De Noordrand eist de val van Icarus
Wij hebben de titel van deze ‘post’ niet zelf bedacht, is het overigens ‘post’ of ‘posting’ of gaan de taalpuristen liever niet de Engelse toer op, hier en daar zagen we mensen verwijzen naar een eerder schrijfsel als naar een ‘log’ of ‘logje’ maar slaat dat woord niet op het weblog in het algemeen?, komt de term ‘blog’ immers niet van de samensmelting van ‘web’ en ‘log’?, of weten we voor de zoveelste keer niet waarover we het hebben, het zou ons begot niet verbazen, de titel dus, zoals gezegd, komt niet van ons maar pronkt bovenaan een nieuwsbericht van – alweer – de VRT-nieuwssite.
Een mooie titel, niet?, een mens stelt er zich terstond allerlei dingen bij voor, de Noordrand is dan een kamp (‘voor Vlaanderen, voor Noord!’), een vesting, een clan, club, beweging, vereniging, en om een of andere reden eist die nu de val van Icarus, terwijl wij hier meenden dat die al eeuwen geleden gevallen was, de werkelijkheid echter is als vanouds heel wat banaler, alhoewel, de werkelijkheid kan vaak ook stukken fantastischer zijn dan fictie, en met ‘fantastisch’ bedoelen we heus niet ’schitterend’ of ‘geweldig’, nee ten huize Godgeklaagd zijn we voor altijd begiftigd met een onfeilbaar en onvermoeibaar pessimisme, waarom de dingen positief inzien als alles des klotes is, nee het stukje met de ietwat idyllische titel gaat gewoon over de bewoners ten noorden van Zaventem, u weet wel, die luchthaven in België, en hoe ze het tot hier hebben met dat lawaai ’s nachts en hoe ze daar wat aan willen zien doen en wel zo rap mogelijk en dus eisen ze een schilderij…
“De Val van Icarus” blijkt een werk te zijn van Pieter Brueghel de Oude zowaar en het hangt in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten in Brussel, en via het in beslag laten nemen van dit schilderij wil de groep daar in de noordelijke rand het eerste deel van de dwangsommen innen die een rechter hen eerder toekende, 50.000 euro of iets in die aard, nu moeten we eerlijk zijn en toegeven dat het eventuele nachtlawaai in de buurt van Zaventem ons geen ene reet kan schelen, we wonen dan ook niet in de buurt en zouden zo gek niet zijn, maar blijkbaar hebben de lui van de Noordrand dan toch dé oplossing gevonden: bankbiljetten in de oren stoppen dempt het lawaai, en bankbiljetten die verkregen zijn via een of ander ongelukkiglijk gedoemd schilderij maken de remedie extra werkzaam. VROOOAAAAAAAAAAAARRRRRRRRRRRRRRR !!!, na dit heerlijke decibelbad beseffen we opeens de link met het schilderij: Icarus! die vloog immers ook, zij het dan kortstondig.
Het is al een tijdje geleden dat we onze gal spuwden over dat verrukkelijke ende vertederende ras der – ‘Wat kunnen we anders doen?’ – stakers, men herinnert zich nog de staking op Zaventem in april door een stelletje lamlendigen, een overste had bij de inspectie een linkerwenkbrauw opgetrokken en het was meteen van datte, enfin, we weten niet meer goed wat de aanleiding was en het was ongetwijfeld iets van natuurhistorisch belang voor de Rechten van de Werkmensch, het probleem bij velen tegenwoordig is dat ze niet inzien dat staken een recht is en geen plicht, enkele dappere helden die als vanouds de dupe waren van het collectieve “wat kunnen we anders doen”-gevoel, lees: gestrande reizigers omwille van een onnozele maaltijdcheque, hebben actie ondernomen en daagden het zooitje voor de rechter, eind dit jaar wordt dit ongetwijfeld en hopelijk - pun intended – vervolgd, 48 stakers riskeren de galg 2.000 euro boete, de vakbonden vinden dat hun werkers niets te verwijten valt (26.000 reizigers in de kou is inderdaad niets) en mocht het toch tot een veroordeling komen, dan… dreigen ze met nieuwe acties. Want – u mag gerust mee scanderen, binnenkort komt de schlager uit – “Wat Kunnen Ze Anders Doen”, Olé!
