De lurker en de cafébaas

1 november is een uitstekende dag om het even over de lurker te hebben, een lurker zal wel altijd bestaan hebben, maar dan onder andere namen, zoals ‘rondhanger’, of ‘nomade’, of zelfs ‘gluurder’, ‘muurbloempje’, u zegt het maar, 250 gram? mag het ook iets meer zijn? een lurker is een van die typische internettermen en beslaat eigenlijk alle hierboven opgesomde karakteristieken, een lurker hangt rond op het internet, bezoekt sites zoals forums en blogs, leest daar ook effectief, is er vaak zelfs een stamgast, maar… houdt zich gedeisd, op de achtergrond, incognito, vaak wordt zijn of haar aanwezigheid enkel verraden door een of ander bezoekerstellertje op de bewuste pagina.

Want een lurker plaatst geen commentaar op een blogstukje, een lurker neemt niet deel aan een discussie op een forum, een lurker consumeert, maar betaalt niet, zelfs niet via een onschuldige kennisgeving van zijn eigen aanwezigheid, een lurker, beste dames en heren en lieve meelezende diertjes, een lurker is de internetvariant van de asociale vlegel, de parasiet, de profiteur, de onderkruiper die we allemaal wel eens tegen het lijf lopen, sommigen onder ons elke morgen, voor de spiegel, het is eigenlijk maar een kwestie van tijd voor er kordaat opgetreden zal worden tegen die groeiende pest van lurkers, sites zullen via lurkfilters de booswichten van hun erf kunnen zwieren, providers zullen gedetecteerde lurk-ettertjes een levenslange ban bezorgen, het wereldwijde web zal vrij en blij, en vooral: ontzettend sociaalvoelend, kunnen ademen en leven.

Nu al voeren sommige bloggers terecht een – zij het beleefde en vriendelijke – tijdelijke prikactie om lurkers ertoe aan te sporen dan toch eventjes uit de schaduw te treden en zichzelf kenbaar te maken, al is het maar om hun schoenmaat te melden, waardoor iedereen al meteen een beter zicht heeft op de aard van het beestje, of een ‘nickname’, als je van een lurker eindelijk te weten komt dat hij op het internet eigenlijk “shadowbeedragon” heet, dan ben je al bij wijze van spreken bloedbroeders, je kent meteen al zijn geheimen, verlangens en angsten, gedaan met de anonimiteit, de wereld is mijn dorp, en dit is mijn huis, en in mijn huis gelden mijn regels, en volgens die regels… maar… maar… wacht eens even! (voor de kindertjes onder ons: W817 !), hier klopt iets niet!

Dit ís immers geen dorp, en geen huis, en hier zíjn geen regels, het gaat hier om het Web, de virtuele wereld, websites zijn geen cafés waar je een vermanende blik werpt op die zonderling aan dat verre tafeltje met zijn tas koffie die al twee uur meegaat, nee het gaat hier om surfers, surfen weet u nog wel, hup hop van de ene link naar de andere, over die wereldwijde fantastische golven vol gegevens en data, en dan duikt daar plots een idioot op, temidden van de bits-en-bytes-golven, die de eerste de beste surfer bij de lurven vat en de arme kerel tot zijn volslagen ontzetting in het oor buldert: “MAAK U KENBAAR!”, heremejezus, men moet net die bekrompen impuls kwijt raken, het web stikt van prikkels en impulsen en meningen en gedachten, op vele plaatsen dien je je te registreren om van webdiensten gebruik te kunnen maken, en dat is maar logisch ook, je moet immers een beetje herkenbaar blijven voor die dienst, maar al het andere, de blogs, de forums, die zouden al blij mogen zijn dat ze bezoekers hebben, niet iedereen heeft iets in te brengen of te melden, soms wenst men gewoon info; webmaster, wil je identificatie, een dankwoordje en een fooi op het einde van de rit, ga dan ‘members only’ en stop met zaniken.

