Insect race

De Kus

Richard Gere leek ons altijd al een toffe peer, dat is uiteraard subjectief, anderen zullen hem ongetwijfeld niet kunnen uitstaan, als mens of als acteur, niet dat we hem de grootste acteur ooit vinden, maar met de jaren en met de grijze haren is hij toch een beetje een soort ‘éminence grise’ geworden, en rust straalt hij uit, levensgenot ook, ongetwijfeld heeft zijn band met het boeddhisme daar iets mee te maken, kennis of zelfs vriend van de Dalai Lama zelve, dat betekent toch al iets, plus natuurlijk zijn bekommernis om het lot van het arme Tibet, weggegraaid door China, zonder boe noch ba, en volledig aan zijn lot overgelaten, Palestina en Darfoer en Irak scoren natuurlijk hoger op de mediaschaal en de grote Persoonlijke Verontwaardiging, maar naar Tibet kijkt geen mens om, waarschijnlijk gaat het gewoon om te brave mensen, ze zouden zichzelf moeten opblazen in metropolen, dan pas zal er aandacht geschonken worden aan hun benarde toestand, en de Chinezen, zij ploeterden voort aan hun economie, alles aan banden leggend wat ook maar riekt naar vrijheid en alles vrijuit spuitend wat ook maar riekt naar milieuvervuiling – ach, na ons komt er maar wat er wil, we willen de eerste zijn, nú!

Tot zover onze als vanouds fel door gebrek aan kennis gekruide vuilspuiterij wat betreft het draaien des werelds en de aard des menschen, en al even vanouds hebben we alweer zonder er erg in te hebben de betreden paden verlaten en raken onze verweerde schoenen alras verstrengeld in het wilde kruid van de onoplosbare en immer verwarrende jungle der meningen, vooroordelen ende straffe toeren, het ging dus over Richard Gere, een man die we Gère zien – u lacht schampers en u hebt gelijk, de pun is inderdaad van bedenkelijk allooi, maar het is vrijdagavond en dan hoort alles van bedenkelijk allooi te zijn, immers, er is al een godganse week van serieuzerij en geslijmerij aan vooraf gegaan - Gere dus is nogal actief, op seksueel gebied dat weten we niet, maar op het vlak van reizen en “goed werk”, zo ging hij onlangs nog het gebruik van condooms promoten in de kringen der prostituees in India, verder is en was hij hier en daar op te merken, altijd met een brede lach, nooit met een sneer of een vloek of een verwensing, voorwaar, hij zou geen geschikte mede-auteur zijn voor deze blog!, vandaar dat het ons de ogen deed gloeien als kolen, ons nekhaar ging recht overeind staan als was het de gesteven boord van het favoriete SS-uniform van de schielijk overleden Karel Dillen, onze handen begonnen te trillen als die van de paus, nadat iemand hem erop gewezen heeft dat hij een penis heeft, toen we in de nieuwsberichten vernamen dat Gere in datzelfde India door een rechter veroordeeld werd wegens het … kussen van een vrouw. De details besparen we u, de kroeg wenkt – o u bent er al, onze vergissing -, maar het komt erop neer dat een deerne uit India die deelnam aan de Britse Big Brother blablabla (dit overkomt ons nu altijd instinctief telkens de woorden Big Brother geuit worden), die blablabla deerne dus werd door Gere nogal impulsief ende enthousiast – zo is hij, onze guitige vriend – gekust, op de wang als we het goed zagen, en al helemaal niet onzedig ofte wild ofte zelfs in enigerlei mate bronstig, het was gewoon wat stoeien voor de camera’s, het wicht zei zelf dat hij wat wou acteren in de Bollywood-stijl (ook daar heerst er liefde, net als in het Vaticaan, maar ook daar heeft de man geen penis, net als in het Vaticaan, en alle vrouwen heten er raar genoeg, want dat is een andere taal, Concepción Imaculata), hij grapte dus maar wat want hij spreekt nu eenmaal geen Hindi, het bracht allemaal geen zoden aan de dijk, het Volk of wat daarvoor moet doorgaan was woedend ende woest, eerst werd hun deerne in de Big Brother blablabla beledigd door dat Britse onding van een jonge vrouw, Goody of Woody of Boody, en dan nu dit, de nationale eer gekrenkt, voorwaar zohaast een verkrachting live op hun tv!