Nooit meer dammen
We hebben allemaal wel al eens gedamd, bij voorkeur tijdens die ellenlange jeugdjaren die gekenmerkt werden door al te korte broeken, al te zomerse zomers en een onbestemd gevoel van onbestemdheid, dat eigenlijk nooit meer weggegaan is, bij voorkeur zeggen we, want laat ons toch toegeven, dammen is een spel voor mietjes of heel jonge jongelingen, als we ons twee wat oudere personen voor de geest halen die samen iets zitten te doen, non-seksueel natuurlijk, dan denken we spontaan aan iets als schaken, nog steeds een spel, maar voorzien van dat geweldige aura van stijlvolheid en nobiliteit, mochten we dezelfde twee aantreffen over een dambord, dan zouden we onmiddellijk de Gouden Gids openslaan, op zoek naar het dichtstbijzijnde rust- en verzorgingstehuis, dit uiteraard ingeval de personen op een of andere wijze te onzen laste vallen, mochten het ook voor ons complete vreemdelingen zijn, dan zouden we hen enkel smalend bekijken en ons weegs gaan, of uw weegs mochten we ons onverhoopt op uw Erf bevinden.
Dammen dus, de Engelschen ver weg noemen het checkers en de Engelschen wat dichterbij houden het op draughts, ongetwijfeld zijn er specialisten in deze bezigheid, zoals er ook fervente vinkenzetters zijn of paalzitters, geen handeling is zo idioot of hij wordt ergens wel uitgeoefend, eerlijk gezegd zouden we ons niet graag introduceren bij iemand in de zin van: “blabla en van beroep raketgeleerde en in onze vrije tijd plegen we graag een potje dammen, ja daar zijn we immers een echte krak in”, het is dat we nog moeten eten of het kwam er nu al uit, oh we herinneren ons nog wel het zoete genoegen van het verdubbelen van de damschijf als je de achterlinie van de tegenstander bereikt, het lichthoofdige getintel bij het slaan van wel drie stukken ineens (de stommerik!), maar al bij al is dat noedels in vergelijking met de royale spaghetti die schaken is.
Trouwens, we zouden het nooit in ons hoofd gehaald hebben om het hier in Godsnaam te hebben over dammen, ware het niet dat ook bezigheidstherapieën der halve garen nu en dan eens in het nieuws komen, in dit geval is ons de lust om ooit weer een damschijf ter hand te nemen, of eender welke schijf for that matter, een slijpschijf, of een wielschijf, enig mogelijke uitzondering die we willen maken is de knieschijf van Maaike Cafmeyer, zoals we zeiden voor u ons abrupt onderbrak, in dit geval is ons de lust om ooit weer te dammen voorgoed ontnomen, omdat er nu een machine is, lees: computer, die onoverwinnelijk is in het dammen, een Cuba Libre kan hij niet produceren, die computer, en hij zal ook geen antwoord kunnen geven op de vraag: “Wie is Maaike Cafmeyer”, maar schaken kan Chinook als de beste, hij is er dan ook al mee bezig sinds 1989, dan mag een mens al wat resultaat verwachten, nietwaar, we wensen Chinook dan ook het allerbeste en mogen alle damned dammers van over de hele wereld al gauw hun schijven aan de beuken hangen, of zoiets, wij konden het uiteraard niet laten en hebben toch de proef op de som moeten nemen, het duurde niet lang of Chinook meldde ons “you are in very serious trouble”, ach, als we al zeker niet kunnen winnen, dan doen wij gewoon niet mee, zo zijn wij, hoewel we het opnamen tegen een afgeslanktere versie van het Chinook-beest, misschien hebt u meer geluk, kunde of doorzettingsvermogen, Chinook treft u hier.