10 tips voor een reuzepopulaire blog

Na lange omzwervingen in Blogland – eigenlijk hoeft die hoofdletter niet, het is immers geen echt land, zelfs geen gebiedje - na lange omzwervingen in blogland dus (ook wel blogosfeer genoemd, maar dat lijkt ons een nog akeliger term, die bij ons spontaan beelden opwekt van ordinaire gezichten met speciale brillen op, in de – ijdele – hoop dat de speciale bril het banale gezicht ook wat speciaals meegeeft, voorbeelden te over, diept u vooral wat verkiezingsfolders op, want daar hebt u al snel beet), na die omzwervingen dus, die al even lang duurden als deze zin, en u zou kunnen vragen ‘waarom die lange omzwervingen als het blijkbaar zulke beproeving was?’, welnu, had Marco Polo er meteen de brui aan gegeven bij de eerste de beste splinter in de vinger of het eerste het beste syfilitische hoertje, dan was u dit misschien niet aan het lezen, wie weet hoe de wereld er dan zou hebben uitgezien, denkt u daar maar eens over na; uiteraard willen wij onszelve niet vergelijken met een mijnheer als Marco Polo, we weten trouwens eerlijk gezegd begot niet meer wat die man allemaal uitgespookt ende ontdekt heeft en het kan ons op dit eigenste moment geen ene moer schelen want we hebben honger en honger baalt van geschiedenis, honger denkt alleen maar aan zichzelf, honger is in zichzelf gekeerd, honger is net als de blogger.

Na lange omzwervingen in blogland dus, een helse tocht vol ontberingen, honger – alweer – en dorst, vol gevaar, afwijzing, een beetje warmte, een beetje haat en veel onverschilligheid, na die epische zelfkruisigingstocht sloegen we kronikerend aan het werk, vol zelfvertrouwen ende inzicht in de machinaties van het fenomeen dat blog heet, om de ultieme, onweerlegbare, onfeilbare lijst op te stellen met tien gegarandeerd succesvolle tips voor het scheppen ende onderhouden van een onweerstaanbaar populaire blog, uiteraard vanuit het standpunt van de ‘kijkcijfermeters’ ofte ratings, mocht u deemoedig ende stralend in al uw individualiteit opmerken ‘ik maal om die kijkcijfers en statistieken, ik geniet en schep kunstig in mijn webstek en de rest interesseert me niet’, dan vragen we u vriendelijk doch beleefd om hier op te lazeren, want we richten ons hier tot de ernstige, ambitieuze blogger, kinderen vinden elders wel een zandbak, net zoals onfortuinlijke schepen altijd wel een zandbank aantreffen om hun onontloopbaar lot te volbrengen.

Hier weze uiteraard wel opgemerkt ende gewaarschuwd dat het gaat om clandestiene tips, verboden tips, niet bestemd voor zij die een teer hart hebben of geplaagd worden op enigerlei wijze door een overdreven zin voor integriteit, eerlijkheid en oprechtheid - wij verwijzen opnieuw naar de op verkiezingsfolders aan te treffen personen, voorwaar, politici zouden op basis van deze twee ontdekte overeenkomsten de meest sublieme bloggers moeten zijn -, het zal iedereen duidelijk zijn dat men nergens komt zonder wat te morrelen, het is een staalharde wet dat men geen plaats vindt in de treinwagon als men netjes en kalm op het perron eerst de binnenrijdende trein afwacht, neen, slaat men wild  om zich heen en rent men naar de wagondeuren toe, dan heeft men het meeste kans om een comfortabel zitje te bemachtigen, enig berouw omtrent dat oude vrouwtje dat nog steeds op het perron ligt, weegt niet op tegen de zekerheid van het comfort voor het komende uur of zo.

‘Wie niet waagt, niet wint’, zo gaat het spreekwoord, terwijl het eerder zou moeten zijn ‘wie niet bedot, niet wint’, want de bedotter kan altijd doen alsof zijn neus bloedt, tot op het hoogste niveau, terwijl de principiële voor aap staat, met louter principes staan is immers hetzelfde als met lege handen staan, en als Arnold zei of nog steeds zegt – alweer een politieker – ‘No Pain, No Gain’, dan bedoelt hij heus niet de eigen pain, maar wel het eigen gain.

