Gezocht: échte mensen

(klik op de afbeelding voor een grotere versie)

De mevrouw op de foto intrigeert ons, we hadden haar al eens eerder gezien, maanden geleden, en toen had ze ons ook de nodige prikkels bezorgd, maar die stierven uit, we hadden misschien nog geen blog, of een ander, misschien kwam de melkboer ons storen op zijn onbestaande ronde, het kan ook een plotse aanval van onze acute dementie geweest zijn, wie zal het zeggen en wie bent u eigenlijk, van ons erf!, nee, even ernstig, het was niet alleen de foto van de dame die ons raakte, maar het geheel van de jobadvertentie van Dexia.

Zelf hebben we al menig kleuter al huilend aan het lopen gekregen, louter door ons aan hem of haar te vertonen, dus het is niet zonder schroom dat we moeten bekennen dat bewuste dame op de foto niet echt overkomt als een ‘babe’, niet dat er veel mis is met haar gezicht, behalve dan misschien die neus die alle vier windstreken tegelijk uit lijkt te willen gaan, ach, ook Owen Wilson heeft zo een ‘bend-it-like-Beckham’-toeter, maar dat maakt hem net charmant en innemend, hij heeft zich dan wel van kant willen maken onlangs maar het is niet honderd procent zeker dat zijn neus daar voor iets tussen zat…

Wat moeten we dus eigenlijk zoeken achter de diepere betekenis van deze advertentie: “Gezocht: échte mensen om onze agentschapsteams te versterken”, het gaat om die ‘échte mensen’, is dat geen bedekte belediging van de vrouw op de foto? is het geen verwijzing naar het feit dat plaatjes van modellen en dergelijke duchtig via Photoshop bewerkt worden en er bijgevolg onnatuurlijk “perfect” uitzien? wil Dexia hiermee eigenlijk niet zeggen: “Ook lelijke en banaal uitziende mensen kunnen bij ons aan de slag” ? hoe moeten we anders die “échte mensen” interpreteren? “echte” in de zin van “niet perfect”, “niet bloedmooi”, “niet superintelligent”, “niet beestig dynamisch”, wat?

Onze conclusie is getrokken: Dexia heeft na een intense en poepdure marktstudie ontdekt dat er onnoemelijk veel “echte” en banale en niet zo perfecte mensen rondlopen in dit landje (en elders) en heeft in een ongezien eureka-moment gedacht: “daar moeten we ons op richten! snel, contacteer de modellenpool en vraag of ze ook een banaal gezicht voor ons hebben”, wij vragen ons af hoe de bewuste dame – wie IS ze? – dergelijke opdracht heeft benaderd, in haar hoofd, haar best wel mooie hoofd. Billy Joel zong het al: “We will all go down together”.

Eng Land

Het moet gezegd, de liefde is over, de liefde die al bloeide en krioelde sinds jongsaf, wij zijn namelijk lichtelijk anglofiel van aard, weet u, en iedere keer dat we aan de overzijde belandden, hetzij per boot, hetzij per trein, te voet of met de wagen, iedere keer dat we aanmeerden of spoorgewijs binnengleden, of het nu Dover was of Folkestone of Hull, voelden we ons als het ware thuis komen, de kronkelende landweggetjes, de pittoreske huizen en tearooms, het beruchte links rijden waar mensen nog steeds schrik voor hebben – het went heel snel, de mens is immers een kuddedier, als iedereen links rijdt, geloof ons maar vrij, dan volgt u automatisch – de taal uiteraard en de vriendelijkheid, hoffelijkheid en beleefdheid (hier moet je al tegen iemand aanlopen voor er een ’sorry’ geproduceerd wordt, daar wordt er al spontaan een ’sorry’ geuit als iemand dicht naast je passeert in een winkel).

