Wij hebben de titel van deze ‘post’ niet zelf bedacht, is het overigens ‘post’ of ‘posting’ of gaan de taalpuristen liever niet de Engelse toer op, hier en daar zagen we mensen verwijzen naar een eerder schrijfsel als naar een ‘log’ of ‘logje’ maar slaat dat woord niet op het weblog in het algemeen?, komt de term ‘blog’ immers niet van de samensmelting van ‘web’ en ‘log’?, of weten we voor de zoveelste keer niet waarover we het hebben, het zou ons begot niet verbazen, de titel dus, zoals gezegd, komt niet van ons maar pronkt bovenaan een nieuwsbericht van – alweer – de VRT-nieuwssite.
Een mooie titel, niet?, een mens stelt er zich terstond allerlei dingen bij voor, de Noordrand is dan een kamp (’voor Vlaanderen, voor Noord!’), een vesting, een clan, club, beweging, vereniging, en om een of andere reden eist die nu de val van Icarus, terwijl wij hier meenden dat die al eeuwen geleden gevallen was, de werkelijkheid echter is als vanouds heel wat banaler, alhoewel, de werkelijkheid kan vaak ook stukken fantastischer zijn dan fictie, en met ‘fantastisch’ bedoelen we heus niet ’schitterend’ of ‘geweldig’, nee ten huize Godgeklaagd zijn we voor altijd begiftigd met een onfeilbaar en onvermoeibaar pessimisme, waarom de dingen positief inzien als alles des klotes is, nee het stukje met de ietwat idyllische titel gaat gewoon over de bewoners ten noorden van Zaventem, u weet wel, die luchthaven in België, en hoe ze het tot hier hebben met dat lawaai ’s nachts en hoe ze daar wat aan willen zien doen en wel zo rap mogelijk en dus eisen ze een schilderij…
“De Val van Icarus” blijkt een werk te zijn van Pieter Brueghel de Oude zowaar en het hangt in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten in Brussel, en via het in beslag laten nemen van dit schilderij wil de groep daar in de noordelijke rand het eerste deel van de dwangsommen innen die een rechter hen eerder toekende, 50.000 euro of iets in die aard, nu moeten we eerlijk zijn en toegeven dat het eventuele nachtlawaai in de buurt van Zaventem ons geen ene reet kan schelen, we wonen dan ook niet in de buurt en zouden zo gek niet zijn, maar blijkbaar hebben de lui van de Noordrand dan toch dé oplossing gevonden: bankbiljetten in de oren stoppen dempt het lawaai, en bankbiljetten die verkregen zijn via een of ander ongelukkiglijk gedoemd schilderij maken de remedie extra werkzaam. VROOOAAAAAAAAAAAARRRRRRRRRRRRRRR !!!, na dit heerlijke decibelbad beseffen we opeens de link met het schilderij: Icarus! die vloog immers ook, zij het dan kortstondig.
Het is al een tijdje geleden dat we onze gal spuwden over dat verrukkelijke ende vertederende ras der – ‘Wat kunnen we anders doen?’ – stakers, men herinnert zich nog de staking op Zaventem in april door een stelletje lamlendigen, een overste had bij de inspectie een linkerwenkbrauw opgetrokken en het was meteen van datte, enfin, we weten niet meer goed wat de aanleiding was en het was ongetwijfeld iets van natuurhistorisch belang voor de Rechten van de Werkmensch, het probleem bij velen tegenwoordig is dat ze niet inzien dat staken een recht is en geen plicht, enkele dappere helden die als vanouds de dupe waren van het collectieve “wat kunnen we anders doen”-gevoel, lees: gestrande reizigers omwille van een onnozele maaltijdcheque, hebben actie ondernomen en daagden het zooitje voor de rechter, eind dit jaar wordt dit ongetwijfeld en hopelijk - pun intended – vervolgd, 48 stakers riskeren de galg 2.000 euro boete, de vakbonden vinden dat hun werkers niets te verwijten valt (26.000 reizigers in de kou is inderdaad niets) en mocht het toch tot een veroordeling komen, dan… dreigen ze met nieuwe acties. Want – u mag gerust mee scanderen, binnenkort komt de schlager uit – “Wat Kunnen Ze Anders Doen”, Olé!
jaamaaaaaaan