Om even terug te keren naar de Lijst, die zodra volgt, een beetje geduld zou u wel zo sieren, de inhoud ervan is heel goed bekend, alleen is het een ongeschreven wet dat gekonkelfoes, hoe wijd verbreid ook toegepast, nooit ofte nimmer neergeschreven mag worden, ja zelfs de plegers van het gekonkelfoes zouden erdoor gaan steigeren, wie de ongeschreven wet overtreedt is in hun ogen een veel grotere crimineel dan wie de geschreven wet overtreedt, such is the irony of life. Talent komt altijd boven drijven, zei mijn tante, en ze verdronk.

Voor zij die wijselijk al het bovenstaande hebben genegeerd en onmiddellijk hierop afgestevend zijn - een genummerde lijst hapt immers beter en wie leest er vandaag de dag nog een tekst die langer is dan 2 zinnen – nog snel deze beknopte samenvatting: Hier volgt de lijst met 10 supertips voor een gegarandeerd reuzepopulaire blog.

1. Geef uw blog een opvallende naam die ook enigszins aantrekkelijk werkt, ga dus niet voor ‘Rekenkundige theorieën van een boekhouder’, maar eerder voor ‘Ontboezemingen van een blond hoertje’, geef ook uzelf, de blogger, indien mogelijk een ‘catchy‘ naam, dit is echter bijkomstig, hoewel ‘Hevige Henry’ wel beter zal werken dan ‘Gepensioneerde Kamiel’ (alles is uiteraard relatief, dit is dan ook helemaal niet de voornaamste tip, alle kleine beetjes helpen uiteraard en mocht uw blog ergens opduiken in een overzichtslijstje, dan is de nieuwsgierige klikker al meteen potentieel gelokt), nu we het toch over het profiel van de blogger hebben, een intrigerend fotootje of avatar, een blauw oog (niet het gevolg van een klap), een charmante oogopslag en vooral de hint van een weelderige boezem - ook al hebt u er geen – doen wonderen, en hier hoeft u echt niet aan te twijfelen.
2. Ga na welke blogs het goed doen in uw taalgebied of bloggebied en ga daar als een gek promoten, doe dit uiteraard verstandig en maak het niet al te duidelijk, wees altijd beleefd, wees het vooral altijd maar dan ook altijd eens met de bezochte blogger en laat een commentaar na die aansluit bij het betreffende stukje (u hoeft het niet helemaal te lezen, zolang u maar weet waarover het gaat, min of meer) en vooral, vooral vergeet u niet de link naar uw eigen superblog achter te laten, dit is een essentiële tip die eigenlijk helemaal niet hoeft, want iedereen voert die al uitvoerig toe, dit soort pr-werk is onontbeerlijk voor een succesvolle blog, blogs die helemaal niet scoren en er wat zielig bij liggen, laat u best opzij want ze zullen u niets opleveren.
3. Breid uw lijst van links naar andere webstekjes gestadig uit (die lijst wordt ook wel ‘blogroll’ genoemd), zet hier vooral de grotere en populaire blogs in, de makers ervan zullen dat wel kunnen appreciëren en het oogt ook interessant, daarbij is het absoluut niet noodzakelijk dat u als mens ook daadwerkelijk bewondering opbrengt voor hetgeen in het gelinkte naar voren gebracht wordt, ook al stoot de inhoud u tegen de borst, dan is dat nog geen reden om te verzaken aan deze tip; maak het de gelinkte blogger vooral duidelijk dat u hem of haar een linkje bezorgd hebt op uw blog, normaal gezien zal die u dan een linkje terug bezorgen, doet hij of zij dat niet, verwijder dan uw link, u bezorgt anderen immers geen trafiek als het u niets opbrengt, u zou wel gek zijn.
4. Zorg ervoor dat uw blog in de kijker komt, één element dat daarvoor gebruikt wordt in de formule voor het meten van de populariteit is het aantal page views, zolang u hier bijvoorbeeld ingelogd bent bij WordPress worden uw eigen bezoekjes niet meegeteld, logt u echter uit of zwengelt u die tweede pc aan, in uw achterkamertje, dan tellen die wel mee; u hoort ons al komen: klikken als de bliksem, zowel op de hoofdpagina als op de afzonderlijke posts, klikken tot uw vinger blauw ziet en dan hebben we het wel over de refresh-knop, vraag eventueel of uw duf neefje of nichtje ook wil meehelpen, of beter nog, uw hele familie, hoe meer klikkerdeklik, hoe populairder, hoe populairder, hoe meer volk over de vloer, en onthou: duizend klikjes zijn meer waard dan honderd!