Alles is veranderd, we zijn er weliswaar al een paar jaar niet meer geweest, maar hier, in de zwaarst bewaakte penitentiaire instelling van Albanië, krijgen we maar een handvol tv-zenders op de buis, twee daarvan zijn BBC1 en ITV, dus zijn we redelijk goed op de hoogte van het reilen en zeilen in het Verenigd Koninkrijk, en het ziet er niet goed uit, waar ‘hooligans’ vroeger nog uitsluitend een term was die in het voetbalsupportersmilieu gezocht diende te worden, is dat nu een algemeen toepasbare term in het Enge Land, de een na de andere misdaad valt op je bord, moorden met pistolen en messen en zelfs bijlen, verkrachtingen, vernielingen, you name it, in sommige gebieden durft zelfs de politie niet meer te komen, ook paratroopers raadden in een of andere uitzending iedereen aan de nodige omzichtigheid te hanteren, waar hebben we het hier eigenlijk over? over kinderen.

Pubers, tieners, riffraff van de eerste orde, krapuul in miniformaat, meedogenloze schelmen die nog te jong zijn om goed van kwaad te onderscheiden maar daar ook lak aan hebben, ASBO’s zijn daar asociale jongeren, maar onder ‘asociaal’ versta je beter iets anders dan ergens verlegen in een hoekje vertoeven, nee, we hebben het over ‘gangs’, de mythisch-decadente kiem van de bendecultuur van Los Angeles en elders is overgesprongen naar het Enge Land en heeft daar volop vrucht gedragen, in de baarmoeder van de rasholigannatuur, gisteren nog werd een 11-jarige jongen doodgeschoten in Liverpool, zomaar, door een andere prille tiener, kinderen, niemand durft te klikken, uit angst voor… kinderen, en er zijn talloze andere moorden, al dan niet opgelost, de onfortuinlijk genaamde Jesse James, tiener, vermoord omdat hij geen deel wou uitmaken van welke ‘gang‘ dan ook, men vraagt zich af waar de ouders van al die kleine ettertjes dan wel uithangen, misschien weten die van niets, hun 14-jarige knul gaat ‘cool’ de deur uit, ‘hooded’, de kolf van een pistool uit zijn broeksriem piepend - ’Veel plezier in de bioscoop, jongen!’.

Nee, de lust om het Enge Land te bezoeken is wat weg, sowieso moeten we hier dan eerst nog ontsnappen, en misschien is alles wat overdreven ook, misschien zijn er nog wel enclaves ginder waar het wel nog veilig is – wat is veilig - maar zelfs dan loop je kans om zeven kogels in het hoofd te krijgen door een politieman.

Motorcycle funerals

Want een échte motorrijder maakt zijn allerlaatste rit toch heus niet in een auto … ?

http://www.motorcyclefunerals.com/

De Noordrand eist de val van Icarus

Wij hebben de titel van deze ‘post’ niet zelf bedacht, is het overigens ‘post’ of ‘posting’ of gaan de taalpuristen liever niet de Engelse toer op, hier en daar zagen we mensen verwijzen naar een eerder schrijfsel als naar een ‘log’ of ‘logje’ maar slaat dat woord niet op het weblog in het algemeen?, komt de term ‘blog’ immers niet van de samensmelting van ‘web’ en ‘log’?, of weten we voor de zoveelste keer niet waarover we het hebben, het zou ons begot niet verbazen, de titel dus, zoals gezegd, komt niet van ons maar pronkt bovenaan een nieuwsbericht van – alweer – de VRT-nieuwssite.

