De broek van Roger Federer

Wij hebben het niet zo begrepen op komkommertijd, begrijp ons niet verkeerd, we hebben allerminst problemen met de zomerperiode, hoe meer hoe liever, hoewel dat hier in Belgenland een nogal loze kreet is, meestal wordt het grootste deel van die periode weggespoeld en dan bedoelen we niet met een frisse pint, maar met Vlaams regenwater, Vlaamse donkere wolken en een Vlaamse stevige wind; we kermen van het begrip ‘komkommertijd’, och ja, we hadden het kunnen opzoeken, waar die term nu eigenlijk vandaan komt, maar soms is ergernis zo diepgeworteld dat die zelfs de moeite niet wil doen op onderzoek te gaan over zijn bron, oorzaak en eventuele remedie, de mens wentelt zich immers even graag en naarstig in zijn ergernis als een varken in modder, dat is een waarheid als een euh koe, wat een beestenboel vandaag, afijn, wat hebben komkommers nu eigenlijk te maken met een periode waarin het zogezegd mediagewijs stil zou zijn?, is het omdat men dan uitgebreid over komkommers bericht bij gebrek aan beter? of over groente tout court?, zeg het ons maar niet, het interesseert ons geen wortel, geen radijs, geen schele biet!

Komkommertijd betekent voor ons daarentegen: periode waarin journalisten ook met verlof gaan zoals normale mensen en waardoor tijdelijk het nieuwsaanbod grotendeels een lauwwarm aanbod is waar men amper zijn pap mee kan koelen, maar wie maalt erom, toch zeker niet de Vandendorpes van om de hoek want die zijn net als alle andere dorpsgenoten te vinden op hun jaarlijkse campingstekje ergens in het midden of zuiden van Frankrijk, jaarlijks naar dezelfde plek trekken waar je al dan niet in je blote flikker je hamburgers bakt op een rooster, je goedkope wijn drinkt uit je koelbox en de ene keer al minder stiekem dan de andere je oogkassen vult met rondparaderend half naakt, we rennen al bijkans kokhalzend naar de dichtstbijzijnde toiletput, nee, ‘komkommertijd’ betekent: ‘mensen, voor een poosje moet je hier niet veel serieuze dingen verwachten, want we zijn onderbezet’, gelukkig is er nog wel ruimte voor het dagelijkse onheil, het is ondertussen een vaststaand feit geworden dat je in 99 van de 100 gevallen het woord ‘vrachtwagen’ zult aantreffen in dezelfde zin waar je het woordje ‘ongeval’ vindt, ons lijkt het dat zeker 73 procent van de verkeersongelukken te voorkomen zijn door de toegang tot de openbare wegen te verbieden aan alle vrachtwagens, hoe die chauffeurs dan hun werk moeten doen is hun probleem, en zij die hun rondtuffend beroep danig zullen missen tijdens hun noodgedwongen technische werkloosheid kunnen thuis de voeten op tafel leggen, ondertussen de krant lezen en zich inbeelden dat het stuurwiel zich tussen de dijen bevindt, net hetzelfde. Stilaan kan men naar analogie met het spreekwoord ‘geen rook zonder vuur’ een nieuw deugdelijk beproefde zinsnede toevoegen aan de koffer der menselijke wijsheden: ‘geen accident zonder kamion’, waarbij de dialectische toonzetting meteen de nodige anciënniteit en authenticiteit verleent aan het onding.

Komkommers dus, komkommer en kwel, het hoeft overigens geen komkommertijd te zijn voor ronduit onnozele berichten in de media, veelal is er ergens ruimte voor faits divers, in het beste geval iets subliems à la Man Bijt Hond, in het ergste iets randdebiels als De Rode Loper, beide kunnen we echter niet meer volgen, de hoofdzender van de VRT komt immers niet op de kabel in de zwaarst bewaakte penitentiaire instelling van Albanië, ook op nieuwssites zoals die van de VRT worden laconieke nieuwtjes en het handjevol aan min of meer “goed nieuws” weggemoffeld in een categorie die passend “ook dat nog…” heet, voer voor die eenzame kantoorwerker die moederziel alleen het front recht houdt in de vakantieperiodes, welnu, deze ochtend vonden wij een nieuwsbericht, het was een sportbericht en het was niet terug te vinden onder “ook dat nog…”, maar bij het ‘heuse’ nieuws, onder de Sporza-hoofdpunten dus, het ging over de vijfvoudige Wimbledon-tenniskampioen uit Zwitserland die afgelopen zondag het record evenaarde van Bjorn Borg, meer bepaald over hoe hij voor de ceremonie meteen na de wedstrijd een deftig plunje aantrok en daarbij blijk gaf van het onvoorstelbare feit dat hij dan zelf toch ook niet zo perfect was, want hij had zijn pantalon achterstevoren aangetrokken: ‘de Zwitser stak de beker in de lucht terwijl hij zijn broek achterstevoren droeg’, zo luidde het olijk, graag verstuurden wij een forse komkommer naar degene die verantwoordelijk is voor dit stukje, die wordt dan via een begeleidend briefje vriendelijk doch dringend verzocht de groente niet in de lucht te steken, maar elders, ondertussen mag hij zijn broek ook achterstevoren dragen, maar dat zal de uitvoering van onze innige wens wel danig bemoeilijken.