De lurker en de cafébaas

1 november is een uitstekende dag om het even over de lurker te hebben, een lurker zal wel altijd bestaan hebben, maar dan onder andere namen, zoals ‘rondhanger’, of ‘nomade’, of zelfs ‘gluurder’, ‘muurbloempje’, u zegt het maar, 250 gram? mag het ook iets meer zijn? een lurker is een van die typische internettermen en beslaat eigenlijk alle hierboven opgesomde karakteristieken, een lurker hangt rond op het internet, bezoekt sites zoals forums en blogs, leest daar ook effectief, is er vaak zelfs een stamgast, maar… houdt zich gedeisd, op de achtergrond, incognito, vaak wordt zijn of haar aanwezigheid enkel verraden door een of ander bezoekerstellertje op de bewuste pagina.

Want een lurker plaatst geen commentaar op een blogstukje, een lurker neemt niet deel aan een discussie op een forum, een lurker consumeert, maar betaalt niet, zelfs niet via een onschuldige kennisgeving van zijn eigen aanwezigheid, een lurker, beste dames en heren en lieve meelezende diertjes, een lurker is de internetvariant van de asociale vlegel, de parasiet, de profiteur, de onderkruiper die we allemaal wel eens tegen het lijf lopen, sommigen onder ons elke morgen, voor de spiegel, het is eigenlijk maar een kwestie van tijd voor er kordaat opgetreden zal worden tegen die groeiende pest van lurkers, sites zullen via lurkfilters de booswichten van hun erf kunnen zwieren, providers zullen gedetecteerde lurk-ettertjes een levenslange ban bezorgen, het wereldwijde web zal vrij en blij, en vooral: ontzettend sociaalvoelend, kunnen ademen en leven.

Nu al voeren sommige bloggers terecht een – zij het beleefde en vriendelijke – tijdelijke prikactie om lurkers ertoe aan te sporen dan toch eventjes uit de schaduw te treden en zichzelf kenbaar te maken, al is het maar om hun schoenmaat te melden, waardoor iedereen al meteen een beter zicht heeft op de aard van het beestje, of een ‘nickname’, als je van een lurker eindelijk te weten komt dat hij op het internet eigenlijk “shadowbeedragon” heet, dan ben je al bij wijze van spreken bloedbroeders, je kent meteen al zijn geheimen, verlangens en angsten, gedaan met de anonimiteit, de wereld is mijn dorp, en dit is mijn huis, en in mijn huis gelden mijn regels, en volgens die regels… maar… maar… wacht eens even! (voor de kindertjes onder ons: W817 !), hier klopt iets niet!

Dit ís immers geen dorp, en geen huis, en hier zíjn geen regels, het gaat hier om het Web, de virtuele wereld, websites zijn geen cafés waar je een vermanende blik werpt op die zonderling aan dat verre tafeltje met zijn tas koffie die al twee uur meegaat, nee het gaat hier om surfers, surfen weet u nog wel, hup hop van de ene link naar de andere, over die wereldwijde fantastische golven vol gegevens en data, en dan duikt daar plots een idioot op, temidden van de bits-en-bytes-golven, die de eerste de beste surfer bij de lurven vat en de arme kerel tot zijn volslagen ontzetting in het oor buldert: “MAAK U KENBAAR!”, heremejezus, men moet net die bekrompen impuls kwijt raken, het web stikt van prikkels en impulsen en meningen en gedachten, op vele plaatsen dien je je te registreren om van webdiensten gebruik te kunnen maken, en dat is maar logisch ook, je moet immers een beetje herkenbaar blijven voor die dienst, maar al het andere, de blogs, de forums, die zouden al blij mogen zijn dat ze bezoekers hebben, niet iedereen heeft iets in te brengen of te melden, soms wenst men gewoon info; webmaster, wil je identificatie, een dankwoordje en een fooi op het einde van de rit, ga dan ‘members only’ en stop met zaniken.