Een mooie titel, niet?, een mens stelt er zich terstond allerlei dingen bij voor, de Noordrand is dan een kamp (‘voor Vlaanderen, voor Noord!’), een vesting, een clan, club, beweging, vereniging, en om een of andere reden eist die nu de val van Icarus, terwijl wij hier meenden dat die al eeuwen geleden gevallen was, de werkelijkheid echter is als vanouds heel wat banaler, alhoewel, de werkelijkheid kan vaak ook stukken fantastischer zijn dan fictie, en met ‘fantastisch’ bedoelen we heus niet ’schitterend’ of ‘geweldig’, nee ten huize Godgeklaagd zijn we voor altijd begiftigd met een onfeilbaar en onvermoeibaar pessimisme, waarom de dingen positief inzien als alles des klotes is, nee het stukje met de ietwat idyllische titel gaat gewoon over de bewoners ten noorden van Zaventem, u weet wel, die luchthaven in België, en hoe ze het tot hier hebben met dat lawaai ’s nachts en hoe ze daar wat aan willen zien doen en wel zo rap mogelijk en dus eisen ze een schilderij…

“De Val van Icarus” blijkt een werk te zijn van Pieter Brueghel de Oude zowaar en het hangt in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten in Brussel, en via het in beslag laten nemen van dit schilderij wil de groep daar in de noordelijke rand het eerste deel van de dwangsommen innen die een rechter hen eerder toekende, 50.000 euro of iets in die aard, nu moeten we eerlijk zijn en toegeven dat het eventuele nachtlawaai in de buurt van Zaventem ons geen ene reet kan schelen, we wonen dan ook niet in de buurt en zouden zo gek niet zijn, maar blijkbaar hebben de lui van de Noordrand dan toch dé oplossing gevonden: bankbiljetten in de oren stoppen dempt het lawaai, en bankbiljetten die verkregen zijn via een of ander ongelukkiglijk gedoemd schilderij maken de remedie extra werkzaam. VROOOAAAAAAAAAAAARRRRRRRRRRRRRRR !!!, na dit heerlijke decibelbad beseffen we opeens de link met het schilderij: Icarus! die vloog immers ook, zij het dan kortstondig.

Het is al een tijdje geleden dat we onze gal spuwden over dat verrukkelijke ende vertederende ras der – ‘Wat kunnen we anders doen?’ – stakers, men herinnert zich nog de staking op Zaventem in april door een stelletje lamlendigen, een overste had bij de inspectie een linkerwenkbrauw opgetrokken en het was meteen van datte, enfin, we weten niet meer goed wat de aanleiding was en het was ongetwijfeld iets van natuurhistorisch belang voor de Rechten van de Werkmensch, het probleem bij velen tegenwoordig is dat ze niet inzien dat staken een recht is en geen plicht, enkele dappere helden die als vanouds de dupe waren van het collectieve “wat kunnen we anders doen”-gevoel, lees: gestrande reizigers omwille van een onnozele maaltijdcheque, hebben actie ondernomen en daagden het zooitje voor de rechter, eind dit jaar wordt dit ongetwijfeld en hopelijk - pun intended – vervolgd, 48 stakers riskeren de galg 2.000 euro boete, de vakbonden vinden dat hun werkers niets te verwijten valt (26.000 reizigers in de kou is inderdaad niets) en mocht het toch tot een veroordeling komen, dan… dreigen ze met nieuwe acties. Want – u mag gerust mee scanderen, binnenkort komt de schlager uit – “Wat Kunnen Ze Anders Doen”, Olé!

De afgewezen tennisbal

Hoe nonchalant en achteloos
Tost de tennisster
De afgeleefde bal weg
Terug naar ballenraper
De bal heeft afgedaan
Niet fit genoeg bevonden
Weg ermee
Wat is het lot
Van de afgewezen tennisbal?

The Matrix has you

http://www.damninteresting.com/?p=864

Subliem artikel over onze perceptie van de realiteit en hoe die noodgedwongen gekleurd wordt, opdat we zouden overleven.

Baby aan boord!

Een derde baby heeft het leven gelaten in die alomtegenwoordige potentiële moordmachine die de auto is, we kennen allemaal heel goed de mogelijke ravages die een rijdend vehikel kan aanrichten bij menselijke of dierlijke wezens, maar de voorbije maanden belicht de schijnwerper der tragiek een andere sinistere kant van koning Auto: het verstikkende en uitdrogende karakter van zijn afgeslotenheid, een kant die heel zelden op de voorgrond treedt, maar nu tot drie keer toe het nieuws haalt op een wel bijzonder desastreuze manier.

