Altijd welkom…, maar nu even niet

Zelfbeschikking, democratie, onafhankelijkheid, scrupules, integriteit, het zijn allemaal termen die op zich niet al te veel zeggen, en in de praktijk helaas meestal al evenmin, de geschiedenis en het heden en de toekomst zijn zwanger van bewijzen, waar de ene daad een laffe daad van terrorisme is, is de andere al even terroristische daad een uitvoering door de geheime dienst van een ach wat baat het, alles is van voorbijgaande aard, sommige dingen blijven maar die zijn ook niet echt meer wat ze ooit waren, het geweld, vooral dan gericht naar “de andere”, voorheen een exclusief pleziertje van het uitschot der steden - het geboefte kan best een spoedcursus gaan volgen in het Verenigd Koninkrijk, want daar hebben ze er wel pap van gegeten - het geweld dus, dat zich aandient in kameleonvorm, nu eens is het een uitspatting wegens culturele verschillen, dan weer wegens een politieke beslissing, of een verkeerde uitspraak door een politicus, hoe veel redenen men ook mag bedenken ofte opdissen, er is maar één hoofdreden, -oorzaak en -schuldige: het crapuul, het eerder genoemde uitschot, om geweld te plegen heeft dat immers generlei reden nodig, ze doen het graag, het geeft hen een kick, ze hebben niets anders omhanden, als dit al te simpel ende naïef en wat dan ook klinkt, het zal ons alweer eens worst wezen, hoe we ondertussen zo verdiept zijn geraakt in geweld, het is een raadsel, want eigenlijk wilden we het hier even hebben over dit land, dat zichzelf laat commanderen wie hier welkom zou mogen zijn of niet, ja, uiteraard hebben we het hier over China, met ijzeren hand regerend over het gestolen Tibet, en de Dalai Lama, ‘buddy’ van Richard Gere zoals eerder aangehaald, en tot twee maal toe uitgenodigd in dit land, dit keer om een toespraak te houden bij de opening van de vijfde conferentie ter steun van Tibet.

En dan steigert China (wat, China, een land kan toch niet steigeren, welja, toch wel, een land kan steigeren, als het groot is, en veel volk heeft, en, vooral, als het economisch van belang is) en dan trilt België en laat het bevend weten aan de Dalai Lama, Yo Lama, je komt dus af volgende week? schitterend, nee hoor, geen probleem, alles is geregeld, we zullen ons een paar cocktails binnengieten op een terrasje, het is immers mooi weer, goed? wat? o juist, je drinkt geen alcohol, nou ja, een alcoholvrije cocktail dan, goed dan zien we je dan wel, Lama, verder nog iets? o ja, waren we bijna vergeten, ze doen weer ambetant, die chinezen, net zoals twee jaar geleden, wat? neen, niets ergs hoor, is maar dat onze prins flup binnenkort weer naar ginder moet, ja om te flemen, en ze mekkeren een beetje dat hij wel ginds gaat, maar wij hier ondertussen jou binnenlaten, alsof je osama bent of zo, nee hoor, ze mekkeren maar, we beslissen toch zelf wel wie hier te gast is? nee echt, maak je geen zorgen, het zou wel kunnen leiden tot een conflict natuurlijk, misschien is prins flup daar wel niet meer welkom, met alle gevolgen vandien, en dan? ze hebben ons de les niet te spellen, kom jij maar rustig af, Lama, en doe je speech maar, per slot van rekening heb je de vorige vier edities ook meegemaakt, in duitsland en tsjechië, daar hebben ze ook niet het nederige sexslaafje gespeeld ten opzichte van het machtige china, nee doe maar,  nu ja, misschien is het toch maar beter dat je niet komt, om de rust te bewaren snap je? je bent toch een voorstander van rust en vree, niet? altijd welkom natuurlijk, we zijn een democratisch land, maar, juist… ja, klopt, een andere keer misschien, yo Lama…

En de brave man accepteert het, en het kleine land verhoereert zich eens te meer, en het is een oeroude waarheid dat het kordate en eerlijke ”Je bent niet welkom” in alle omstandigheden en altijd veruit te verkiezen is boven “Je bent altijd welkom…, maar nu even niet”.