Stelletje onnozelaars, en al zeker die achterlijke rechter met zijn vonnis, Gere riskeert immers, bij terugkeer in India (hij zou wel gek moeten zijn) drie maanden cel en eventueel ook een boete, de Misdaad die begaan werd draagt de naam ‘Obsceniteiten’, wat wij hier obsceen vinden is een rechter en een rechtspraak die dergelijk idioot en absurd vonnis mogelijk maken, zij het nu ginder, hier of ginds of daar, en och here, de controversiële meeting waar de onfortuinlijke Kus (het was eerder een omhelzing, een soort dans, de aanwezigen en later nog veel meer mensen konden er blijkbaar niet tegen) plaatsvond was een “AIDS awareness meeting”. Kleinzielige mensen, de wereld loopt er vol van.

Kidman

Dodemansblog

Wat zou de wereld zijn zonder blogs? Deze vraag houdt geen enkel oordeel in, noch is het een verzuchting in de zin van ‘God zij dank voor het fenomeen van de blog!’, als antwoord zouden wij nuchter opteren voor ‘Een blogloze wereld’, niet meer of minder, immers, een blog is in het beste geval een intrigerende, interessante kijk op de dingen des levens, in het algemeen of meer in het bijzonder, naargelang de bloggers eigen interesseveld, in het slechtste geval echter is het een ongevraagde, ongewenste en vooral, mateloos vervelende, rapportering van de kleine dingen des levens van een individu zoals jij en ik, en omdat het leven nu eenmaal zo in mekaar zit, bestaan die kleine dingen hoofdzakelijk uit ergernissen, frustraties, jaloezie, achterklap, de mens quoi. Waar vroeger Katrien – om maar een naam te noemen – het moest stellen met haar onmiddellijke omgeving voor het spuien van haar ontiegelijk irriterende kwellinkjes en onhebbelijkheden, kan ze die nu kwijt aan de hele wereld, het is te zeggen, aan diegenen in de wereld die het zich verwaardigen om haar blogbraaksels in zich op te nemen, en zo komen we meteen tot dé logische conclusie, hoera! gilt de lezer, we zijn er vroeg van af vandaag!, het is toch poepsimpel, als het je niet bevalt, dan lees je het gewoon niet, ga er niet naartoe, en mocht je er bij toeval op vallen, dan is het meteen al wel duidelijk welk vlees je in de kuip hebt en dan ben je gewoon ribbedebie, Klaar.

Fout.

Het fenomeen ‘blog’ wordt vergezeld door twee andere, onafscheidbare zijfenomenen, met name de Teller en de Commentaar, niet noodzakelijk in die volgorde, in feite behoort de Commentaar in de eerste plaats, immers, de Teller komt niet in elke blog voor, hoewel we het ons niet kunnen voorstellen, een voorbeeld misschien, men neme een blog en een blogger (samen te verkrijgen bij Kruidvat voor de spotprijs van 23 euro, aanbieding geldig tot eind mei!), men menge die samen, men plaatse er een aantal postings zoals dat heet, en men drage er zorg voor Teller en Commentaar buitenspel te laten, welnu, bewuste blog zal binnen de kortste keren bezwijken ende een natuurlijke dood sterven, Teller is immers zijn motor, Commentaar zijn voedsel, zonder beide, of toch op zijn minst zonder Commentaar heeft blog geen kans op overleven. Teller is ook thermometer, barometer, eender welke meter, staat die op laag of heel laag, dan is het net een instrument in de afdeling spoedgevallen: haal snel de arts!, is er geen Teller, dan is er ook geen analyse, geen meter, geen monitor, blog is blind en blind is blog bestemd voor het vagevuur, is er geen Teller dus, of geeft Teller een alarmerende situatie weer, dan is er nog altijd hulp ende redding mogelijk via Commentaar, het actievere broertje, blogs Soldaat om het zo te noemen, Commentaar kan verschillende gezichten aannemen, je hebt Intelligente Commentaar, Idiote Commentaar (default), Spam Commentaar (wordt bestreden via filters), PR Commentaar (komen we meteen op terug) en Subversieve Commentaar (commentaar die als kritiek is bedoeld op het geschrevene, het gaat hier niet om het product van een zogeheten ‘troll’, soms is deze commentaar het begin van een discussie, soms wordt die als de bliksem verwijderd door de blogger, in het eerste geval is er eventueel nog iets te leren, in het tweede geval gaat het om een dictatoriale blog met aan het roer een kortzichtige, zelfingenomen blaaskaak), maar in alle gevallen, welk ook het gezicht van Commentaar, in alle gevallen waar in de commentaar een verwijzing achtergelaten wordt naar de eigen blogstek, gaat het ook om Kruisbestuiving.

