeggen, gespuis is een algemene term ginder in Gaza, de goede man is dus eindelijk weer vrij, plus Justine Henin, hiep hiep hoera voor haar sinds “ons Kim” ermee opgehouden is, Justine heeft het ook gisteren de vierde gehaald tegen het ros genaamd Serena Williams, opvallend behaaglijke verschijning onlangs in Friday Night With Jonathan Ross op BBC1, maar een regelrecht kreng in haar uitlatingen na de verloren match tegen Henin, volgens de VRT spoot ze gif als “had ik die blessure niet gehad, was ik zeker gewonnen” en “ik weet al wie Wimbledon wint, mijn zus”, het is al een wonder dat Serena kon spelen tegen Henin want toen ze de blessure opliep, in de wedstrijd tegen Hantuchova, leek ze wel te sterven, wat weten wij van blessures, behalve dan hartzeer.
Vandaag zijn we de vijfde, en opnieuw een opmerkelijke nieuwsdag, maar dan op muziekvlak, de auteur van ‘Unchained Melody’ is namelijk overleden, en ook de saxofonist achter het Benny Hill-deuntje, beeld u het smoel in van Benny en een resem licht geklede verpleegsters die achter hem aan hollen en het deuntje rijst spontaan in uw collectieve geheugen op, en als dat alles nog niet genoeg is voor één dag wordt ook nog gemeld dat Morrissey, voormalig frontman van het lichtelijk fantastische The Smiths, een keelontsteking heeft opgelopen en daardoor een aantal concerten in de Verenigde Staten heeft afgelast, om tot de kern van de zaak te komen: op Soundpedia kunt u, na simpele registratie, uw hartje ophalen aan volledig beluisterbare cd’s of albums zoals men placht te zeggen van groepen, bands en artiesten, zo gevarieerd als de inhoud van uw brooddoos, hopelijk dan, u kunt er soortgelijke muziek aanklikken en nog veel meer, af en toe stokt de site wel eens en niet alles is op de millimeter juist terug te vinden, maar de inhoud overschaduwt die kleinigheden volkomen, vaarwel Pandora, welkom Soundpedia!
I vork in mai Führerbunker
Het kan gebeuren dat een persoon waarvoor je normaal gezien alle sympathie, bewondering ende respect had, plots iets manifesteert of uitspreekt of doet waardoor je plotseling een lichtjes andere mening aangedaan bent, zonder daarom de mens zelve helemaal op het vagevuur te wensen, zo is het deze keer gelopen met Bryan Ferry, Übermensch der Cool en voormalig voorman van Roxy Music, Bryan heeft het immers bestaan – en dat is uiteraard zijn volledig recht, net zoals het uw recht is om terstond een bevuilde pamper als hoofddeksel te bezigen gedurende 1 dag en 1 nacht, tussen hier en nieuwjaar 2008 – hij heeft het bestaan, zo waren we bezig, om zijn bewondering te betonen voor de kunstige uitingen der oude nazi’s. Leni Riefenstahl en haar filmen, Albert Speer en zijn gebouwen, de parades, de vlaggen, ach wonderbaarlijke nostalgie en kunstzuivere idealen, waar o waar is toch die heerlijke tijd gebleven, zo verzuchtte zich in een vlaag van zinsverbijstering den Ferry in een Duits weekblad, maar het verstand keerde niet terstond terug, Bryan ging er nog een schepje bovenop gooien door te verklappen dat hij zijn opnamestudio bedacht heeft met het koosnaampje “de Führerbunker”, naam die destijds ook pronkte op de geheime schuilplaats van ons aller teerbeminde en fel gemiste Adolf (ofte Dolfie voor zijn vrienden, zo werd hij dan ook nooit meer genoemd na de leeftijd van 4). Inmiddels heeft Bryan deemoedig berouw getoond en benadrukt dat hij geen kwaads beoogde, dat hij enkel maar zijn bewondering wou uiten voor de kunst der nazi’s en dat hij uiteraard de ideologie en de handelingen destijds (alleen destijds?) van de nazi’s volledig afkeurt – hoe dan ook, wij (wat met dit wij eigenlijk, dit is een eenmansblog te midden van de woestijn want we vertikken het om ons te gaan verhoereren op andermans erf om er de kippen van te lokken), wij zullen ons voortaan den Ferry niet anders kunnen voorstellen dan al wandelend, fluitend, hier en daar verschrikt wegduikend bij een exploderende granaat of verafschuwd het hoofd afkerend van massagraven en uitgemergelde lijkjes, onderwijl lustig de ogen de kost gevend aan de fraaie architectuur, de kunstig wapperende vlaggen en de flink in elkaar gebokste propagandafilms, zachtjes murmerend “I’m just a jealous guy”.