5. Een ander element dat van belang is, zijn de commentaren op de stukjes, die geven meteen al aan of het gaat om een populair blog of niet, ook al gaat het meestal om een handvol stamgasten die onder elkaar wat aan het lullen is, een post zonder commentaar is als een pint zonder schuimkraag, het staat er wel, maar niemand heeft er zin in, daarom is het heel belangrijk dat er altijd commentaren zijn, zelf als auteur komt u uiteraard alle commentators van repliek dienen, altijd vriendelijk en beleefd naturellement, hebt u vijf commentatoren, dan leidt dat op die manier dus al tot tien ‘comments’, repliceer snel zodat u telkens een nieuw commentaar kan wijden aan het reeds becommentarieerde, ook wij raken hier stilaan de draad kwijt.
6. Wat als er niemand een commentaar levert?, vraagt u ons zonder schaamte, we hadden niet gedacht dat we dit echt nog zouden moeten zeggen, maar dan levert u die toch zelf! verzin een aantal namen, piet, pol, ann, marieke, whatever, enkele daarvan promoveert u later tot stamgasten, die fictieve gasten zijn altijd superlovend over u en uw schrijfsels, ze zijn ook de lijm met de andere – echte – commentatoren, veelal ook zijn uw fictieve commentatoren de openers, de eersten, om het zaakje wat op gang te krijgen, nietwaar, wees ook in gedachte dat een leeg restaurant niet snel eters zal lokken, let er echter op dat u niet op andermans blog commentaar gaat leveren als uzelf én als een van uw fictieve creaties, een scherpe geest zou immers via tellers of dergelijke uw bedrog kunnen opmerken, nu ja, bedrog, wat heet bedrog, wat heet gelukkig zijn.
7. Uw fictieve commentatoren kunnen wantrouwen creëren bij uw bezoekers, de meeste gasten komen immers voornamelijk langs om hun eigen link te dumpen, voortaan noemen we die lui dan ook ‘linkdumpers’, uw fictieve creaties pronken dan ook niet met een eigen stek die hen een zekere mate van authenticiteit verleent, geef hen dan ook als auteur op alle mogelijke manieren steun en versterk hun positie, zeg bijvoorbeeld af en toe “Piet stuurde me dit mopje door” of “Ann mailde me deze leuke foto”, wilt u echter echt professioneel te werk gaan, ga dan hier door naar 8.
8. Fictieve commentatoren zijn pas echt interessant als ze ook gelinkt zijn aan een heuse blog, jawel, neem uw voorzorgen en start nu en dan een andere blog op, uiteraard onder telkens een andere naam, wees hier eens ‘JimmyB’, daar dan weer ‘Marlies’, zorg ervoor dat zijblog A bijvoorbeeld handelt over het studentenleventje, zijblog B over een gehuwde moeder met kinderen, enzovoort, let er echter op dat u het niet gaat hebben over zaken waar u helemaal niets van af weet, voor u het weet wordt u gegrilld door een kenner en dan gaat u af als een gieter; die zijblogs hoeft u ook niet noodzakelijk strikt dagelijks te updaten, maar laat ze niet in de steek, zorg er uiteraard voor een linkje naar uw eigenlijke hoofdblog, alle verkeer telt mee voor de kijkcijfers, en post ook af en toe een linkje naar uw schrijfselen, spoedig worden uw fictieve linkdumpers warm opgenomen in de cocoon der linkdumpers en worden ze meer dan legitiem, is er eens een superkalm dagje (zomer, examens, een nakende kernramp) dan zijn uw fictieve linkdumpers altijd op post, efficient en geruisloos, diezelfde schepselen zijn ook bijzonder geschikt om een algemene teneur of sfeer te helpen scheppen rond een bepaalde topic.
9. Nu komen we er pas aan toe om het te hebben over de eigenlijke inhoud van uw blog, daar is dan ook een reden voor: de inhoud is niet echt van belang, hou het bij voorkeur nogal kort, zorg voor tal van illustraties, het belangrijkste is om de lezer te betrekken, vraag dan ook frequent zijn of haar mening over iets, ook als die mening u geen ene moer kan schelen, creëer ook vaak momenten van drama, ontreddering of wanhoop, net als soaps daarop gestoeld zijn, draaien ook blogs bijzonder goed op aankondigingen van ziekte, ongesteldheid, bedrog, verraad, liefde, seks, misdaad, alles wat ook maar kan beroeren, gebeurt het niet echt in uw leven, veins het dan, pik van anderen, doe wat gedaan moet worden. Let hier vooral op in het begin van uw blog, hebt u trouw deze tips gevolgd, dan is deze tip al snel niet meer belangrijk, uw bezoekers zullen trouw blijven komen, ook al post u op een dag louter een plaatje van een hondendrol.
10. Flirt met uw bezoeker, maak uzelf ettelijke keren interessanter dan u feitelijk bent, leef dag en nacht naast uw toetsenbord, ontcijfer de gegevens van uw teller, ontrafel uw voornaamste concurrenten, ontspeel hen info via uw fictieve creaties, wees infiltrant, intrigant en informant, met andere woorden, en daarom is dit dan ook een ideale tip om mee af te sluiten: heb geen leven.