En daar ligt de moeilijkheid, voor men het weet zit men precies verwikkeld in een van die beruchte piramidespellen, meer en meer, hoger en hoger, ook te interpreteren als dieper en dieper, zo kan men vaak aanschouwen dat een nieuwe Commentaar geplaatst wordt op een bepaalde populaire blog en als men de bron ervan – lees: de blog van de commentariërende blogger – gaat opzoeken, dan is het daar een woestijn van jewelste, ongeacht de kwaliteit van de bewuste blog (wat heet kwaliteit) is er geen commentaar, geen sprietje interactiviteit te bespeuren, enkel de postings zelf, als rondtollend tumbleweed in een zuiders Amerikaans stadje, welnu, beste lezer, dit geldt dan als RonselaarCommentaar, ofte anders gezegd: ik kom hier even een bijdrage leveren, maar dit is puur om de link naar mijn eigen ding achter te kunnen laten, kom daar asjeblief ook eens langs en laat in godsnaam eens een commentaar achter!, meestal is de feitelijk achtergelaten commentaar veel korter en minder eerlijk dan hierboven gesteld, het kan variëren van “haha dat is een goeie” tot het delen van eigen ervaringen rond hetgene gepubliceerd wordt, wat iedereen wel eens kan doen, vooral als de posting geheel en al draait rond het interessante thema “vandaag ben ik naar de kapper geweest”, op zich al razend interessant gegeven, dat nog boeiender gemaakt wordt door het bijvoegen van een fotootje, of fotootjes, voor en na, we weiden weer uit of is het in slaap vallen, het verschil is soms bijzonder klein.

Hoe populairder een blog, hoe meer “whorifying comments” (ofte hoererende commentaren, het Engels doet het beter want de referentie naar “whore” is er, plus het al even toepasselijke “horrifying”) die te slikken krijgt – no pun intended – en ook hoe groter de neiging in te gaan op het niet zo subtiele verzoek om te linken naar elkaar, summum van het proces der Kruisbestuiving, you scratch my back, je weet wel, niet letterlijk te nemen, en dan vooral niet door leprosen, en voor je het weet, hang je eraan vast en is van beoordeling ofte smaak helemaal niets meer te merken, je blogroll groeit en groeit en in sommige gevallen heb je maling aan bepaalde ‘entries’ ervan, maar wat doe je eraan?, wat moet groeien heeft water nodig. Nog een weinig benijdenswaardig gevolg van beschreven procedure is het ivoren-torengevoel, heel simpel omschreven: de kruisbestuivers zullen onderling wel oppassen voor het leveren van al te kritische ofte gespierde taal, men zou immers zijn link en bezoekers kunnen kwijtraken door dergelijke drastische acties, gevolg: het legioen van kruisbestuivers verwordt tot een dorre massa van al dan niet enthousiaste ja-knikkers, die plichtsbewust en soms noodgedwongen hun ronde doen bij hun collega’s en daar hun zin ofte onzin maar vooral hun link nog maar eens posten, men weet nooit dat er een nieuwe, verse potentiële lezer (lees: hit) langs komt. En dat leger van jaknikkende kruisbestuivigers, beste lezers, rukt elke dag nog verder op. Want ze zijn het waard, denken ze.

Is er dan geen enkel lichtpunt in dit zo sombere en ronduit slaapverwekkende verhaal, jawel, dat is er, in de vorm van het oeroude en o zo degelijke “Het kan altijd nog erger”, de kruisbestuiving zoals je die nu rond je ziet, is meestal stijlvol verpakt, er is niets op aan te merken, iedereen weet wat het in wezen is, maar de keizer en zijn kleren weet je wel, erger kan inderdaad nog indien deze manifestatie niet eens het fatsoen van de zelfbedekking aan de dag legt en ronduit, haast naakt, op de voorgrond treedt in al zijn afzichtelijkheid, afzichtelijk, dan denk ik automatisch aan de blogs van bloggen.be, die zien er standaard al niet uit, laat staan dat je er een vliemende vlammende blog uit kunt beeldhouwen, ook heersen zowel op bloggen.be als op seniorennet.be, naaste familie, en het spijt ons als we hier nu namen aan het noemen zijn maar een mens kan er niet omheen, op die blogpodia dus is het fenomeen der Kruisbestuiving in al zijn lelijkheid duidelijk waar te nemen, daar doet men het niet via een subtiele opinie, een bevestiging of raadgeving, waarbij hier en daar een spellingsfout gemaakt wordt, kan gebeuren, nooit echter zal je zien dat vergeten wordt het eigen blogadres op een correcte wijze mee te delen, nee daar doet men het via een heus visitekaartje, een in felle kleuren gehuld gedrocht van een flash- of anderzijds geanimeerd kunstwerk, waarbij de standaardboodschap achteloos neergegooid wordt, als verkiezingsdrukwerk, veelal houdt de melding iets in als “hallo! wij zijn xxxx en wij komen hier ook eens kijken – leuke blog! breng je ons ook een bezoekje op xxx ?”, in de beschaafde internetwereld zou men dit zonder haperen bestempelen als spam, maar hier heet men dat ‘een bezoekje brengen”. Echter, in wezen verschilt deze vorm van de ‘blog-networking’ (networking: nog zo een monster) niet zo heel erg van de kruisbestuiving zoals hoger beschreven, men zou zelfs zo ver kunnen gaan dat die, hoewel ettelijke graden lelijker, dan nog tenminste eerlijker want oprechter is, zo maakte ik het een tijdje geleden mee dat ophef ontstond in de wereld der seniorennetters, vriendelijke mensen allemaal hoor, daar niet van, op een bepaalde seniorennetblog bleven dergelijke networking-gedrochten binnenstromen, niets opmerkelijks dus, alleen… de blogger in kwestie was een paar weken geleden gestorven en daar werd ook melding van gemaakt in de recentste postings.  Een mens zou bijna de voorkeur geven aan de rotzooi van Citibank…