Er was het geval in België, niet lang daarna één in Nederland en nu in Frankrijk, in de eerste twee gevallen ging het om de moeder, in het laatste om de vader, onvoorstelbaar is dat, het leed van de  plotse ontdekking moet zich door het hart van de ouder boren met de kracht van een neerrazende meteoor, om nog niet te spreken over de impact op het gezin, nee hierover geen grapjes of cynisme of smalende woorden, dit is rauw, hard, wreed, bruut.

‘Het had niet mogen gebeuren’, weerklinkt dan bij dit soort drama’s, ‘Hoe kon die mama in godsnaam haar eigen kind vergeten in de auto?’, zegt een ander, nog een ander leeft uitsluitend mee met de gedoemde ouder en wijst met een beschuldigende vinger naar het jachtige leven, druk druk druk, een voltijdse baan, kinderen, het huishouden, geen wonder dat een mens stress krijgt, en zoals altijd zullen ze allemaal wel ergens een stukje gelijk hebben, hét gelijk bestaat immers niet, nergens, ieder mens heeft er slechts een brokje van in bruikleen.

Een ongeluk komt nooit alleen, luidt het cliché, ook in dit geval zweren diverse elementen samen om te resulteren in het fatale plot, er is niet alleen de moeder of vader die, het hoofd warrig, de auto parkeert, eruit stapt en naar het werk gaat, nee, het warrige hoofd, bezig met duizend-en-een zaken, is weliswaar het hoofdelement in de chain of events, maar het drama is alsnog te voorkomen, het is nog niet te laat.

Wat had kúnnen gebeuren:

• de ouder racet naar het werk, plots kraait de baby/peuter op de achterbank, of lacht die, huilt die, de ouder kijkt verschrikt achterom, ‘och got, bijna vergeten!’;
• de ouder racet naar het werk, ontwijkt een fietser of ver uitkomende wagen, vloekt binnensmonds, kijkt vermanend door de achteruitkijkspiegel en merkt het topje van het hoofd van baby/peuter, in de babystoel op de achterbank en denkt ‘och got, bijna vergeten!’;
• de ouder racet naar het werk, parkeert de auto en merkt bij het afsluiten ervan de baby/peuter in de babystoel op de achterbank en denkt het gekende;
• de ouder racet naar het werk, is wegens de stress in de waan dat baby/peuter reeds afgezet werd aan de kinderkribbe en parkeert; op het werk denkt de ouder plots “verrek, ik heb toch wel degelijk baby/peuter afgezet?”, en gaat de auto checken of, indien dit niet meteen mogelijk is, belt de kinderkribbe, die hem/haar meldt dat baby/peuter niet aanwezig is;
• de ouder racet naar het werk, een uur later krijgt hij/zij telefoon van de kinderkribbe: “baby/peuter ging toch afgezet worden? verandering van plannen?”;
• de ouder racet naar het werk, wat later bemerkt een voorbijganger op de parking baby/peuter, eenzaam en alleen in een volledig afgesloten wagen, voorbijganger slaat alarm;
• de ouder racet naar het werk, de partner van de ouder belt de ouder wat later op, of e-mailt hem/haar: “je hebt toch baby/peuter afgezet he?”;
• of, in afwezigheid van alle bovenstaande mogelijkheden: de ouder racet naar het werk, baby/peuter blijft achter, eenzaam en alleen, in de volledig afgesloten wagen, vergeten en gedoemd om die dag te sterven, veel en veel te vroeg…

Opdat de mens bepaalde zaken niet vergeet, zijn er wekkers, sirenes, alarmsignalen, agenda’s, elektronische agenda’s, ‘webbased reminder services’, alarm in polshorloge, alarm in gsm, ‘voice mail reminders’, ‘Instant Messenger Services’, allemaal broodnodige gadgets en producten in deze hoogtechnologische en jachtige tijden.