De edele delen van de blogger

In een visioen benaderde Spencer Tunick ons, u weet wel, die van de naakte lichamen, op de fiets, op de grond, in de straat, you name it,  jongetje of meisje, weg met die kleren en op de foto, soms, heel soms, hebben we het stoute vermoeden dat een kunstenaar als Spencer gewoon toegeeft aan een perverse droom, zoveel mogelijk naakte lijven zien, en die droom heeft hij een kunstig kader gegeven en zo komt hij er mee weg, inderdaad, wegkomen met, hebt u ooit iemand gevraagd om zich te ontkleden voor u, zomaar, en zou die persoon daar wel zo happig op zijn? neen, zoals zo vaak is het kwestie van te overdrijven, in de overdrijving toont zich de meester, maak er een campagne van, een kunstmissie, een massaspektakel, en geen haan kraait ernaar. En zo kan het dat op klaarlichte dag een horde spiernaakte lui door een stad kuiert terwijl dat in uw eigenste dorp of stad morgen of overmorgen of – als u aandringt – de dag daarna gegarandeerd een interventie van de lokale politiemacht oplevert, ach het leven is niet fair, de winst is aan degenen met de grootste mond en er wordt het meest geluisterd naar degene met de grootste mond, een vicieuze cirkel, een cirkel vol vice.

En Spencer fluisterde ons, geheel gekleed, in het oor: doe mijn ding, en wij luisterden en wij stelden ons een mozaïek voor, een collage, een bonte mengeling van piemels en borsten, enkel dat, piemels en borsten, waarvan de trotse bezitters allemaal bloggers en blogsters, die genereus en met enige schaamte een kiekje hadden genomen van hun grootsheid en dat opgestuurd hadden naar ondergetekende, met vermelding van het adres van hun stekje, waarop een kinderhand, nee dat zou niet passend zijn, waarop een onschuldige hand meteen op chirurgische wijze kiekje van adres scheidde en beide in een aparte bokaal belandden op sterk water, kwestie van alles deugdelijk te bewaren, en na een min of meer fortuinlijke oogst worden dan twee monumenten van eerbetoon opgericht, een voor de piemels, een voor de borsten, met daaronder, in willekeurige volgorde, in al hun trots ook de naam en de link van de bloggers en blogsters die niet alleen vrijwel dagelijks hun ziel blootgeven maar langs deze weg ook hun lichaam, op kunstige wijze, jaja, dat hebben we wel geleerd van onze Spencer-tuniek. Misschien belandt de nieuwe webstek dan wel ooit in een digitaal museum. Bekijks gegarandeerd.