Is er dan geen middenweg, roep je onderhand wanhopig en alhaast comateus uit, jawel die is er. Ga op zoek naar blogs die je wel wat lijken en daar laat daar volgende commentaar achter: “Hallo, deze blog lijkt me wel wat, ik kom hier eigenlijk vooral om mijn eigen blog wat ruchtbaarheid te geven, maar om dit toch nog enigszins leuk te verpakken geef ik hier een commentaar op dit overigens leuke stukje: …” en daarna doe je dus je ding, vergeet niet de link na te laten, op deze manier heb je immers je plicht gedaan als ronselaar (geen blogger wenst de plotselinge blogdood) én je bent er tenminste eerlijk over geweest. Nu enkel afwachten hoeveel van je nobele pogingen stante pede monddood gemaakt worden door de blogmasters die je vereerd hebt met je bezoekje, eerlijkheid loont immers niet, en de keizer heeft het niet zo begrepen op onthullende jongetjes. Wij proberen het alvast zelf uit – wat heet interactiviteit, en hoog tijd ook dat we onze kont opheffen – en laten niet na verslag uit te brengen, een deerne zonder make-up is nog steeds dezelfde deerne, alleen onopgemaakt, eens zien hoeveel onopgemaakten de toegang geweigerd zullen worden, gek, we voelen ons net Dennis Pennis.

Foto van de week

Russische soldaten warmen zich op
(VRTNieuws.net – “Nieuws in beeld”)

Blondjes en andere domme trienen

Wat een draak van een woord, “leeftijdsdiscriminatie”, maar volgens Answers.com is dat wel degelijk de Nederlandse vertaling van het Engelse “ageism”, zoals daar ook zijn ’sexism’, ‘racism’ enzovoort en zo verder, mocht u interesse hebben – vast niet – en u bent te lui om zelf op zoek te gaan naar bovenvermelde site – vast wel – en hoe is het overigens mogelijk, die vervloekte hermanb doet niet eens moeite om een deftige link te maken zodat we maar te klikken hoeven, afijn u leest er maar overheen, over de volgende lijst met vertalingen van het boeiende woord zoals vermeld in de titel van deze post:

 Translations for: Ageism

Dansk (Danish)
n. – aldersfascisme, alderisme

Nederlands (Dutch)
leeftijdsdiscrimi- natie

Français (French)
n. – discrimination en raison de l’âge, âgisme

Deutsch (German)
n. – Diskriminierung auf Grund des Alters

Ελληνική (Greek)
n. – διακρίσεις εις βάρος των ηλικιωμένων

Italiano (Italian)
fobia del vecchio

Português (Portuguese)
n. – discriminação (f) contra pessoas mais velhas

Русский (Russian)
презрительное отношение к людям пожилого возраста

Español (Spanish)
n. – discriminación contra un determinado grupo de edad

Svenska (Swedish)
n. – åldersdiskriminering

中文（简体） (Chinese (Simplified))
对老年人的岐视

中文（繁體） (Chinese (Traditional))
n. – 對老年人的岐視

한국어 (Korean)
n. – 노인 차별

日本語 (Japanese)
n. – 老人差別, 年齢差別

العربيه (Arabic)
‏(الاسم) إساءة معامله الأشخاص بسبب عمرهم‏

עברית (Hebrew)
n. – ‮דיעה קדומה נגד אנשים מבוגרים יותר‬

Zo dat hebben we ook weer gehad, iedereen weet natuurlijk dat eerbied voor de grijze haren louter een gezegde is, die eerbied zal er wel zijn, maar alleen in de geëigende gevallen, waar die eerbeid vandoen is, zal die er zijn, maar die zal heus niet ontsproten zijn aan de haarkleur van de betreffende persoon, evenmin als je per definitie dom bent omdat je blond bent, zelf trekken we ons dat eigenlijk allemaal niet aan, dommeblondjesmoppen zeggen trouwens meer over de verteller ervan dan over de domme blondjes, en wat ons al helemaal de (niet blonde) haren doet recht komen is de gevleugelde kreet “Blond?” in fora of elders op het reusachtige moeras genaamd Internet wanneer de kreter ietwat onheus een minder geslaagde melding ofte vraag op de loep neemt, je hoeft werkelijk zelf beslist een idioot te zijn om te menen dat de haarkleur een effect heeft op het intellect, of omgekeerd en als je dat niet meent, dan ben je een idioot om een in dit geval lege want geen steek houdende belediging te uiten. Nu vinden wij automatisch respect voor de “ouderen” wel iets nobels, maar al evenzeer utopisch, eerder zal het respect wat geforceerd zijn, stiekem denken de jongelui toch dat ze het beter weten en dat die ouwe rakkers eigenlijk niet echt meer bij de tijd zijn, larie natuurlijk, het zijn net de jongelui die nog niét bij de tijd zijn, en daar ligt het hele verschil, zelf zullen we nog niet spontaan – nog zo een geforceerd automatisme – een zitje aangeboden krijgen op tram, bus of trein, zover is het nog niet gekomen, maar ondertussen worden we wel geconfronteerd met “ageism” – vergeef de Engelse benadering, maar de Nederlandse versie is dan ook een lang woord en reeds belaagt de arthritis de arme tokkelende vingers -, toen we een tijd geleden op een site kwamen waar men allerlei zaken kan uploaden, muziek dus, ook bestanden, en waar je jezelf live kan ‘broadcasten’ via je webcam, onzin natuurlijk, maar hier en daar kwam je wel een interessante tronie tegen, dan ga je een paar ervan bekijken, kom je op de “streaming” pagina van een – jawel – blonde meid terecht die er op de aankondigende foto 35 uitziet en op de webcam 12, terwijl ze zelf aangeeft 18 te zijn, leugens leugens allemaal leugens, maar daar staat het, in haar profieltekstje, de eerste keer was het een beetje een schok, en natuurlijk begrijpen we haar standpunt ook, maar we bevinden ons dan ook op een multimedia-share-it-site en niet ergens in de cyberrossebuurt (cyber! waar is dat woord het voorbije decennium gebleven?), vandaar dat het ons de eerste keer wat naar het hart greep, het simpele maar veelzeggende zinnetje: “Men older than 30 and other perverts are not allowed!”.

Koppen

Deze morgen was het nog een andere kop, weliswaar met dezelfde foto, er stond toen iets in de aard van “De klap zullen we samen moeten verwerken”, op de foto – vluchtig bekeken, de kop speelde al door het hoofd – enkele personen, een jongere op de voorgrond, mensen met een rugzakje; aangezien gisteren de tot zover bloederigste wapenmoord gepleegd werd in een universiteit in Amerika, alweer een, en als toppunt van absurditeit blijven velen ginder vast houden aan hun recht om een vuurwapen te bezitten (vuurwapen, dat klinkt ouderwets, maar wij zijn van mening dat het “recht om een vuurwapen te bezitten” al even ouderwets is, stel dat we nog in het tijdperk van de indianen leefden, okee, of in een futuristische wereld waar complete anarchie heerst, I can’t wait), wegens die gruweldaad dus (gepleegd door een Zuid-Koreaan naar het schijnt, alsof dat er ook maar een greintje toe doet) veronderstelde het lezende oog automatisch en impulsief dat betreffende kop op de hoofdpuntenpagina van het VRT-nieuws daarover zou gaan, maar neen.  Het gaat over de fabriek van Opel in Antwerpen, het was hun klap die zij ginder samen moeten verwerken, het ging over het nieuwe “sociaal drama” (eerder, ten tijde van een ander soortgelijk drama, wij vergeten zelfs terstond de naam of het merk, zo boeit het ons, wel herinneren we ons dat verschillende van die slachtoffers zich momenteel miljonairs mogen noemen, een sociaal bloedbad mag je het wel noemen!), in de late namiddag was de kop al vervangen, misschien toch iemand met enige zin voor perspectief, vertel het maar eens aan een ouder van een zinloos neergeknalde student, dat ze het de dag later in het verre en exotische België hebben over “de klap” en “verwerken” en (in het artikel zelf) dat de werkdag vrij gegeven wordt, maar wel betaald, zodat het gezin het “samen kan verwerken”, afijn, prettig zal het allemaal wel niet zijn, maar waarom het contract der fabrieksarbeider plots ondertekend lijkt te zijn geweest met het bloed van den Duivel zelve en elke andere ontslagene maar zijn boontjes moet doppen en men het daar in de verste verte nooit over “bloedbad” of zo zou hebben, dat is niet, was niet en zal ons allicht nooit duidelijk zijn, het kan ook liggen aan een gebrek aan interesse, zoals gezegd, en al zeker aan een gebrek aan kennis ter zake, goed, de titel is ondertussen gewijzigd naar “Middagploeg bij Opel toch niet aan het werk”; overigens steken de stakingen over het ganse land spontaan de kop op, ongetwijfeld aangemoedigd door de spoorwegen eerder deze week, en het mooie weer, en nu de Paasvakantie net voorbij is… allemaal redenen die niet te onderschatten zijn.