Een alarmsysteem om de bestuurder opmerkzaam te maken op zijn baby/peuter achterin is er nog niet, maar het lijkt nu wel heel duidelijk te zijn dat dit er dringend moet komen, willen dergelijke tragische gebeurtenissen in de toekomst voorkomen worden, vraag ons niet hoe dat technisch moet, al is het een simpel biepsysteem dat om de zoveel seconden een duidelijke *biep* aflevert, of een sensor die meet of er lichaamswarmte achterblijft in de wagen bij het afsluiten ervan en dan meteen een laaiend alarm doet afgaan, of misschien moet er een heus zwaailicht geposteerd worden op het babyzitje achterin dat pas uitgaat als baby uit zitje is gelicht, op die manier kunnen ook voorbijgangers het gevaar opmerken, ingeval de ouder desondanks de wagen verlaten heeft, om het even wat voor alarm of signaal, zolang het de ouder maar absoluut on-mo-ge-lijk wordt gemaakt om zijn kroost te vergeten, op die moorddadige achterbank.

Zo moeilijk kan het implementeren van een dergelijk systeem toch niet zijn. Een alternatief is deugdelijke afspraken met de kinderkribbe of onthaalmoeder of waar baby/peuter ook heen moet: is die er niet op het afgesproken uur, dan wordt iets gedaan, de ouder wordt opgebeld of ge-sms’t of wat dan ook. Het kan toch zo niet verder?

Baby aan boord. Misschien hoort de sticker eerder op het dashboard dan op de achterruit.

“b&iw! srry dak 2L8 b&: b& mt mn nwe gbrde trui Rgns 8ter blyvn Hkn: mst ds 1st nr Oma, om ‘m te ltn mkn!”

Noem ons gerust oude zakken, dan noemen wij u wel jong grut, zo gaat het lekker en blijven alle oude vooroordelen mooi bestaan, ze komen immers ergens vandaan, die vooroordelen, die oude zakken trouwens ook, en dat jong grut nog maar pas, ach hoe dan ook proberen we onze tijd een klein beetje bij te blijven (we zijn dan ook niet zo oud dat we ons de vorige wereldoorlog nog levendig voor de geest kunnen halen, en zelfs dan, er bestaan best wel oude knarren die iedereen nog verbazen door hun interesse ende schranderheid in het omgaan met de nieuwste technologische snufjes) – goed, we zijn dus toch nog een beetje mee met onze tijd, en die tijd spelt Internet, e-mail, gsm, sms, ook wel een beetje Playstation en Xbox, maar die laatste speeltjes gaan ons noodgedwongen wat voorbij om reden van onze onweerstaanbare drang tot verslaving aan al of toch veel wat ook maar neigt naar spel ende amusement; sommige ergernissen werden hier al eerder uit de doeken gedaan, het alomtegenwoordige commentaarverhoereren bijvoorbeeld, de misselijk makende kruisbestuiving der bloggers, de grootmondigheid van vele forummers, en hier komt dan zomaar gratis voor niets een nieuwe doorn in het oog voorbij huppelen, met name de onhebbelijke neiging van bepaalde idiote randfenomenen om een eigen leven te leiden en zelfs de schijnwerpers op te eisen in een vorm die je doet afvragen of het nu toch echt heus niet om een parodie gaat en het besef dat het echt wel menens is je terstond doet graaien naar de emmer maar het is al te laat, wie overgeven moet vindt licht een emmer is in ieder geval ten huize Godgeklaagd een loos spreekwoord.

