Noem ons gerust oude zakken, dan noemen wij u wel jong grut, zo gaat het lekker en blijven alle oude vooroordelen mooi bestaan, ze komen immers ergens vandaan, die vooroordelen, die oude zakken trouwens ook, en dat jong grut nog maar pas, ach hoe dan ook proberen we onze tijd een klein beetje bij te blijven (we zijn dan ook niet zo oud dat we ons de vorige wereldoorlog nog levendig voor de geest kunnen halen, en zelfs dan, er bestaan best wel oude knarren die iedereen nog verbazen door hun interesse ende schranderheid in het omgaan met de nieuwste technologische snufjes) – goed, we zijn dus toch nog een beetje mee met onze tijd, en die tijd spelt Internet, e-mail, gsm, sms, ook wel een beetje Playstation en Xbox, maar die laatste speeltjes gaan ons noodgedwongen wat voorbij om reden van onze onweerstaanbare drang tot verslaving aan al of toch veel wat ook maar neigt naar spel ende amusement; sommige ergernissen werden hier al eerder uit de doeken gedaan, het alomtegenwoordige commentaarverhoereren bijvoorbeeld, de misselijk makende kruisbestuiving der bloggers, de grootmondigheid van vele forummers, en hier komt dan zomaar gratis voor niets een nieuwe doorn in het oog voorbij huppelen, met name de onhebbelijke neiging van bepaalde idiote randfenomenen om een eigen leven te leiden en zelfs de schijnwerpers op te eisen in een vorm die je doet afvragen of het nu toch echt heus niet om een parodie gaat en het besef dat het echt wel menens is je terstond doet graaien naar de emmer maar het is al te laat, wie overgeven moet vindt licht een emmer is in ieder geval ten huize Godgeklaagd een loos spreekwoord.
Nu we eindelijk aangekomen zijn op het punt waar we van meet af aan naar op weg waren en dit wordt dan meteen maar aangekondigd met een draak van een zin – deze dus – en ondertussen heeft alweer het gros van de lezers inmiddels afgehaakt, je moet immers van goeden huize zijn om te volharden in de boosheid en deze ellenlange stukjes braaksel in hun volledigheid te consumeren, het punt dus en eindelijk de openbaring van de nieuwste bron der ergernis - bron die allicht nooit zal opdrogen, tenzij de wereld vergaat, maar ook daarover zullen we dan wel het nodige boompje kunnen opzetten, zij het dan misschien via een ander medium of in een andere gedaante of gewoon volledig esoterisch – volgens een nieuwsbericht bestaat er nu in Nederland immers de Gouden Duim, en dat is geen speciale beker of titel die uitgereikt wordt aan ’s lands meest verdienstelijke dwerg of postzegelplakker of zelfs welwenser (u weet wel, als in de zinsnede “ik duim wel”), nee het gaat hier om een heuse “Literatuurprijs” (let op de aanhalingstekens, die staan er voor een reden hoewel ze eigenlijk absoluut niet van doen zouden mogen zijn), een literatuurprijs dus, maar dan wel voor het mooiste… sms’je, nee we zeggen het fout, het gaat om het “leukste sms’je”, nog een geluk, “mooiste sms’je”, dat leek ons sowieso een contradictie van formaat, en ook “leukste sms” heeft zowat dezelfde weerklank als ”sympathiekste moordenaar” of “plezantste dode” of “eerlijkste politicus”, een sms ís gewoon niet leuk of mooi of wat dan ook, een sms is een onding, het kost niet veel, je geeft er jezelf een houding mee en vooral, je mag eens te meer je eigen taal verneuken, net als in de meeste fora op Internet, geen wonder dat de populariteit immens is, dat een mens minder en minder zijn eigen taal machtig dient te zijn is één ding, Hiroshima hebben de meesten onder ons ook overleefd, dat de jeugd een eigen taaltje ontwikkeld heeft dat hen natuurhistorisch gezien een flink aantal eeuwen terug katapulteert (onze voorouders hadden niet veel meer tot hun beschikking dan wat kreten en handgebaren) en ze daar nog trots op lijken te zijn is een ander, maar wat ons echt voor het hoofd schiet – was het maar letterlijk zo, merkt de vermoeide lezer dezes op – is dat men zich verwaardigt de woorden “sms” en “literatuur” in één zin te vermelden en er ook nog een prijs aan vast kleeft! U had het al door, het winnende kunstwerkje prijkt in al zijn glorie hierboven, als titel, het omzetten in mensentaal doen we niet, want we houden onze handen af van kunst, wat we enkel nog kwijt moeten: Proficiat, Nikki Allers uit Haelen, u bent ongetwijfeld apetrots.