Koppen dus, en hoe ze kunnen misleiden, vervoeren en soms ook guitig zijn, zo vonden we vandaag in de online versie van het VRT-Nieuws volgende trouvailles: “Minder banen voor de rij-instructeurs”, en – in het sportnieuws – onze favoriet: “Vliegen mept Safin uit het toernooi”.

Koppen. Iedereen heeft er een.

I vork in mai Führerbunker

 Het kan gebeuren dat een persoon waarvoor je normaal gezien alle sympathie, bewondering ende respect had, plots iets manifesteert of uitspreekt of doet waardoor je plotseling een lichtjes andere mening aangedaan bent, zonder daarom de mens zelve helemaal op het vagevuur te wensen, zo is het deze keer gelopen met Bryan Ferry, Übermensch der Cool en voormalig voorman van Roxy Music, Bryan heeft het immers bestaan – en dat is uiteraard zijn volledig recht, net zoals het uw recht is om terstond een bevuilde pamper als hoofddeksel te bezigen gedurende 1 dag en 1 nacht, tussen hier en nieuwjaar 2008 – hij heeft het bestaan, zo waren we bezig, om zijn bewondering te betonen voor de kunstige uitingen der oude nazi’s. Leni Riefenstahl en haar filmen, Albert Speer en zijn gebouwen, de parades, de vlaggen, ach wonderbaarlijke nostalgie en kunstzuivere idealen, waar o waar is toch die heerlijke tijd gebleven, zo verzuchtte zich in een vlaag van zinsverbijstering den Ferry in een Duits weekblad, maar het verstand keerde niet terstond terug, Bryan ging er nog een schepje bovenop gooien door te verklappen dat hij zijn opnamestudio bedacht heeft met het koosnaampje “de Führerbunker”, naam die destijds ook pronkte op de geheime schuilplaats van ons aller teerbeminde en fel gemiste Adolf (ofte Dolfie voor zijn vrienden, zo werd hij dan ook nooit meer genoemd na de leeftijd van 4). Inmiddels heeft Bryan deemoedig berouw getoond en benadrukt dat hij geen kwaads beoogde, dat hij enkel maar zijn bewondering wou uiten voor de kunst der nazi’s en dat hij uiteraard de ideologie en de handelingen destijds (alleen destijds?) van de nazi’s volledig afkeurt – hoe dan ook, wij (wat met dit wij eigenlijk, dit is een eenmansblog te midden van de woestijn want we vertikken het om ons te gaan verhoereren op andermans erf om er de kippen van te lokken), wij zullen ons voortaan den Ferry niet anders kunnen voorstellen dan al wandelend, fluitend, hier en daar verschrikt wegduikend bij een exploderende granaat of verafschuwd het hoofd afkerend van massagraven en uitgemergelde lijkjes, onderwijl lustig de ogen de kost gevend aan de fraaie architectuur, de kunstig wapperende vlaggen en de flink in elkaar gebokste propagandafilms, zachtjes murmerend “I’m just a jealous guy”.