Nu we eindelijk aangekomen zijn op het punt waar we van meet af aan naar op weg waren en dit wordt dan meteen maar aangekondigd met een draak van een zin – deze dus – en ondertussen heeft alweer het gros van de lezers inmiddels afgehaakt, je moet immers van goeden huize zijn om te volharden in de boosheid en deze ellenlange stukjes braaksel in hun volledigheid te consumeren, het punt dus en eindelijk de openbaring van de nieuwste bron der ergernis - bron die allicht nooit zal opdrogen, tenzij de wereld vergaat, maar ook daarover zullen we dan wel het nodige boompje kunnen opzetten, zij het dan misschien via een ander medium of in een andere gedaante of gewoon volledig esoterisch – volgens een nieuwsbericht bestaat er nu in Nederland immers de Gouden Duim, en dat is geen speciale beker of titel die uitgereikt wordt aan ’s lands meest verdienstelijke dwerg of postzegelplakker of zelfs welwenser (u weet wel, als in de zinsnede “ik duim wel”), nee het gaat hier om een heuse “Literatuurprijs” (let op de aanhalingstekens, die staan er voor een reden hoewel ze eigenlijk absoluut niet van doen zouden mogen zijn), een literatuurprijs dus, maar dan wel voor het mooiste… sms’je, nee we zeggen het fout, het gaat om het “leukste sms’je”, nog een geluk, “mooiste sms’je”, dat leek ons sowieso een contradictie van formaat, en ook “leukste sms” heeft zowat dezelfde weerklank als ”sympathiekste moordenaar” of “plezantste dode” of “eerlijkste politicus”, een sms ís gewoon niet leuk of mooi of wat dan ook, een sms is een onding, het kost niet veel, je geeft er jezelf een houding mee en vooral, je mag eens te meer je eigen taal verneuken, net als in de meeste fora op Internet, geen wonder dat de populariteit immens is, dat een mens minder en minder zijn eigen taal machtig dient te zijn is één ding, Hiroshima hebben de meesten onder ons ook overleefd, dat de jeugd een eigen taaltje ontwikkeld heeft dat hen natuurhistorisch gezien een flink aantal eeuwen terug katapulteert (onze voorouders hadden niet veel meer tot hun beschikking dan wat kreten en handgebaren) en ze daar nog trots op lijken te zijn is een ander, maar wat ons echt voor het hoofd schiet – was het maar letterlijk zo, merkt de vermoeide lezer dezes op – is dat men zich verwaardigt de woorden “sms” en “literatuur” in één zin te vermelden en er ook nog een prijs aan vast kleeft! U had het al door, het winnende kunstwerkje prijkt in al zijn glorie hierboven, als titel, het omzetten in mensentaal doen we niet, want we houden onze handen af van kunst, wat we enkel nog kwijt moeten: Proficiat, Nikki Allers uit Haelen, u bent ongetwijfeld apetrots.

Second Life

Toen duidelijk werd dat sommige Internettende lieden zichzelf nogal verloren in hun activiteiten op het Web en anderen hen dan ook terecht naar het hoofd slingerden “Get a life!”, had dit een onverwacht effect, pure ironie: ze creëerden er gewoon een tweede, Second Life dus, één van de uitwasemingen als gevolg van de immer interactieve, bruisende, hier en daar compleet geschifte moderne communicatiewereld, Second Life biedt de Internettende mens de mogelijkheid om zichzelf een puur virtuele – wat anders – identiteit aan te meten on line (off line is die identiteit in vele gevallen compleet spoorloos en is men amper in staat om de trein te nemen zonder constante begeleiding van walkman of anderszins entertainend apparaatje, men zou immers maar eens botsen op de échte wereld, wat dan!), zoals verwacht had dat Second Life, waar we overigens voor de rest heel weinig van afweten en de reden daarvoor is simpel: het kan ons geen moer schelen, dat Second Life dus had zoals verwacht enorm succes, de laatste keer dat we keken (en dat was tegelijk ook de eerste keer) hadden ze 6.240.591 ‘residenten’, een enorm pak natuurlijk, geef die maar eens te eten, maar, maar, daaronder een intrigerender getal: 1.708.177, al heel wat minder en al minder een probleem om te voeden als de meute opeens bij je thuis aanlandt, die 1 miljoen en een handvol zijn immers residenten die de voorbije twee maanden actief waren, de vraag is of die andere 4.532.414 (wie ons in onze arithmetische vingeroefeningen betrapt op een rekenfout mag rekenen op een virtueel pak slaag, in de echte wereld zijn we namelijk zo laf en mak als een dode huismus, hier echter zijn we stoer ende onversaagd), of dat pak mensen dus dat ofwel de interesse verloren heeft, ofwel het paswoord, ofwel gewoon het Licht gezien heeft, en in sommige gevallen, ongetwijfeld, het lot van bovenvermelde dode huismus gevolgd heeft, willens nillens, of dat deel dan wel eigenlijk vermeld mag worden, zo kan een supermarkt of een lokale afdeling van IKEA dan ook wel vermelden: “wij hebben 9.223.949 klanten” en dan blijkt dat dat alle klanten zijn die ooit een kassa daar gepasseerd zijn sinds 13 maart 1958, enfin u begrijpt waar we naartoe willen, die 4 miljoen verloren zonen en dochters zijn ook niet allemaal precies twee maanden geleden in rook opgegaan, sommigen allicht al heel wat langer geleden, misschien zelfs jaren, hoe ruikt een ontbindend virtueel lichaam?

