Gezocht: échte mensen
(klik op de afbeelding voor een grotere versie)
De mevrouw op de foto intrigeert ons, we hadden haar al eens eerder gezien, maanden geleden, en toen had ze ons ook de nodige prikkels bezorgd, maar die stierven uit, we hadden misschien nog geen blog, of een ander, misschien kwam de melkboer ons storen op zijn onbestaande ronde, het kan ook een plotse aanval van onze acute dementie geweest zijn, wie zal het zeggen en wie bent u eigenlijk, van ons erf!, nee, even ernstig, het was niet alleen de foto van de dame die ons raakte, maar het geheel van de jobadvertentie van Dexia.
Zelf hebben we al menig kleuter al huilend aan het lopen gekregen, louter door ons aan hem of haar te vertonen, dus het is niet zonder schroom dat we moeten bekennen dat bewuste dame op de foto niet echt overkomt als een ‘babe’, niet dat er veel mis is met haar gezicht, behalve dan misschien die neus die alle vier windstreken tegelijk uit lijkt te willen gaan, ach, ook Owen Wilson heeft zo een ‘bend-it-like-Beckham’-toeter, maar dat maakt hem net charmant en innemend, hij heeft zich dan wel van kant willen maken onlangs maar het is niet honderd procent zeker dat zijn neus daar voor iets tussen zat…
Wat moeten we dus eigenlijk zoeken achter de diepere betekenis van deze advertentie: “Gezocht: échte mensen om onze agentschapsteams te versterken”, het gaat om die ‘échte mensen’, is dat geen bedekte belediging van de vrouw op de foto? is het geen verwijzing naar het feit dat plaatjes van modellen en dergelijke duchtig via Photoshop bewerkt worden en er bijgevolg onnatuurlijk “perfect” uitzien? wil Dexia hiermee eigenlijk niet zeggen: “Ook lelijke en banaal uitziende mensen kunnen bij ons aan de slag” ? hoe moeten we anders die “échte mensen” interpreteren? “echte” in de zin van “niet perfect”, “niet bloedmooi”, “niet superintelligent”, “niet beestig dynamisch”, wat?
Onze conclusie is getrokken: Dexia heeft na een intense en poepdure marktstudie ontdekt dat er onnoemelijk veel “echte” en banale en niet zo perfecte mensen rondlopen in dit landje (en elders) en heeft in een ongezien eureka-moment gedacht: “daar moeten we ons op richten! snel, contacteer de modellenpool en vraag of ze ook een banaal gezicht voor ons hebben”, wij vragen ons af hoe de bewuste dame – wie IS ze? – dergelijke opdracht heeft benaderd, in haar hoofd, haar best wel mooie hoofd. Billy Joel zong het al: “We will all go down together”.
Kuifje in Iran: de avonturen van een levenskunstenaar
We hebben gewacht op de vrijlating van Stefaan Boeve, de levenskunstenaar en ontdekkingsreiziger, en tot onze blijdschap is vandaag de dag gekomen, zelf kennen we de heer Boeve helemaal niet, toch niet persoonlijk, dankzij de perikelen van hemzelve en zijn reisgezellin zijn beiden verworden tot internationaal bekende figuren, graag feliciteren we de ouders en familie en vrienden en kennissen, want niemand had dit graag verkeerd zien aflopen, kapingen en ontvoeringen passen meestal in een welomlijnd doel en niet altijd is het echt de bedoeling om mensen om te brengen, hooguit om iets te verkrijgen van “de andere kant”, zo mag een journalist die ergens in Gaza ontvoerd wordt op beide oren slapen, traditioneel komt die dra vrij in blakende gezondheid, ze zouden wel gek zijn, de Palestijnen, om de wereldopinie op dergelijke dwaze manier tegen hen te krijgen.
Maar we bevinden ons hier dan ook niet in het helse Gaza, nee, het gaat hier over het paradijselijke Iran, een toeristische trekpleister, bekend om zijn zonovergoten stranden, sfeervolle rijkeluisbars en gastvrije bevolking, wij hebben gewacht op de terugkeer of tenminste de vrijlating van de heer Boeve omdat het niet kies zou zijn om al kritiek te leveren nog voor de zaak opgehelderd is, en de zaak, wat is de zaak precies, de zaak toonde alweer treffend aan wat voor onbenullen er in dit land leven, afgaande op de ruwe commentaren op sommige internetnieuwssites, het mag dan wel okee zijn om een mening te hebben over iets, maar die verkondigen op een min of meer doordachte wijze is één ding, wild in het rond schoppen als een syfilitische beer is een ander, wat zouden wij zo graag eens behoren tot de laatste categorie, helaas, we zijn te goed opgevoed, terwijl moeder anale geneugten ervoer in het bijzijn van onze butler bracht onze lieve vader ons de finesses van de Nederlandse grammatica bij, ach heimwee, heimwee is een suikerspin die je keer op keer haar zoete gif inspuit.