Hier staakt men

Enkele tips misschien voor een succesvol gestaak ende daaruit volgend het vervullen van zijns wensen ten opzichte van den Werkghever, want de geschiedenis – nooit vies van enige lessen die hoe ouder ze zijn, hoe waarder ze worden, misschien omdat de feitelijkheid ervan mettertijd steeds minder te bewijzen valt -, die geschiedenis dus (er zijn er vele, geschiedenissen, zo wordt bijvoorbeeld in een Palestijns schooltje één geschiedenis onderwezen en in een Israëlisch schooltje een ander, gek, maar zoals het kan regenen aan de kust en terzelfder tijd 5 kilometer in het binnenland zo droog zijn als de humor van de paus, zo ook kan de geschiedenis in het ene deel van een lap zo groot als België helemaal verschillen van die in het andere deel van die lap, de lap is dan wel ruwweg even groot, maar waar België lijkt op een karbonade, lijkt Israël eerder op een stuk gyros), we drijven af en over, de geschiedenis leert ons dat alle stakingen steevast zonder uitzondering het gewenste resultaat opleveren, vandaar ook hun populariteit en wijdverspreidheid, vooral op een vrij- of maandag, arbeidsrechten zijn arbeidsrechten en daar wordt voor gevochten, maar een dagje vrij, moreel en financieel gesteund door de lokale maffia vakbond is altijd meegenomen natuurlijk.

Een schaduwzijde van een staking, de enige maar, want voor de rest geen klachten, is het potentiële ongemak dat de gebruiker, de consument, de reiziger, kortom de Klant, kan ondervinden ten gevolge van die plotse onderbreking of vertraging of opschorting van een bepaalde dienst waarvan men normaal gezien toch mag verwachten dat die verleend wordt, omdat die nu immers uitgaat van een organisme dat daarvoor verantwoordelijk is en – belangrijker nog – waarvoor wel degelijk betaald wordt, stelt u zich eens voor, neen, niet “Goeiendag mijn naam is Koen”, stelt u zich gewoon eens voor dat u morgen een bakkerij binnenstapt, het is een mooie dag, lunchpauze, en er werkt ook die knappe meid slash knul (afhankelijk van uw eigenste voorkeur ende neigingen), en tot uw teleurstelling werkt uw oogappel(es) niet die dag, wel een nieuweling die uw bestelling aanneemt, vervolgens uw munten of bankbiljet en dan gewoon weigert het gevraagde broodje te overhandigen met de melding “Sorry, vandaag staken we, we hopen op uw begrip”. Dat begrip is overigens iets wat steevast gevraagd wordt, maar zelden ook voluit verkregen wordt, behalve dan door de medestakers, of ander labeurend werkvolk dat alleen maar jaloers kan toekijken hoe hun collega’s weer eens heldhaftig strijden voor hun Rechten en ondertussen de vloer vegen met de rechten van het door hen te bedienen straatvolk. Begrip is geen rekbaar begrip, vooral niet om half acht des morgens in een winderig en verlaten station waar alles normaal lijkt behalve dat er geen enkele trein of trien in beweging te zien is, een mens vraagt zich af waar die vereniging blijft, die – eerlijk is eerlijk en vervallen in dezelfde zonde van de aangeklaagde is een zonde op zichzelf -, die op zoek gaat naar de onverlaten die de hoofdverantwoordelijken zijn voor het opgelopen ongemak en hen op hun beurt eens gaat blokkeren voor hun garage net wanneer ze ergens naar toe moeten, hetzij bakker, postkantoor of Benidorm, en dan maar eens een persoonlijke kwaal gaat toelichten, met vraag om hun begrip, de verklaring dat het heus niet voor het eigen plezier is en, de absolute dooddoener, “wat kunnen we anders doen”.

“Wat kunnen we anders doen”? Enkele tips:

• laat iedereen gratis van uw diensten gebruik maken, op dergelijke manier verloren winst zal den Werkghever ongetwijfeld meer pijn doen dan diensten die gewoon niet aangeboden werden, bovendien belandt de klant in de zevende hemel, wat ook wel eens mag, enige nadeel voor de Stakende Mensch is hierbij wel dat er dan wel degelijk gewerkt moet worden die dag, en het is begrijpelijk dat louter hiervoor al deze suggestie weggehoond ende verworpen kan worden;
• voer een ludieke actie in het bedrijf ofte op eender welke openbare plaats, zonder – we herhalen: zonder!, nogmaals: zonder! daarbij enige hinder of ongemak te veroorzaken (driemaal zonder, want staking zonder hinder of ongemak zal ongetwijfeld heel moeilijk te verwerken zijn voor de meeste Werkneemers); die ludieke actie zal dan wel plaats moeten vinden na de werkuren of op een vrije dag, want anders heet dat ‘werkverlet’, voordeel is dat in het weekend bijvoorbeeld veel meer mensen bereikt kunnen worden plus hoe ludieker de actie, hoe meer kans op het winnen van de sympathie der lustig winkelende mensen, enige nadeel van deze suggestie is dat voor het bedenken van de ludieke actie allicht een beroep zal moeten worden gedaan op een externe partij;
• gaat het echt om een onoverbrugbaar probleem met den Werkghever, wees dan een individu met gezond verstand en zoek een andere job.