En de avatar (een ferm woord dat eigenlijk betekent: je virtuele evenbeeld, een foto, je smoel, een oog, een komisch figuurtje, een teken, ieders fantasie creëert het eigen onding), krijgt die dan ook automatisch rottingsplekken, worden zombies in Second Life ook effectief zombies?, en zijn per definitie niet alle adepten daar zombies, al vanaf hun eerste intrede? nogmaals, we beweren hier niet experten te zijn, nergens in eigenlijk, maar als men leest dat in dat virtuele wereldje omgegaan wordt met “echt geld” en bedrijven zich daar nu profileren en er zelfs gewaarschuwd wordt voor mogelijke witwaspraktijken, dan voelen wij terstond een rare gewaarwording aan een van onze vingertoppen, vreemd, het topje heeft een rare kleur, het lijkt wel een loodplek, en die breidt zich uit, mijn god, de hele vinger is al omringd door dat loden omhulsel, is het lood, wat? nu al de hele hand, mijn god dit is de Matrix!

Second Life, net als de Matrix, is overal, hier een redelijk getrouwe weergave van eigen belevenissen, de dagboekvorm, daar als pure constructie van het Zelf, maar dan mits de nodige opsmukkingen, is dat wel een bestaand woord, maakt het ook wel iets uit, Lars von Trier is depressief, Jeroen Brouwers schrijft een boek, ‘and what with the price of coal’, zo heb je lui die onderhand vast al niet meer het onderscheid kennen tussen werkelijkheid en fictie, elke dag herscheppen ze zichzelf op hun virtuele stekje, in tegenstelling tot de Second Lifers, die er tenminste open en bloot voor uitkomen, treden zij naar voren als Echte Mens, maar de verhalen zijn vals en verzonnen, de eigenwaarde, voorheen zo plat als een lekke band, wordt stelselmatig opgepompt via haast subtiele zelfverheerlijking, het Ik als een Held, dit fenomeen is best wel lachwekkend en het gaat hier dan ook om uitzonderingen, wat het een beetje een nare smaak geeft is dat de frequente bezoekers (hun aantal is recht evenredig met de populariteit van bewuste webstek, denk hier maar even over na), dat die bezoekers dus ofwel goedmoedig zijn ofwel naïef en klakkeloos de hun opgediste verhalen slikken, het is wachten op de dag dat bewuste schrijver het relaas geeft van zijn ontmoeting met een buitenaards wezen, dan nog mag je erop rekenen dat minstens 1 bezoeker bezorgd zal vragen of het pijn deed, ach, wat doet pijn en wat kan al niet meer pijn doen, deze wereld doet pijn, vroeger omdat die stekels leek te hebben, nu omdat die geen stekels heeft en gewoon ronddraait en een vaste bodem biedt aan alles, ook datgene dat geen grond onder de voeten heeft.