Terug naar het onderwerp: Kuifje (minister De Gucht) gaat morgen persoonlijk de heer Boeve ophalen, ginder in Iran, wat een fijn gebaar, en het is tijd voor wat overpeinzingen, tijd om uit te maken waar de grenzen liggen van de “levenskunst” en waar het louter gaat over roekeloosheid, een skiër die plots bedolven wordt onder een lawine is een door natuuronheil getroffen ziel, die geholpen moet worden, een team trekt erop uit, voorzieningen worden benut, fondsen ook, misschien zetten bepaalde reddingswerkers hun eigen leven wel op het spel, maar wat als de skiër alle waarschuwingen in de wind sloeg betreffende een bepaald skigebied, en lak had aan de weersvoorspellingen, en tegen alle beter weten in toch dat gevaarlijke stuk wou ‘temmen’? is dit een avontuurlijke geest of een idioot? er bestaat geen twijfel over dat deze avonturier ook recht heeft op overleving, op een zoektocht, op repatriëring, maar op zijn minst mag men toch een vermanend vingertje verwachten van de redders slash autoriteiten? wordt Boeve morgen ingehaald als een held, als een tegen alle verwachtingen in overlevende Steve Fossett die het gehaald heeft ondanks de barre omstandigheden en in het bezit van amper 1 fles water?
Is het niet enorm naïef om mensen te bestempelen als “levenskunstenaars”, louter omdat ze het aandurfden om zich te begeven in een onherbergzame streek? en presenteren ze zich zo niet op een dienblaadje voor het lokale gespuis als “pasmunt”? “I am European citizen, use me”, sommigen uitten hun bewondering voor de “brug” die Boeve en co leggen met minder toegankelijke gebieden en volkeren, een pasmunt is geen brug, het is een munteenheid die gretig aangewend wordt door mensen die niets anders om handen hebben dan daarop te azen, nee, bij het begrip “levenskunstenaar” stellen wij ons toch volledig andere zaken voor, onlangs werd een kudde Zuid-Koreanen vrijgelaten door de Taliban, goede wending voor die ontwikkelingswerkers, dachten wij, tot we verder lazen en tot onze ontzetting ontdekten dat ze vrijwillig op reis waren in gastvrij Afghanistan, vroeg of laat geven de redders er de brui aan, wie zal het hen kwalijk nemen? welkom thuis, mijnheer Boeve, en lang leve het levenskunstenaarschap.
Ja, ik neem deel!
Onlangs ervoeren wij eens te meer een ergernis, wat zou het leven dor ende saai zijn zonder ergernissen, wat zouden wij verworden tot zombies zonder deze adrenalineopstootjes, wat zouden onze scherpe kantjes onherkenbaar afgerond worden zonder deze onweerstaanbare aanvalletjes van ongenoegen ende frustratie, voorwaar, wij zeggen u, als morgen iedereen – inclusief wij en u – op slag perfect wordt, een modelwezen waar helemaal niets op aan te merken valt, dan is dat het einde van de mensheid en het begin van het robottijdperk, hallelujah en leve de feilbare mens!
Graag ook bezorgen we daarom andere levende wezens dergelijke ergernisprikken, wij willen hen immers het genot niet onthouden, slechts één voorbeeld dat nogal voor de hand ligt, is de inhoud van dit blog zelve, 
voor de sterkhouders die zich door de jungle aan zinnen een weg banen, moet dit een foltering wezen, niet alleen gaat het om lange teksten, maar de zinnen zijn dan ook nog eens allerminst hapklaar gemaakt, wat een ellende, en dat op een computerscherm, in het internettijdperk, godgeklaagd is het gewoon!
Zo komt het er echter allemaal uit, en we houden eigenlijk niet van de term ’sterkhouder’ – is dat echt een koosjer Nederlands woord? – blijkbaar wel, het zint ons maar niet, bovendien hebben we al twee keer de term ‘tijdperk’ gebruikt op korte termijn, dat is ook maar niks, het zal dan wel een slechte dag wezen vandaag, we moeten ons sterk houden en vooral niet al te veel in herinnering vallen, we zullen toch heus het tijdperk der dementie nog niet ingetreden zijn? goed, terug naar de essentie, als het even kan of mag, u zit ongetwijfeld nog steeds op het puntje van uw stoel te wachten, vandaag zijn we echter heel snel klaar, onze ergernis is beknopt te formuleren en komt gewoon hierop neer:
Wie peilt naar de kwaliteit van zijn website, doet dit beter niet via een opdringerige pop-up die de inhoud van de site gedeeltelijk aan het gezichtsveld onttrekt, want dat zou al het eerste punt van kritiek zijn, mochten we er ooit ook maar aan denken om de gelinkte enquête in te vullen, wat we dus niet van plan zijn, nu niet, morgen niet, nooit, niet op deze site en niet op een andere, en daardoor zijn we gedoemd om telkens geërgerd te worden bij de aanblik van deze flink storende pop-up en zijn we gedoemd om die telkens weer weg te klikken, NEE, LIEVER NIET !