Arme kwetsbare blogger

Gisteren hadden we een nare ervaring, iemand wees immers naar ons, in alle onze veelvuldigheid toch een enkel persoontje, en riep spottend uit: “Haha! Wat een klein pietje!”, die iemand, een schlemiel eerste klas, een echt stuk krapuul, een onmens, een lelijk beest (wij mogen schelden, het gaat hier immers om een “stukje”, het is pas als iemand ons op dergelijke wijze beschrijft, op hun stekje of, godbetert, in een commentaar hieronder, dat we als door de hand Gods geslagen zullen zijn en ons zullen beroepen op het onontbeerlijke fatsoen en respect dat we eenieder en elkander verplicht zijn), die syfilitische klootzak dus bestond het en dierf ons op dergelijke manier te kleineren en aan te vallen en te affronteren, niet alleen kregen we het schaamrood op de wangen (valt het immers zo op?), ook kregen we van langs om meer bekijks, en de blik ten hemel gericht vroegen we ons luidop af waar we dit in godsnaam verdienden, tevens beklaagden we ons meteen over onze kwetsbaarheid, ja wij zijn kwetsbaar! of zou u het zo plezant vinden om zo in het openbaar gewezen te worden op uw tekortkomingen of dan tenminste op uw eigenschappen ofte eigenheid, op uw individuele geplogenheden en nuances, op uw menszijn quoi ?

Overspoeld door deze overpeinzingen keerden we huiswaarts, ons klein pietje heen en weer bungelend tussen onze benen, ons spiernaakte lichaam af ten toe beroerd door een troostend briesje.

Dodemansblog

Wat zou de wereld zijn zonder blogs? Deze vraag houdt geen enkel oordeel in, noch is het een verzuchting in de zin van ‘God zij dank voor het fenomeen van de blog!’, als antwoord zouden wij nuchter opteren voor ‘Een blogloze wereld’, niet meer of minder, immers, een blog is in het beste geval een intrigerende, interessante kijk op de dingen des levens, in het algemeen of meer in het bijzonder, naargelang de bloggers eigen interesseveld, in het slechtste geval echter is het een ongevraagde, ongewenste en vooral, mateloos vervelende, rapportering van de kleine dingen des levens van een individu zoals jij en ik, en omdat het leven nu eenmaal zo in mekaar zit, bestaan die kleine dingen hoofdzakelijk uit ergernissen, frustraties, jaloezie, achterklap, de mens quoi. Waar vroeger Katrien – om maar een naam te noemen – het moest stellen met haar onmiddellijke omgeving voor het spuien van haar ontiegelijk irriterende kwellinkjes en onhebbelijkheden, kan ze die nu kwijt aan de hele wereld, het is te zeggen, aan diegenen in de wereld die het zich verwaardigen om haar blogbraaksels in zich op te nemen, en zo komen we meteen tot dé logische conclusie, hoera! gilt de lezer, we zijn er vroeg van af vandaag!, het is toch poepsimpel, als het je niet bevalt, dan lees je het gewoon niet, ga er niet naartoe, en mocht je er bij toeval op vallen, dan is het meteen al wel duidelijk welk vlees je in de kuip hebt en dan ben je gewoon ribbedebie, Klaar.

Fout.

Het fenomeen ‘blog’ wordt vergezeld door twee andere, onafscheidbare zijfenomenen, met name de Teller en de Commentaar, niet noodzakelijk in die volgorde, in feite behoort de Commentaar in de eerste plaats, immers, de Teller komt niet in elke blog voor, hoewel we het ons niet kunnen voorstellen, een voorbeeld misschien, men neme een blog en een blogger (samen te verkrijgen bij Kruidvat voor de spotprijs van 23 euro, aanbieding geldig tot eind mei!), men menge die samen, men plaatse er een aantal postings zoals dat heet, en men drage er zorg voor Teller en Commentaar buitenspel te laten, welnu, bewuste blog zal binnen de kortste keren bezwijken ende een natuurlijke dood sterven, Teller is immers zijn motor, Commentaar zijn voedsel, zonder beide, of toch op zijn minst zonder Commentaar heeft blog geen kans op overleven. Teller is ook thermometer, barometer, eender welke meter, staat die op laag of heel laag, dan is het net een instrument in de afdeling spoedgevallen: haal snel de arts!, is er geen Teller, dan is er ook geen analyse, geen meter, geen monitor, blog is blind en blind is blog bestemd voor het vagevuur, is er geen Teller dus, of geeft Teller een alarmerende situatie weer, dan is er nog altijd hulp ende redding mogelijk via Commentaar, het actievere broertje, blogs Soldaat om het zo te noemen, Commentaar kan verschillende gezichten aannemen, je hebt Intelligente Commentaar, Idiote Commentaar (default), Spam Commentaar (wordt bestreden via filters), PR Commentaar (komen we meteen op terug) en Subversieve Commentaar (commentaar die als kritiek is bedoeld op het geschrevene, het gaat hier niet om het product van een zogeheten ‘troll’, soms is deze commentaar het begin van een discussie, soms wordt die als de bliksem verwijderd door de blogger, in het eerste geval is er eventueel nog iets te leren, in het tweede geval gaat het om een dictatoriale blog met aan het roer een kortzichtige, zelfingenomen blaaskaak), maar in alle gevallen, welk ook het gezicht van Commentaar, in alle gevallen waar in de commentaar een verwijzing achtergelaten wordt naar de eigen blogstek, gaat het ook om Kruisbestuiving.

