NMR (Nooit Meer Radiologie)

Het zijn van die kleine dingen, uitspraakjes langs de neus weg, lakonieke commentaren, randbemerkingen, die echt doel treffen en niet ellenlange litanieën of breedsprakerige redeneringen, zelf hebben we mettertijd al hier en daar fraaie staaltjes opgevangen van ongewilde absurditeiten die net daardoor veel meer impact hebben dan eender welke Monty-Pythonsketch, die invloedrijke vrouw slash bazin die tot ieders verbazing het grootste deel van de vergadering wijdt aan het vermoeden dat iemand van de staf toiletpapier steelt, de dokter die gealarmeerd vaststelt dat je ijzergehalte gigantisch gedaald is en al stappen plant en dan bij toeval ontdekt dat hij de resultaten van je naamgenoot aan het bestuderen was, de collega die haar nieuwe collega aan je komt voorstellen en niet op je naam kan komen – je werkt dan ook nog maar 4 jaar samen – ,  voorwaar, het leven zit vol subtiele heerlijkheden, de helaasheid der dingen? helemaal niet, de heerlijkheid der dingen!, de ondraaglijke schichtigheid van het bestaan.

Het komkommert nog steeds, en regenen doet het ook nog, tot spijt van wie het benijdt, en rampen en onheil dalen als vanouds op deze planeet neer, vandaag lezen we over een kleuter die gebeten werd door een hond, alweer, een vliegtuigramp in Brazilië, 200 mensen dood, opgevreten door de vlammen, een dode bij karting in Sint-Niklaas, een dode spookrijder op de E40, nu kan hij pas echt beginnen spoken, een man dood in Limburg bij het maaien van gras, gestoken door wespen!, het is al eeuwen zo en het zal nog eeuwen zo blijven, onheil en dood is een onafscheidelijk duo dat nooit ofte nimmer op vakantie gaat.

‘Ook dat nog’, rubriek in de VRT-nieuwssite waar plaats wordt gemaakt voor de frivoliteiten en luchtiger fratsen des levens, bracht gisteren een verhaaltje dat afgesloten werd met hoger vermelde absurdistische uitloper, het ging over een vrouw die in Bergen een scanonderzoek onderging in het ziekenhuis, je weet wel, in zo een NMR-scanner waar je in geschoven wordt als een hotdog in zijn broodje, niets aan de hand, ware het niet dat de dokter haar vergat en naar huis ging, klaar voor het weekend (het gebeurde vorige week vrijdag), de arme vrouw had hopelijk geen claustrofobische aanleg, want in plaats van 15 minuten lag ze er wel een heel uur, tot de verpleegster van dienst kwam afsluiten en de partner van de vrouw aantrof in de wachtzaal en de vrouw dan eindelijk uit het toestel kon worden bevrijd, wij horen u al geeuwen en het is pas middag, dat overkomt ons ook wel eens, maar dan de hele dag door, de ondraaglijke geeuw van het bestaan, maar de clou van het verhaal komt achteraan, het berichtje eindigde met een mededeling van het ziekenhuis, een reactie op de gebeurtenis, het ziekenhuis verontschuldigde zich natuurlijk en wees erop dat er in de vakantie slechts 1 dokter is voor 2 van die toestellen, maar het is wat daarop volgde dat ons verwilderd ende onthutst achterliet: “Maar gevaar was er niet. De kuisploeg had haar anders sowieso wel ontdekt op maandag.”