Gezaag en gezeur

Als het Internet ons al iets aantoont, dan is het dat we allen enorme zagen en zeuren zijn, dat was altijd al zo natuurlijk, maar dankzij de veeltallige fora, chatrooms en wat nog al meer, o ja, bijna vergeten, de blogs! is dat nu heel duidelijk gemanifesteerd waarvoor dankuwel, voorheen – was er eigenlijk echt waar ooit een voorheen? – had men de occasionele lezersbrief in den Humo of in de krant, in tv-programma’s draafden brave en minder brave lui op om te reclameren over een of andere dienst of product of om diezelfde dienst of datzelfde product te verdedigen tegen de reclamant, we vallen al in slaap louter door erover te schrijven, maar voor de rest was het vooral huisje kuitje keutje of hoezegtmendatookalweer, nee in de royale wereld van het Internet en al wat onder die paraplu op te sommen valt (open 24 uur per dag, 7 dagen per week) kan de rasechte krenterige brompot onder ons zich pas echt openbaren ende ontplooien, en – alsof het niet op kan – dan nog lekker bedekt door de niet zo absolute mantel der anonimiteit, Saramago zei het al in ‘De stad der blinden’: de eerste mens moet nog geboren worden zonder die tweede huid die wij egoïsme noemen, een heel wat hardere huid dan de andere, die bij het minste of geringste begint te bloeden.

En door die tweede huid (bij sommigen lijkt het wel alsof dat hun enige is) begraaft men zich in eigenhandig gegraven loopgraven der kritiek ende conflict, men gaat voor het minste in de clinch, heuse vetes worden uitgevochten met het zwaard der woord, plots heeft iedereen een uitgesproken mening en principes die de moeite waard zijn om voor te sterven, waardoor komt dat toch, kan een mens vragen als die mens waarachtig geïnteresseerd zou zijn in het antwoord, welnu, dat komt door het overaanbod aan thema’s, discussies ende conversies, in sommige fora waren heuse professionele topic starters rond waarvan men uiteindelijk gaat denken dat ze echt waar dat zijn: professionele topic starters, ingezet door de hoge heren van het forum, om de boel draaiende te houden of zo, misschien, misschien gaat het gewoon om lui die niets anders om handen hebben en gekweld worden door elke seconde die niet gevuld wordt door forum. Al gauw, of nee, na verloop van tijd, onderscheiden zich de veteranen, ook wel stamgasten genoemd, wiens enige merite eruit bestaat dat ze al een hele tijd heel vaak hun opwachting maken op het forum, of in de chatroom, met andere woorden dat ze er al heel wat uren versleten hebben, en eigenlijk valt over hen niets meer te zeggen dan dit, over fora op zich al helemaal niet meer, we worden alweer moe, is het die wind, die zon, dat voorjaar, dit land of deze wereld, duidelijker wordt het er niet op, bovendien, nu terug naar de fora, voor even maar, kunnen alle goedbedoelende moderatoren niet verhelpen dat een gigantische hoeveelheid onderwerpen verglijdt naar een punt dat niets of heel weinig meer te maken heeft met het startpunt, wij verwijzen hier naar het hemeltergende fenomeen van een probleem dat we ervaren, dat we na lang zoeken terugvinden als zijnde ervaren door nog iemand op deze aardbol, bij voorkeur in een taal die nog enigszins te ontcijferen valt, en die engel heeft dat dan ook nog eens geplaatst in een forum, geweldig! om dan het hele topic door te nemen en er alles te vinden, gescheld, gesneer, gespot, gespam, gemodereer, gemodder, alles behalve … een bruikbare oplossing.

Minder gezaag en gezeur graag, rare oproep misschien, komende vanop een blog dat de naam ‘Godgeklaagd’ draagt, en in feite vragen we ons af of de volgorde niet anders moet zijn, klinkt “Gezeur en gezaag” niet beter in het oor? straks even een topic over starten op het forum, dan weten we het meteen. Misschien.