NMR (Nooit Meer Radiologie)
Het zijn van die kleine dingen, uitspraakjes langs de neus weg, lakonieke commentaren, randbemerkingen, die echt doel treffen en niet ellenlange litanieën of breedsprakerige redeneringen, zelf hebben we mettertijd al hier en daar fraaie staaltjes opgevangen van ongewilde absurditeiten die net daardoor veel meer impact hebben dan eender welke Monty-Pythonsketch, die invloedrijke vrouw slash bazin die tot ieders verbazing het grootste deel van de vergadering wijdt aan het vermoeden dat iemand van de staf toiletpapier steelt, de dokter die gealarmeerd vaststelt dat je ijzergehalte gigantisch gedaald is en al stappen plant en dan bij toeval ontdekt dat hij de resultaten van je naamgenoot aan het bestuderen was, de collega die haar nieuwe collega aan je komt voorstellen en niet op je naam kan komen – je werkt dan ook nog maar 4 jaar samen – , voorwaar, het leven zit vol subtiele heerlijkheden, de helaasheid der dingen? helemaal niet, de heerlijkheid der dingen!, de ondraaglijke schichtigheid van het bestaan.
Het komkommert nog steeds, en regenen doet het ook nog, tot spijt van wie het benijdt, en rampen en onheil dalen als vanouds op deze planeet neer, vandaag lezen we over een kleuter die gebeten werd door een hond, alweer, een vliegtuigramp in Brazilië, 200 mensen dood, opgevreten door de vlammen, een dode bij karting in Sint-Niklaas, een dode spookrijder op de E40, nu kan hij pas echt beginnen spoken, een man dood in Limburg bij het maaien van gras, gestoken door wespen!, het is al eeuwen zo en het zal nog eeuwen zo blijven, onheil en dood is een onafscheidelijk duo dat nooit ofte nimmer op vakantie gaat.
‘Ook dat nog’, rubriek in de VRT-nieuwssite waar plaats wordt gemaakt voor de frivoliteiten en luchtiger fratsen des levens, bracht gisteren een verhaaltje dat afgesloten werd met hoger vermelde absurdistische uitloper, het ging over een vrouw die in Bergen een scanonderzoek onderging in het ziekenhuis, je weet wel, in zo een NMR-scanner waar je in geschoven wordt als een hotdog in zijn broodje, niets aan de hand, ware het niet dat de dokter haar vergat en naar huis ging, klaar voor het weekend (het gebeurde vorige week vrijdag), de arme vrouw had hopelijk geen claustrofobische aanleg, want in plaats van 15 minuten lag ze er wel een heel uur, tot de verpleegster van dienst kwam afsluiten en de partner van de vrouw aantrof in de wachtzaal en de vrouw dan eindelijk uit het toestel kon worden bevrijd, wij horen u al geeuwen en het is pas middag, dat overkomt ons ook wel eens, maar dan de hele dag door, de ondraaglijke geeuw van het bestaan, maar de clou van het verhaal komt achteraan, het berichtje eindigde met een mededeling van het ziekenhuis, een reactie op de gebeurtenis, het ziekenhuis verontschuldigde zich natuurlijk en wees erop dat er in de vakantie slechts 1 dokter is voor 2 van die toestellen, maar het is wat daarop volgde dat ons verwilderd ende onthutst achterliet: “Maar gevaar was er niet. De kuisploeg had haar anders sowieso wel ontdekt op maandag.”
De afgewezen tennisbal
Hoe nonchalant en achteloos
Tost de tennisster
De afgeleefde bal weg
Terug naar ballenraper
De bal heeft afgedaan
Niet fit genoeg bevonden
Weg ermee
Wat is het lot
Van de afgewezen tennisbal?