Tot zover deze hapklare tips, vers van de pers, uit de grond van het hart. Wij rekenen op uw begrip.

Het einde van de luchtdoop

Ik heb het niet zo begrepen op misdadigers, omdat ze plegen onheuse dingen te doen die andere mensen schaden of pijn doen, en dat vind ik niet leuk, ongetwijfeld zijn er ook lichte misdadigers, zij die louter financieel of materieel voordeel beogen, dat blijft natuurlijk een misdaad, maar zolang er niemand fysiek bedreigd ofte geschonden wordt is het mij eender, dat wil zeggen: bedreigen is nooit goed, maar het is ook nog geen reden om iemand meteen af te schieten, juweliers lijken tegenwoordig meer op Rambo dan op juweliers en volgens mij zijn er juweliers te over die stiekem hopen op een overval, zodat ze hun zuurverdiende centen, besteed aan schietlessen en een lekker ruikend, blinkend wapen, eindelijk ten volle kunnen terugwinnen door het overhoop knallen van die crapuleuze allochtone dief; dit onderscheid – tussen zware en lichte criminelen – is uiteraard subjectief, de genoemde juwelier zal een ordinaire inbreker, louter gewapend met koevoet ofte waterpistool, ongetwijfeld bestempelen als een zware crimineel en meteen, waarom niet,  optreden als politieman, rechter en beul; maar genoeg over juweliers, het gaat hier over misdadigers, welnu, ik kan alleen maar hopen dat de vandaag ontsnapte misdadiger uit de gevangenis van Lantin een lichte crimineel is, want zijn ontsnapping was ronduit fenomenaal.

Men schrijve zich in voor een luchtdoop met een helikopter, men bestijge het vaartuig, men hale boven een granaat en een pistool, men dwinge de piloot zich te begeven naar de genoemde instelling – wat kan hij doen, weigeren? eventueel te overwegen, de twee gewiekste en duidelijk boosaardige passagiers zullen heus hun eigen leven niet beëindigen zonder ook maar een greintje van hun oorspronkelijke doel verwezenlijkt te hebben: het bevrijden van hun kompaan, vriend of familielid (want iets anders kan hij niet zijn ten opzichte van hen); stel dus dat de piloot weigert, dan kan hij koppig en met doodsverachting rondjes vliegen tot de brandstof op is – hoe lang kan een helikopter rondvliegen met een laat ons veronderstellen volle tank? googlen? ik begin er niet aan! – uiteindelijk zal hij toch ergens moeten landen en dan kunnen de twee hem alsnog om het leven brengen, okee dan hebben ze hun doel niet bereikt en heeft de piloot de heldenrol op zich genomen maar waarom zou hij zijn leven geven voor een onbekende – hopelijk lichte – crimineel? – men dwinge hem dus te vliegen naar die instelling (wie weet, misschien heeft 1 van de 2 wel een vliegbrevet dus weigeren was misschien toch niet zo een goed idee) en men dwinge hem daar te landen, midden op de binnenplaats, alwaar de Crimineel nonchalant opstapt en weggevlogen wordt.

Een even simpele als briljante actie, wat kunnen de gevangenisbewakers immers beginnen? hé daar komt een helikopter! schiet hem af! zal heus wel geen reële optie zijn geweest, de verrassing moet trouwens compleet zijn, “is het alweer tijd voor Sinterklaas?”, niemand gaat zomaar een mysterieuze heli onder vuur nemen en eens ie landt is het al te laat, het blijft een raadsel, wie zal naar voren stappen? “en wil de échte Crimineel zich nu kenbaar maken?”, en weg is hij, de lucht in, met zijn heli en zijn piloot en zijn 2 kompanen, vrienden of familieleden en hun granaat en pistool. En de luchtdoop is ondertussen ook de vernieling in geholpen. Want er lijkt maar 1 maatregel gepast om dergelijke spectaculaire kapingen tegen te gaan: geen luchtdopen meer.

Het zal mij worst wezen. Ik heb hoogtevrees.