En daar ligt de moeilijkheid, voor men het weet zit men precies verwikkeld in een van die beruchte piramidespellen, meer en meer, hoger en hoger, ook te interpreteren als dieper en dieper, zo kan men vaak aanschouwen dat een nieuwe Commentaar geplaatst wordt op een bepaalde populaire blog en als men de bron ervan – lees: de blog van de commentariërende blogger – gaat opzoeken, dan is het daar een woestijn van jewelste, ongeacht de kwaliteit van de bewuste blog (wat heet kwaliteit) is er geen commentaar, geen sprietje interactiviteit te bespeuren, enkel de postings zelf, als rondtollend tumbleweed in een zuiders Amerikaans stadje, welnu, beste lezer, dit geldt dan als RonselaarCommentaar, ofte anders gezegd: ik kom hier even een bijdrage leveren, maar dit is puur om de link naar mijn eigen ding achter te kunnen laten, kom daar asjeblief ook eens langs en laat in godsnaam eens een commentaar achter!, meestal is de feitelijk achtergelaten commentaar veel korter en minder eerlijk dan hierboven gesteld, het kan variëren van “haha dat is een goeie” tot het delen van eigen ervaringen rond hetgene gepubliceerd wordt, wat iedereen wel eens kan doen, vooral als de posting geheel en al draait rond het interessante thema “vandaag ben ik naar de kapper geweest”, op zich al razend interessant gegeven, dat nog boeiender gemaakt wordt door het bijvoegen van een fotootje, of fotootjes, voor en na, we weiden weer uit of is het in slaap vallen, het verschil is soms bijzonder klein.

Hoe populairder een blog, hoe meer “whorifying comments” (ofte hoererende commentaren, het Engels doet het beter want de referentie naar “whore” is er, plus het al even toepasselijke “horrifying”) die te slikken krijgt – no pun intended – en ook hoe groter de neiging in te gaan op het niet zo subtiele verzoek om te linken naar elkaar, summum van het proces der Kruisbestuiving, you scratch my back, je weet wel, niet letterlijk te nemen, en dan vooral niet door leprosen, en voor je het weet, hang je eraan vast en is van beoordeling ofte smaak helemaal niets meer te merken, je blogroll groeit en groeit en in sommige gevallen heb je maling aan bepaalde ‘entries’ ervan, maar wat doe je eraan?, wat moet groeien heeft water nodig. Nog een weinig benijdenswaardig gevolg van beschreven procedure is het ivoren-torengevoel, heel simpel omschreven: de kruisbestuivers zullen onderling wel oppassen voor het leveren van al te kritische ofte gespierde taal, men zou immers zijn link en bezoekers kunnen kwijtraken door dergelijke drastische acties, gevolg: het legioen van kruisbestuivers verwordt tot een dorre massa van al dan niet enthousiaste ja-knikkers, die plichtsbewust en soms noodgedwongen hun ronde doen bij hun collega’s en daar hun zin ofte onzin maar vooral hun link nog maar eens posten, men weet nooit dat er een nieuwe, verse potentiële lezer (lees: hit) langs komt. En dat leger van jaknikkende kruisbestuivigers, beste lezers, rukt elke dag nog verder op. Want ze zijn het waard, denken ze.