De broek van Roger Federer
Wij hebben het niet zo begrepen op komkommertijd, begrijp ons niet verkeerd, we hebben allerminst problemen met de zomerperiode, hoe meer hoe liever, hoewel dat hier in Belgenland een nogal loze kreet is, meestal wordt het grootste deel van die periode weggespoeld en dan bedoelen we niet met een frisse pint, maar met Vlaams regenwater, Vlaamse donkere wolken en een Vlaamse stevige wind; we kermen van het begrip ‘komkommertijd’, och ja, we hadden het kunnen opzoeken, waar die term nu eigenlijk vandaan komt, maar soms is ergernis zo diepgeworteld dat die zelfs de moeite niet wil doen op onderzoek te gaan over zijn bron, oorzaak en eventuele remedie, de mens wentelt zich immers even graag en naarstig in zijn ergernis als een varken in modder, dat is een waarheid als een euh koe, wat een beestenboel vandaag, afijn, wat hebben komkommers nu eigenlijk te maken met een periode waarin het zogezegd mediagewijs stil zou zijn?, is het omdat men dan uitgebreid over komkommers bericht bij gebrek aan beter? of over groente tout court?, zeg het ons maar niet, het interesseert ons geen wortel, geen radijs, geen schele biet!
Komkommertijd betekent voor ons daarentegen: periode waarin journalisten ook met verlof gaan zoals normale mensen en waardoor tijdelijk het nieuwsaanbod grotendeels een lauwwarm aanbod is waar men amper zijn pap mee kan koelen, maar wie maalt erom, toch zeker niet de Vandendorpes van om de hoek want die zijn net als alle andere dorpsgenoten te vinden op hun jaarlijkse campingstekje ergens in het midden of zuiden van Frankrijk, jaarlijks naar dezelfde plek trekken waar je al dan niet in je blote flikker je hamburgers bakt op een rooster, je goedkope wijn drinkt uit je koelbox en de ene keer al minder stiekem dan de andere je oogkassen vult met rondparaderend half naakt, we rennen al bijkans kokhalzend naar de dichtstbijzijnde toiletput, nee, ‘komkommertijd’ betekent: ‘mensen, voor een poosje moet je hier niet veel serieuze dingen verwachten, want we zijn onderbezet’, gelukkig is er nog wel ruimte voor het dagelijkse onheil, het is ondertussen een vaststaand feit geworden dat je in 99 van de 100 gevallen het woord ‘vrachtwagen’ zult aantreffen in dezelfde zin waar je het woordje ‘ongeval’ vindt, ons lijkt het dat zeker 73 procent van de verkeersongelukken te voorkomen zijn door de toegang tot de openbare wegen te verbieden aan alle vrachtwagens, hoe die chauffeurs dan hun werk moeten doen is hun probleem, en zij die hun rondtuffend beroep danig zullen missen tijdens hun noodgedwongen technische werkloosheid kunnen thuis de voeten op tafel leggen, ondertussen de krant lezen en zich inbeelden dat het stuurwiel zich tussen de dijen bevindt, net hetzelfde. Stilaan kan men naar analogie met het spreekwoord ‘geen rook zonder vuur’ een nieuw deugdelijk beproefde zinsnede toevoegen aan de koffer der menselijke wijsheden: ‘geen accident zonder kamion’, waarbij de dialectische toonzetting meteen de nodige anciënniteit en authenticiteit verleent aan het onding.
