Eng Land

Het moet gezegd, de liefde is over, de liefde die al bloeide en krioelde sinds jongsaf, wij zijn namelijk lichtelijk anglofiel van aard, weet u, en iedere keer dat we aan de overzijde belandden, hetzij per boot, hetzij per trein, te voet of met de wagen, iedere keer dat we aanmeerden of spoorgewijs binnengleden, of het nu Dover was of Folkestone of Hull, voelden we ons als het ware thuis komen, de kronkelende landweggetjes, de pittoreske huizen en tearooms, het beruchte links rijden waar mensen nog steeds schrik voor hebben – het went heel snel, de mens is immers een kuddedier, als iedereen links rijdt, geloof ons maar vrij, dan volgt u automatisch – de taal uiteraard en de vriendelijkheid, hoffelijkheid en beleefdheid (hier moet je al tegen iemand aanlopen voor er een ’sorry’ geproduceerd wordt, daar wordt er al spontaan een ’sorry’ geuit als iemand dicht naast je passeert in een winkel).

Alles is veranderd, we zijn er weliswaar al een paar jaar niet meer geweest, maar hier, in de zwaarst bewaakte penitentiaire instelling van Albanië, krijgen we maar een handvol tv-zenders op de buis, twee daarvan zijn BBC1 en ITV, dus zijn we redelijk goed op de hoogte van het reilen en zeilen in het Verenigd Koninkrijk, en het ziet er niet goed uit, waar ‘hooligans’ vroeger nog uitsluitend een term was die in het voetbalsupportersmilieu gezocht diende te worden, is dat nu een algemeen toepasbare term in het Enge Land, de een na de andere misdaad valt op je bord, moorden met pistolen en messen en zelfs bijlen, verkrachtingen, vernielingen, you name it, in sommige gebieden durft zelfs de politie niet meer te komen, ook paratroopers raadden in een of andere uitzending iedereen aan de nodige omzichtigheid te hanteren, waar hebben we het hier eigenlijk over? over kinderen.

Pubers, tieners, riffraff van de eerste orde, krapuul in miniformaat, meedogenloze schelmen die nog te jong zijn om goed van kwaad te onderscheiden maar daar ook lak aan hebben, ASBO’s zijn daar asociale jongeren, maar onder ‘asociaal’ versta je beter iets anders dan ergens verlegen in een hoekje vertoeven, nee, we hebben het over ‘gangs’, de mythisch-decadente kiem van de bendecultuur van Los Angeles en elders is overgesprongen naar het Enge Land en heeft daar volop vrucht gedragen, in de baarmoeder van de rasholigannatuur, gisteren nog werd een 11-jarige jongen doodgeschoten in Liverpool, zomaar, door een andere prille tiener, kinderen, niemand durft te klikken, uit angst voor… kinderen, en er zijn talloze andere moorden, al dan niet opgelost, de onfortuinlijk genaamde Jesse James, tiener, vermoord omdat hij geen deel wou uitmaken van welke ‘gang‘ dan ook, men vraagt zich af waar de ouders van al die kleine ettertjes dan wel uithangen, misschien weten die van niets, hun 14-jarige knul gaat ‘cool’ de deur uit, ‘hooded’, de kolf van een pistool uit zijn broeksriem piepend - ’Veel plezier in de bioscoop, jongen!’.

Nee, de lust om het Enge Land te bezoeken is wat weg, sowieso moeten we hier dan eerst nog ontsnappen, en misschien is alles wat overdreven ook, misschien zijn er nog wel enclaves ginder waar het wel nog veilig is – wat is veilig - maar zelfs dan loop je kans om zeven kogels in het hoofd te krijgen door een politieman.