Is er dan geen enkel lichtpunt in dit zo sombere en ronduit slaapverwekkende verhaal, jawel, dat is er, in de vorm van het oeroude en o zo degelijke “Het kan altijd nog erger”, de kruisbestuiving zoals je die nu rond je ziet, is meestal stijlvol verpakt, er is niets op aan te merken, iedereen weet wat het in wezen is, maar de keizer en zijn kleren weet je wel, erger kan inderdaad nog indien deze manifestatie niet eens het fatsoen van de zelfbedekking aan de dag legt en ronduit, haast naakt, op de voorgrond treedt in al zijn afzichtelijkheid, afzichtelijk, dan denk ik automatisch aan de blogs van bloggen.be, die zien er standaard al niet uit, laat staan dat je er een vliemende vlammende blog uit kunt beeldhouwen, ook heersen zowel op bloggen.be als op seniorennet.be, naaste familie, en het spijt ons als we hier nu namen aan het noemen zijn maar een mens kan er niet omheen, op die blogpodia dus is het fenomeen der Kruisbestuiving in al zijn lelijkheid duidelijk waar te nemen, daar doet men het niet via een subtiele opinie, een bevestiging of raadgeving, waarbij hier en daar een spellingsfout gemaakt wordt, kan gebeuren, nooit echter zal je zien dat vergeten wordt het eigen blogadres op een correcte wijze mee te delen, nee daar doet men het via een heus visitekaartje, een in felle kleuren gehuld gedrocht van een flash- of anderzijds geanimeerd kunstwerk, waarbij de standaardboodschap achteloos neergegooid wordt, als verkiezingsdrukwerk, veelal houdt de melding iets in als “hallo! wij zijn xxxx en wij komen hier ook eens kijken – leuke blog! breng je ons ook een bezoekje op xxx ?”, in de beschaafde internetwereld zou men dit zonder haperen bestempelen als spam, maar hier heet men dat ‘een bezoekje brengen”. Echter, in wezen verschilt deze vorm van de ‘blog-networking’ (networking: nog zo een monster) niet zo heel erg van de kruisbestuiving zoals hoger beschreven, men zou zelfs zo ver kunnen gaan dat die, hoewel ettelijke graden lelijker, dan nog tenminste eerlijker want oprechter is, zo maakte ik het een tijdje geleden mee dat ophef ontstond in de wereld der seniorennetters, vriendelijke mensen allemaal hoor, daar niet van, op een bepaalde seniorennetblog bleven dergelijke networking-gedrochten binnenstromen, niets opmerkelijks dus, alleen… de blogger in kwestie was een paar weken geleden gestorven en daar werd ook melding van gemaakt in de recentste postings.  Een mens zou bijna de voorkeur geven aan de rotzooi van Citibank…

Is er dan geen middenweg, roep je onderhand wanhopig en alhaast comateus uit, jawel die is er. Ga op zoek naar blogs die je wel wat lijken en daar laat daar volgende commentaar achter: “Hallo, deze blog lijkt me wel wat, ik kom hier eigenlijk vooral om mijn eigen blog wat ruchtbaarheid te geven, maar om dit toch nog enigszins leuk te verpakken geef ik hier een commentaar op dit overigens leuke stukje: …” en daarna doe je dus je ding, vergeet niet de link na te laten, op deze manier heb je immers je plicht gedaan als ronselaar (geen blogger wenst de plotselinge blogdood) én je bent er tenminste eerlijk over geweest. Nu enkel afwachten hoeveel van je nobele pogingen stante pede monddood gemaakt worden door de blogmasters die je vereerd hebt met je bezoekje, eerlijkheid loont immers niet, en de keizer heeft het niet zo begrepen op onthullende jongetjes. Wij proberen het alvast zelf uit – wat heet interactiviteit, en hoog tijd ook dat we onze kont opheffen – en laten niet na verslag uit te brengen, een deerne zonder make-up is nog steeds dezelfde deerne, alleen onopgemaakt, eens zien hoeveel onopgemaakten de toegang geweigerd zullen worden, gek, we voelen ons net Dennis Pennis.