Komkommers dus, komkommer en kwel, het hoeft overigens geen komkommertijd te zijn voor ronduit onnozele berichten in de media, veelal is er ergens ruimte voor faits divers, in het beste geval iets subliems à la Man Bijt Hond, in het ergste iets randdebiels als De Rode Loper, beide kunnen we echter niet meer volgen, de hoofdzender van de VRT komt immers niet op de kabel in de zwaarst bewaakte penitentiaire instelling van Albanië, ook op nieuwssites zoals die van de VRT worden laconieke nieuwtjes en het handjevol aan min of meer “goed nieuws” weggemoffeld in een categorie die passend “ook dat nog…” heet, voer voor die eenzame kantoorwerker die moederziel alleen het front recht houdt in de vakantieperiodes, welnu, deze ochtend vonden wij een nieuwsbericht, het was een sportbericht en het was niet terug te vinden onder “ook dat nog…”, maar bij het ‘heuse’ nieuws, onder de Sporza-hoofdpunten dus, het ging over de vijfvoudige Wimbledon-tenniskampioen uit Zwitserland die afgelopen zondag het record evenaarde van Bjorn Borg, meer bepaald over hoe hij voor de ceremonie meteen na de wedstrijd een deftig plunje aantrok en daarbij blijk gaf van het onvoorstelbare feit dat hij dan zelf toch ook niet zo perfect was, want hij had zijn pantalon achterstevoren aangetrokken: ‘de Zwitser stak de beker in de lucht terwijl hij zijn broek achterstevoren droeg’, zo luidde het olijk, graag verstuurden wij een forse komkommer naar degene die verantwoordelijk is voor dit stukje, die wordt dan via een begeleidend briefje vriendelijk doch dringend verzocht de groente niet in de lucht te steken, maar elders, ondertussen mag hij zijn broek ook achterstevoren dragen, maar dat zal de uitvoering van onze innige wens wel danig bemoeilijken.
Soundpedia
Gisteren was het de vierde juli, voor ons niet veel bijzonders, voor onze Amerikaanse wereldgenoten een feestdag van jewelste, toch was gisteren een bijzondere dag, in zeker opzicht dan, en vooral voor diegenen die er natuurlijk om geven, gisteren immers werd de BBC-journalist Alan Johnston eindelijk vrijgelaten in Gaza, het gespuis dat hem vrij kreeg was misschien wel het gespuis dat hem vasthield, wie zal het zeggen, gespuis is een algemene term ginder in Gaza, de goede man is dus eindelijk weer vrij, plus Justine Henin, hiep hiep hoera voor haar sinds “ons Kim” ermee opgehouden is, Justine heeft het ook gisteren de vierde gehaald tegen het ros genaamd Serena Williams, opvallend behaaglijke verschijning onlangs in Friday Night With Jonathan Ross op BBC1, maar een regelrecht kreng in haar uitlatingen na de verloren match tegen Henin, volgens de VRT spoot ze gif als “had ik die blessure niet gehad, was ik zeker gewonnen” en “ik weet al wie Wimbledon wint, mijn zus”, het is al een wonder dat Serena kon spelen tegen Henin want toen ze de blessure opliep, in de wedstrijd tegen Hantuchova, leek ze wel te sterven, wat weten wij van blessures, behalve dan hartzeer.
Vandaag zijn we de vijfde, en opnieuw een opmerkelijke nieuwsdag, maar dan op muziekvlak, de auteur van ‘Unchained Melody’ is namelijk overleden, en ook de saxofonist achter het Benny Hill-deuntje, beeld u het smoel in van Benny en een resem licht geklede verpleegsters die achter hem aan hollen en het deuntje rijst spontaan in uw collectieve geheugen op, en als dat alles nog niet genoeg is voor één dag wordt ook nog gemeld dat Morrissey, voormalig frontman van het lichtelijk fantastische The Smiths, een keelontsteking heeft opgelopen en daardoor een aantal concerten in de Verenigde Staten heeft afgelast, om tot de kern van de zaak te komen: op Soundpedia kunt u, na simpele registratie, uw hartje ophalen aan volledig beluisterbare cd’s of albums zoals men placht te zeggen van groepen, bands en artiesten, zo gevarieerd als de inhoud van uw brooddoos, hopelijk dan, u kunt er soortgelijke muziek aanklikken en nog veel meer, af en toe stokt de site wel eens en niet alles is op de millimeter juist terug te vinden, maar de inhoud overschaduwt die kleinigheden volkomen, vaarwel Pandora, welkom Soundpedia!
